Οι καρχαρίες δαγκώνουν κατά λάθος!

«Κοίταξα κάτω και είδα τα μεγάλα σαγόνια να ανοίγουν, κι ένα τεράστιο
σύννεφο από το ίδιο μου το αίμα… Ήξερα ότι είχα πρόβλημα…». Συνέβη το
1963. Ο Ρόντνεϊ Φοξ, πρωταθλητής στο ψαροντούφεκο, επέζησε ίσως από τη
χειρότερη μη φονική επίθεση καρχαρία σε άνθρωπο.

Οι δαγκωνιές του καρχαρία ήταν αλλεπάλληλες. Χάρη στη στολή που φορούσε, το
σώμα του συγκρατήθηκε. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο είχε 462 ράμματα. Σαράντα
ένα χρόνια πέρασαν από τότε. Ο κ. Φοξ δεν έχει ξεχάσει την εμπειρία του, ούτε
τον πόνο που του προκάλεσε. Αιφνιδιάζει όμως το γεγονός ότι, τώρα, κάνει αγώνα
για την προστασία των καρχαριών. «Ο καρχαρίας έκανε αυτό που κάνουν οι
καρχαρίες» λέει.

H επίθεση. Πριν από τρία χρόνια, ο Ντάνσταν Χόγκαν, 49 ετών, είχε βγει με την
ιστιοσανίδα του στα ανοιχτά του Ακρωτηρίου Σεντ Φράνσις στη Νότια Αφρική. «H
επίθεση έγινε αιφνιδιαστικά. Είχα ξαπλώσει στη σανίδα μου όταν είδα μια γκρι
μάζα με ένα προεξέχον πτερύγιο να με προσεγγίζει. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. O
καρχαρίας μου δάγκωσε το αριστερό πόδι. Κάποια στιγμή με άφησε, αλλά μετά με
ξαναδάγκωσε όπως πριν, αρπάζοντας κι ένα κομμάτι της σανίδας και με έσυρε
αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Ξαφνικά ο καρχαρίας έφυγε. Βγήκα στην
επιφάνεια, έσπρωξα τη σανίδα μου κι έκανα όσο πιο γρήγορα μπορούσα».

Τα αρχεία για τις επιθέσεις καρχαριών επιβεβαιώνουν ότι τα περισσότερα θύματα
επιθέσεων επιβιώνουν. H Τίνα Γουέμπ, όμως, δεν ήταν τόσο τυχερή. Πριν από
λίγες μέρες, η δραστήρια και υγιέστατη 77χρονη Νοτιοαφρικανή εξαφανίστηκε
ύστερα από επίθεση καρχαρία, την ώρα που έκανε το πρωινό της μπάνιο στη
θάλασσα, στα ανοιχτά του Κέιπ Τάουν. Αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού είπαν
ότι ο καρχαρίας την είχε περικυκλώσει, έκανε τρεις βόλτες γύρω της και στη
συνέχεια την τράβηξε στα βαθιά. Ίσως αν την έβλεπε κάποιο δελφίνι… να ήταν
ζωντανή. Όπως η ομάδα των κολυμβητών στη Νέα Ζηλανδία. Ο Ρον Χόους, με τη
15χρονη κόρη του και μερικούς ακόμη κολυμβητές, είδαν δελφίνια να τους
κυκλώνουν όταν κάποιος καρχαρίας, τον οποίο οι ίδιοι δεν είχαν αντιληφθεί,
ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βιολόγοι της θάλασσας χαρακτήρισαν προστατευτική
ασπίδα την «αγκαλιά» των δελφινιών γύρω από τους κολυμβητές.

Το δέος που προκαλούν οι επιθέσεις καρχαριών έχει εγκλωβίσει επί δεκαετίες τη
φαντασία του κόσμου. Από το 1974 και το μυθιστόρημα του Πίτερ Μπέντσλεϊ που
μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τον τίτλο «Τα σαγόνια του καρχαρία», μέχρι το
φετινό «Άγριος Ωκεανός», ο μεγάλος λευκός καρχαρίας συγκλονίζει και
τρομοκρατεί. Σήμερα όμως, απειλείται με αφανισμό. Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη
Φύση επισημαίνει ότι «κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσοι μεγάλοι λευκοί
καρχαρίες υπάρχουν». Κι έχουν κι αυτοί την αχίλλειο πτέρνα τους: η ανάπτυξή
τους αργεί – χρειάζονται περίπου 10-16 χρόνια για να φτάσουν σε σεξουαλική ωριμότητα.

Σε αριθμούς

* Περίπου 4-5 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν κατά μέσο όρο κάθε χρόνο από
επιθέσεις καρχαριών. Στις ΗΠΑ, 18 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από επίθεση σκύλου.

* Τον περασμένο αιώνα αναφέρθηκαν μόλις 100 θάνατοι σε όλο τον κόσμο. Οι
θάνατοι αυξήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες επειδή απλά οι άνθρωποι κάνουν
διακοπές κοντά σε ακτές όπου ζουν καρχαρίες.

* Οι πιθανότητες να πνιγεί κανείς στην παραλία είναι μία στα 2 εκατομμύρια. Οι
πιθανότητες να δεχτεί επίθεση καρχαρία είναι μία στα 12 εκατομμύρια. Οι
πιθανότητες να σκοτωθεί από καρχαρία είναι μία στα 264 εκατομμύρια.

Κινδυνεύουν με αφανισμό

H δεκατετράχρονη σέρφερ Μπέθανι Χάμιλτον είχε συγκλονίσει τον κόσμο όταν κατάφερε να ξεφύγει από τον καρχαρία που έφαγε το χέρι της

Ο Τζορτζ Μπάργκες, διευθυντής του Διεθνούς Αρχείου Επιθέσεων Καρχαριών στο
Πανεπιστήμιο της Φλόριντας, πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν κάνουν σωστή εκτίμηση
του κινδύνου. Λόγω της δημοσιότητας που δίνεται στα σχετικά θέματα, ο κόσμος
μένει με την εντύπωση ότι οι επιθέσεις καρχαριών είναι συχνές.

Τα στοιχεία. Όμως αυτό δεν επιβεβαιώνεται από τα νούμερα. «Οι επιθέσεις
καρχαριών είναι ασυνήθιστο φαινόμενο, όμως οι καρχαρίες έχουν αρνητική φήμη.
Επίσης, έχει σχέση με τον έλεγχο. Μπορούμε να σταματήσουμε τα μεγαλύτερα
αρπακτικά με μια σφαίρα, αλλά όταν βρεθούμε “πρόσωπο με πρόσωπο” στο νερό με
έναν καρχαρία, δεν είμαστε ένας προς έναν».

Οι επιστήμονες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σχεδόν κάθε επίθεση καρχαρία
κατά ανθρώπου είναι ατύχημα: ο καρχαρίας μπερδεύει τον άνθρωπο με το θήραμά
του. Ο καθηγητής Μπάργκες εξηγεί ότι η προσέγγιση του θέματος θα πρέπει να
αλλάξει, γιατί πλέον ο μεγάλος λευκός καρχαρίας κινδυνεύει με αφανισμό. «Το
θέμα δεν είναι το να δαγκώσει ο καρχαρίας τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος τον
καρχαρία… Πρέπει να θυμόμαστε άλλωστε ότι όταν μπαίνουμε στη θάλασσα, το
περιβάλλον δεν ανήκει σ’ εμάς, αλλά στα πλάσματα που ζουν εκεί».

LINKS:

* www.greatwhite.org

* www.sharktrust.org

Επιμέλεια: PENA ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ