Mήπως φώναξε κανείς «ντοτόρε»;

Όλοι οι πτυχιούχοι Πανεπιστημίου στην Ιταλία θα είναι επισήμως «διδάκτορες»

Αν φωνάξει κανείς «ντοτόρε» σε μια ιταλική πλατεία, κινδυνεύει να τον πατήσει
ένα πλήθος. Γιατί παντού και πάντοτε, κάπου βρίσκεται ένας «ντοτόρε». Ή ένας
«προφεσόρε» ή ένας «μαέστρος» ή οτιδήποτε άλλο τέτοιο τιμητικό. Και όποιος δεν
έχει τίτλο, όποιον δεν τον φωνάζουν «αβοκάτο» (δικηγόρο) ή «ιντζενιέρε»
(μηχανικό), δεν χρειάζεται να στενοχωριέται. Αργά ή γρήγορα, κάποιος θα τον
φωνάζει «ντοτόρε», έστω και αν είναι αυτός ένας απλός παρκαδόρος που ελπίζει
μόνο και μόνο σε ένα καλό φιλοδώρημα.

Το σύμπαν των ιταλικών τίτλων διευρύνθηκε πρόσφατα με μια δικαστική απόφαση,
σύμφωνα με την οποία ακόμη και εκείνοι που αποκτούν τριετή πανεπιστημιακό
τίτλο – αντί του συνήθους που αποκτάται ύστερα από τετραετή ή πενταετή φοίτηση
σε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα – στο εξής θα μπορούν και αυτοί να φέρουν
νομίμως τον τίτλο του διδάκτορα («ντοτόρε»). Ο αναμενόμενος πληθωρισμός από
«ντοτόρε» δεν πέρασε ασχολίαστος από τα πρωτοσέλιδα των ιταλικών εφημερίδων.
«Ο τίτλος – το δεδηλωμένο όνειρο εκατομμυρίων μητέρων, το κρυφό βάσανο όλων
εκείνων που κάποτε εγκατέλειψαν τις σπουδές τους – θα χορηγείται στο εξής πολύ
πιο απλόχερα», γράφει ο Μπέπε Σεβερνίνι στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα».

Οι τίτλοι. Ο Σεβερνίνι, που έχει παρακολουθήσει τη χώρα του από το εξωτερικό,
ως ανταποκριτής στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, πιστεύει ότι οι τίτλοι λειτούργησαν
σαν κάτι που έκανε τους Ιταλούς να αισθάνονται σπουδαίοι, στη διάρκεια των
αιώνων που γνώρισαν ξένους κατακτητές. «Αυτοκράτορας, αντιβασιλιάς, όλοι αυτοί
οι βαρυσήμαντοι τίτλοι ήταν ήδη πιασμένοι και έτσι έπρεπε να σκεφτούν κάτι
άλλο», λέει ο Σεβερνίνι και συνεχίζει: «Στην Αμερική, το χρήμα και η
δυνατότητα να αγοράσει κανείς κάτι είναι πολύ σημαντικά. Οι Ιταλοί δεν
ξετρελαίνονται με αυτά. Αν έχει κανείς ένα μισθό έτσι και έτσι και έναν καλό
τίτλο, τότε έχει όλα όσα χρειάζονται για να τον θεωρούν ευτυχισμένο». Τίτλος
και ξερό ψωμί.

Σε μια χώρα που τρελαίνεται για το ποδόσφαιρο, οι προπονητές του ποδοσφαίρου
δεν θα μπορούσαν να μείνουν χωρίς τίτλο. Είναι βέβαια πολύ αγγλικός, λόγω της
προέλευσης του αθλήματος, αλλά οι τιφόζι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους
φωνάζουν «μίστερ».