Συγχωνεύσεις: ολική επαναφορά

H ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, «καμένη» από την απογραφή, κυριαρχούμενη από εσωτερικές έριδες
και αντιθέσεις για τη νομή της εξουσίας, μη δυνάμενη να αποδώσει στην κοινωνία
συνεκτικό και ολοκληρωμένο σχέδιο, νιώθει πια πως δεν αρκεί το λάβαρο του
«αντι-Σημιτισμού»· αντιλαμβάνεται πως είναι απαραίτητο να κάνει και η ίδια
κάτι για τη χώρα και τους πολίτες της.

Το ενδιαφέρον των τραπεζιτών για συγχωνεύσεις επιβεβαιώνει και ο υπουργός Οικονομίας, ο οποίος όμως εκφράζει την αντίθεσή του και φέρεται να διαμηνύει προς τους τραπεζίτες να επιζητήσουν συγχωνεύσεις με ξένες Τράπεζες και όχι μεταξύ τους. Τα σενάρια, πάντως, δίνουν και παίρνουν και επανέρχονται εκείνα που θέλουν τους πέντε μεγάλους ομίλους να γίνονται τρεις. Στις τραπεζικές συνάξεις, ως επικρατέστερη εκδοχή είναι αυτή που θέλει την Εθνική (διοικητής ο T. Αράπογλου) να συγχωνεύεται με την Πειραιώς (ο M. Σάλλας), την ALPHA ΒΑΝΚ (πρόεδρος ο Γ. Κωστόπουλος) να απορροφά την Εμπορική (πρόεδρος ο Γ. Προβόπουλος) και να μένει για την Eurobank (πρόεδρος ο Σπ. Λάτσης) το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (πρόεδρος ο Π. Τσουπίδης), το οποίο άλλωστε θεωρεί ότι της ταιριάζει περισσότερο στις σημερινές συνθήκες

Μέχρι τώρα, παρότι δεν το ομολογεί, νιώθει πως δεν κομίζει τίποτε το νέο και
ικανό να συνεγείρει τους πολίτες. H «μουρμούρα» αρχίζει και διαχέεται στην
κοινωνία, από τους καφενέδες μεταφέρεται μέσω της Ρηγίλλης στου Μαξίμου και
εκεί, παρότι βραδυφλεγείς, αισθάνονται πως δεν μπορούν να μένουν απαθείς και
ακίνητοι επ’ άπειρον. Ήδη στα υπουργικά τραπεζώματα και στις νεοδημοκρατικές
συνάξεις γίνεται λόγος για πρωτοβουλίες και κινήσεις, αλλά όλοι τους στρέφουν
το βλέμμα τους προς την πλατεία Συντάγματος, όπου είναι εγκατεστημένος ο
αγωνιών αυτή την περίοδο υπουργός Οικονομίας, Γ. Αλογοσκούφης.

Προσβλέπουν τα κυβερνητικά στελέχη σε ενισχύσεις και πόρους, αλλά δεν μπορούν
να κατανοήσουν ότι ο κ. Αλογοσκούφης τελείωσε για φέτος και του χρόνου, για να
μην πούμε και για το 2006. Μετά τον αυτοεγκλωβισμό της απογραφής, όχι μόνο δεν
θα είναι σε θέση να προσφέρει παροχές για την επόμενη διετία αλλά, αντιθέτως,
θα είναι αναγκασμένος να αναζητήσει μέτρα ικανά να επαυξήσουν τα δημόσια
έσοδα, καθώς τα ελλείμματα κατά πάσαν βεβαιότητα θα αποδειχθούν ανθεκτικά και
δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν με ευχολόγια. Με τις Βρυξέλλες να πιέζουν, τα
ελλείμματα να επιμένουν, την αυτοδέσμευση ισχυρή και τους πολίτες να αναζητούν
τις υπεσχημένες καλύτερες ημέρες, η κυβέρνηση θα δοκιμαστεί, θα βρεθεί προ
διλημμάτων, θα κληθεί να αυτοσχεδιάσει και πάλι.

H ανάπτυξη. Ο υπουργός Οικονομίας όταν ερωτάται για το 2005 αποδέχεται
τις δυσχέρειες και το πλήθος των περιορισμών, γνωρίζει ότι «δεν είναι
κατάλληλη χρονιά για επιτάχυνση της ανάπτυξης» και το χαρακτηρίζει «έτος
μεταστροφής», επεξηγώντας, προς άρση κάθε άλλης παρεξήγησης, ότι θα είναι
«μεταβατική χρονιά, από την ανάπτυξη των κατασκευών στην ανάπτυξη των
ιδιωτών». Έχει πεισθεί και ο ίδιος ότι η ανάπτυξη δεν θα ξεπεράσει το 3,5% το
2005 και μεταθέτει όλες τις ελπίδες στην αντιστροφή των τάσεων στην Ευρώπη,
στην ανάκαμψη του τουρισμού και στην κινητοποίηση των μικρομεσαίων
επιχειρήσεων. Όταν όμως ο αντίλογος του επισημαίνει ότι τα παραπάνω, και
ειδικώς η κινητοποίηση των μικρομεσαίων, είναι αβέβαια, σπεύδει να υποστηρίξει
πως η περιγραφείσα στον τελευταίο φορολογικό νόμο μείωση των φορολογικών
συντελεστών στο 25% στο τέλος της τριετίας θα ωθήσει τις επιχειρήσεις σε
επενδύσεις. Και αναφέρει, ως ένδειξη του αναμενόμενου επενδυτικού κλίματος,
την τελευταία άνοδο του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Στην επισήμανση ότι είναι
τουλάχιστον άκομψη για εκείνον η επίκληση της πορείας του Χρηματιστηρίου
συμφωνεί μεν, αλλά επιμένει πως υπάρχουν ελπίδες να αλλάξει το κλίμα στην
οικονομία.

Όπως και να έχει, πάντως, δεν μεταδίδει μέγα ενθουσιασμό για τις οικονομικές
εξελίξεις του 2005. H κατάσταση στην πραγματική οικονομία δεν είναι η
καλύτερη. H ευρύτερη αγορά αγαθών και υπηρεσιών δίδει σημάδια κόπωσης, οι
Τράπεζες αγωνιούν για το μέλλον και δεν είναι τυχαία η σπουδή για επίλυση του
Ασφαλιστικού, ούτε οι τελευταίες αναφορές τραπεζιτών για συγχωνεύσεις. Το
Ασφαλιστικό των Τραπεζών, διαφορετικό για κάθε Τράπεζα, δεν είναι εύκολο να
βρεθεί κάτω από κοινή συνισταμένη, που να οδηγεί σε κοινή λύση για όλους. H
εφαρμογή των διεθνών λογιστικών προτύπων πιέζει πρωτίστως την Εμπορική και
δευτερευόντως την ALPHA ΒΑΝΚ, η οποία επιζητεί νομιμοποίηση της ρύθμισης για
το παλαιό ταμείο της απορροφηθείσας από αυτήν Ιονικής, αλλά δεν πιέζει το ίδιο
άλλες Τράπεζες, όπως την Εθνική, την Πειραιώς και την Eurobank. Πάντως η
εμπλοκή του προέδρου της Πειραιώς, Μιχ. Σάλλα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο
ίδιος παρενέβη, παρότι η Τράπεζά του δεν έχει ασφαλιστικό πρόβλημα. Πιθανώς να
εμφανίζεται γιατί προσβλέπει σε άλλες απώτερες λύσεις.

Με άλλους λόγους, δεν είναι άσχετη με το θέμα και την οικονομική συγκυρία η
επαναφορά των συγχωνεύσεων. Οι εμπορικές Τράπεζες πρώτες αυτές πιάνουν τα
σήματα της αγοράς, αντιλαμβάνονται τις δυσχέρειες και αναζητούν τρόπους
αναγέννησης του ενδιαφέροντος. Ο πρόεδρος της ALPHA ΒΑΝΚ, Γιάννης Κωστόπουλος,
λέγεται ότι έθεσε το θέμα των συγχωνεύσεων στον Πρωθυπουργό, K. Καραμανλή.

Ψευδαισθήσεις. Είναι αυτά τα σενάρια που προσφέρουν μια αίσθηση
κινητικότητας στην παρούσα φάση στη χρηματιστηριακή αγορά και καλλιεργούν
προσδοκίες για «νεοδημοκρατικό» ράλι στη Σοφοκλέους. Θα έχει πάντως γούστο να
δούμε να χρησιμοποιούνται και πάλι τα ίδια εργαλεία για την εμπέδωση αυτή της
προβαλλόμενης αναγέννησης της οικονομίας. Όπως και τότε, πάντως, μόνο
ψευδαισθήσεις θα καλλιεργήσουν τέτοιες προσδοκίες και τίποτε άλλο. Οι
περιορισμοί στον τομέα της οικονομίας είναι πολλοί και η άρση τους θα
απαιτήσει πολιτικές δύσκολες και θαρραλέες, οι οποίες θα φέρουν συγκρούσεις
στο νεοδημοκρατικό στρατόπεδο, την έναρξη των οποίων για απλούστερες διαφορές
αυτές τις ημέρες όλοι παρακολουθούμε.