Διαστάσεις Kρατούμενος υπ’ αριθμόν 710

«H νύχτα είναι μια κηλίδα σχεδόν αιώνια/ Μοιράζομαι/ Όλη τη μοναξιά του
κόσμου» (από ένα ποίημα που έγραψε ο ποιητής και δημοσιογράφος Ραούλ Ριβέρο
στη φυλακή).

Ένα ποίημα στο μπουκάλι (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Στις 20 Μαρτίου του 2003, δέκα πράκτορες της κουβανικής αστυνομίας εισέβαλαν
στο σπίτι του και τον συνέλαβαν. Λίγες ημέρες αργότερα, απαγγέλθηκαν εναντίον
του οι κατηγορίες της συνωμοσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και της
αποσταθεροποίησης του σοσιαλιστικού συστήματος. Καταδικάστηκε σε κάθειρξη 20
ετών, μαζί με άλλους 74 διαφωνούντες. Έμεινε 11 μήνες στην απομόνωση. Ήταν από
τους τυχερούς: άλλοι διαφωνούντες, όπως ο 64χρονος οικονομολόγος Όσκαρ
Εσπινόδα Τσέπε, πέρασαν στην απομόνωση σχεδόν δύο χρόνια. Ήταν ο κρατούμενος
υπ’ αριθμόν 710. Προχθές αφέθηκε ελεύθερος, ύστερα από παρέμβαση της ισπανικής
κυβέρνησης. Στη διάρκεια της παραμονής του στη φυλακή τιμήθηκε με επτά διεθνή
βραβεία δημοσιογραφίας και έχασε 20 κιλά. Κανείς δεν μπόρεσε όμως να του
στερήσει την αίσθηση του χιούμορ που τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.

Ο Ραούλ Ριβέρο μπορούσε να γράφει ποιήματα στη φυλακή. Αλλά μόνο ποιήματα με
θέμα τον έρωτα. Τα υπόλοιπα θέματα κρίνονταν προφανώς επικίνδυνα για την
επανάσταση. Ένα ποίημα, για παράδειγμα, που έλεγε «Απόψε βρέχει στο σπίτι
μου», κατασχέθηκε. Θα τον αφήσουν να το εκδώσει τώρα; Δεν το ξέρει. Θα τον
αφήσουν να δουλέψει όπως εκείνος νομίζει; Ούτε αυτό το ξέρει. Ξέρει όμως –
όπως λέει σε συνέντευξή του στην Ελ Παΐς – ότι το μόνο που αξίζει τον κόπο
είναι η άσκηση της δημοσιογραφίας με έντιμο, ανεξάρτητο και επαγγελματικό
τρόπο. Θέλει να φύγει από την Κούβα; Όχι. H Κούβα είναι η πατρίδα του, και την
αγαπάει. Θα ήθελε όμως να επισκεφθεί την κόρη του, την Κριστίνα, που ζει στο
Μαϊάμι κι έχει να τη δει δέκα χρόνια. Θα ήθελε, με άλλα λόγια, να μπορεί να
ταξιδεύει σαν φυσιολογικός άνθρωπος.

«Δεν είμαι συνωμότης, είμαι συγγραφέας», λέει ο Ριβέρο. «Με έχουν κατηγορήσει
χίλιες φορές ότι είμαι μισθοφόρος, επειδή είπα στο δικαστήριο ότι σέβομαι τις
Ηνωμένες Πολιτείες ως χώρα, ως έθνος, ως λαό. Σέβομαι τους Αμερικανούς, αλλά
δεν θέλω να κυβερνήσουν την Κούβα. Και πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για την
αντιμετώπιση των προβλημάτων είναι ο διάλογος. Στην πολιτική, η σύγκρουση δεν
επιλύει τίποτα. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την Κούβα. Έχω ζήσει 59
χρόνια στην Αβάνα και ξέρω ότι με τις κουβανικές αρχές δεν έχει λειτουργήσει
ποτέ η πίεση».

«Το να κλείνουμε τις πόρτες/ είναι πάντα μια στιγμή βαρβαρότητας», γράφει ο
Ραούλ Ριβέρο σε ένα άλλο ποίημα που κοσμεί το σημερινό σκίτσο του Πλαντύ.
«Απόδειξη του πανικού μας. / Μια χονδροειδής βλακεία/ που τη χρησιμοποιούμε/
για να κοιμόμαστε ήσυχοι. / Το να κλείνουμε τις πόρτες/ είναι ένα επάγγελμα/
μια ειδικότητα/ ένα έγκλημα/ που διαπράττουμε κάθε μέρα/ στο όνομα του φόβου».