20 μεγάλες πένες εναντίον του ΑΙDS

Καθένας λέει τη δική του ιστορία. Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Και οι
ιστορίες έρχονται από παντού, από το Τόκιο ώς τη Νέα Υόρκη. Ο «καθένας» είναι
μερικοί από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής μας. Και ο σκοπός που
δένει τις ιστορίες αυτές σε ένα βιβλίο είναι ο κοινός αγώνας κατά του AIDS. To
«Telling Tales» («Λέγοντας ιστορίες») βγαίνει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων
του κόσμου σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS.

Οι Άρθουρ Μίλερ, Σαλμάν Ρουσντί, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Μάργκαρετ Άτγουντ,
Γούντι Άλεν, Γκίντερ Γκρας και άλλοι, όλοι τους πρώτες πένες, δίνουν χωρίς
καμία αξίωση αμοιβής ή άλλων δικαιωμάτων την έμπνευσή τους πρόθυμα για να
συμβάλουν στον δύσκολο αυτό «πόλεμο» της ανθρωπότητας. Από τα διηγήματά τους
αυτά κανένα δεν έχει θέμα που να σχετίζεται με το AIDS. Ωστόσο, κοινός
παρονομαστής σε όλα τους ήταν η άμεση ανταπόκριση των συγγραφέων στο
εγχείρημα, τις σελίδες του οποίου άνοιξε πρώτη φορά χθες στη Νέα Υόρκη ο
γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν. Στην παρουσίαση διάβασε αποσπάσματα
από τρεις συμμετοχές στη συλλογή, του Άρθουρ Μίλερ, του Σαλμάν Ρουσντί και της
Ναντίν Γκόρντιμερ (βραβείο Νόμπελ, 1991), της οποίας εξάλλου ήταν ιδέα αυτό το
βιβλίο.

«Σκέφθηκα πως πολλές φορές οι μουσικοί ενώνουν τις φωνές τους και δίνουν τα
τραγούδια τους για να πολεμήσουν τη μάστιγα του AIDS και γιατί να μην το
κάνουν και οι συγγραφείς αυτό; Ένα βιβλίο θα ήταν κάτι εντελώς ξεχωριστό». Τα
χρήματα που θα συγκεντρωθούν από την πώληση του βιβλίου θα δοθούν στην
Οργάνωση για την Αντιμετώπιση του AIDS, που έχει έδρα της τη Νότια Αφρική, τη
χώρα από την οποία κατάγεται η συγγραφέας, η οποία με τα κείμενά της έχει
πάρει θέση και έχει ασκήσει σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μπους και την
ελάχιστη δράση της πάνω στο ζήτημα. Υπολογίζεται πως 38 εκατομμύρια άνθρωποι
ζουν με τον ιό, από τους οποίους 5 εκατομμύρια έχουν νοσήσει τους τελευταίους
12 μήνες.

ΣΑΛΜΑΝ ΡΟΥΣΝΤΙ

«H φωλιά του πουλιού της φωτιάς»

«Ήταν ένα ζεστό μέρος, επίπεδο και ξερό, οι βροχές το έχαναν συχνά, τόσο που
έλεγαν πια πως το πετύχαινε μόνο η ξηρασία. Άνθρωποι του κάμπου ήταν,
κτηνοτρόφοι, που τα κοπάδια τους σιγά σιγά τούς εγκατέλειπαν. Τα ζώα
μετανάστευαν νοτιότερα και ανατολικά, αναζητώντας τροφή και νερό. Έχει νερό
στη Δύση, αλλά είναι αλμυρό. Σε λίγο και αυτοί ακόμη οι βάλτοι θα παραδώσουν
το πνεύμα τους. Υπάρχουν χάσματα εκεί έξω ικανά να καταπιούν άνθρωπο. Ένας
πολύ συνηθισμένος τρόπος για να πεθάνει κάποιος αγρότης: να φαγωθεί από την
ίδια του τη γη. Οι γυναίκες δεν πεθαίνουν έτσι. Οι γυναίκες πιάνουν φωτιά και
καίγονται…».

ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΕΡ

«Μπουλντόγκ»

«Δεν είχε ποτέ σκύλο στη ζωή του, γι’ αυτό και φοβόταν μήπως του φύγει στον
δρόμο. Τον κρατούσε λοιπόν αγκαλιά, ήταν ζεστός και απαλός με έναν αηδιαστικό,
μα συνάμα συναρπαστικό, τρόπο… Κάθησε εκεί στο μπράτσο της πράσινης
ταπετσαρισμένης καρέκλας με το κουτάβι στα γόνατα, δίχως να ξέρει τι να κάνει
μετά. Στο μεταξύ, η γυναίκα ήρθε δίπλα του και του φάνηκε ότι του χάιδεψε τα
μαλλιά, αλλά δεν ήταν σίγουρος γιατί είχε πολύ πυκνά μαλλιά. Μετά τον ρώτησε
αν θα ήθελε λίγο νερό κι αυτός είπε πως ήθελε κι εκείνη πήγε στη βρύση κι
έβαλε νερό. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να σηκωθεί όρθιος και να βάλει του
κουτάβι πίσω στο κουτί…».

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΑΤΓΟΥΝΤ

«H εποχή του Μόλυβδου»

«H Τζέιν και ο Βίνσεντ δεν έβγαιναν ακριβώς μαζί. Μάλιστα, κορόιδευαν κιόλας
το να βγαίνουν μαζί. Όταν η ακτή ήταν καθαρή και η μητέρα τής Τζέιν δεν
βρισκόταν σπίτι, ο Βίνσεντ εμφανιζόταν στην πόρτα με το πρόσωπό του βαμμένο
κίτρινο, η Τζέιν έβαζε τη ρόμπα της ανάποδα και παράγγελναν κινέζικο, το οποίο
έτρωγαν καθισμένοι στο πάτωμα, ο ένας απέναντι στον άλλον».

ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ

«H απόρριψη»

«Όταν ο Μπορίς Ιβάνοβιτς και η γυναίκα του Άννα άνοιξαν το γράμμα και διάβασαν
το περιεχόμενο, έχασαν το χρώμα τους. Επρόκειτο για την απόρριψη του τριών
χρόνων γιου τους, Μίσα, από το καλύτερο νηπιαγωγείο του Μανχάταν.

“Δεν μπορεί να είναι αλήθεια”, είπε ο Μπορίς Ιβάνοβιτς, έκπληκτος.

“Όχι, όχι. Πρέπει να είναι λάθος”, απάντησε η γυναίκα του. “Εξάλλου είναι
πανέξυπνο παιδί, ευχάριστο, με πλούσιο λεξιλόγιο και ταλέντο στη ζωγραφική”.

Ο Μπορίς Ιβάνοβιτς ένιωθε χαμένος. Πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τους
συναδέλφους του στη δουλειά, όταν ο Μίσα είχε αποτύχει στο νηπιαγωγείο. Άκουγε
στα αυτιά του κιόλας τη φωνή του Σιμίνοφ: “Δεν τα καταλαβαίνεις αυτά τα
πράγματα, χρειάζονται γνωριμίες. Χρήμα πρέπει να αλλάξει χέρια. Είσαι άσχετος,
Μπορίς Ιβάνοβιτς…”».

ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ

«Ο θάνατος σταθερός πέρα απ’ την αγάπη»

Ο Μάρκες στην ιστορία του μιλάει για τον Γερουσιαστή Ονέσιμο Σάντσες που είχε
«έξι μήνες και ένδεκα ημέρες μπροστά του να ζήσει, όταν συνάντησε τη γυναίκα
της ζωής του». «Τη συνάντησε στο Ροσάλ ντελ Βιρέι, ένα φανταστικό χωριό που το
βράδυ ήταν το κρυφό αγκυροβόλιο των πλοίων των λαθρεμπόρων και την ημέρα
έμοιαζε με τον πιο άχρηστο ορμίσκο στην έρημο, που αντίκρυζε μια θάλασσα τόσο
ξερή και τόσο μακριά απ’ οτιδήποτε… Ήταν μια αναπόφευκτη στάση στην εκλογική
εκστρατεία που έκανε κάθε τέσσερα χρόνια. Οι άμαξες του καρναβαλιού είχαν
φτάσει εκείνο το πρωί. Ύστερα ήρθαν τα φορτηγά με τους νοικιασμένους Ινδιάνους
που μεταφέρονταν στις πόλεις για να ενισχύσουν τα πλήθη στις δημόσιες
εκδηλώσεις. Λίγο πριν απ’ τις έντεκα, το υπουργικό αυτοκίνητο στο χρώμα σόδα
φράουλα έφτασε. Ο Γερουσιαστής Ονέσιμο Σάντσες ήταν ήρεμος, αλλά μόλις άνοιξε
την πόρτα ταρακουνήθηκε από ένα ξέσπασμα φωτιάς και το ολομέταξο πουκάμισό του
μούσκεψε από ένα είδος ανοιχτόχρωμης σούπας και αισθάνθηκε πολλά χρόνια
μεγαλύτερος και περισσότερο μόνος από ποτέ».

INFO

«Telling Tales», Εκδ. Bloomsbury, σελ. 320, τιμή (amazon.co.uk): 15 ευρώ.

Επιμέλεια: Μαρία μαρκουλή