ANAΛΩΣIMA Kόκαλα στη βιτρίνα

Εξέταση DNA δεν μπορούν να κάνουν. Θεωρείται δεδομένο ότι τα κόκαλα στη
βιτρίνα, αυτή που ταξίδεψε από Ρώμη στο Πατριαρχείο, είναι του Ιωάννη
Χρυσοστόμου, είναι του Γρηγορίου Ναζιανζηνού. Των δύο ιεραρχών, ο τρίτος ο
Βασίλειος, ίσως κατάφερε να δραπετεύσει για πάντα από τους πάσης φύσεως
λειψανολάτρες, αφού κατέφυγε εγκαίρως στον θρύλο των Χριστουγέννων και
κυκλοφρεί αιώνια, με σάρκα σφριγηλή και κόκκινο σκουφί, στα παιδικά όνειρα και
τους δρόμους των πόλεων. Ασφαλής επί της Γης, προορισμένος να θυμίζει και να
ικανοποιεί μικρές υλικές ανάγκες, παιδικές επιθυμίες που γίνονται κοινωνική
υποχρέωση. Θαυμάσια δουλειά, αν το καλοσκεφτείτε, μόνιμη και σταθερή απάντηση
στα φιλοσοφικά ερωτήματα περί της ανθρώπινης φύσης και των αδυναμιών της. Οι
άλλοι δύο ίσως δεν προλάβαιναν, έγραφαν πολύ, διάβαζαν πολύ και έκαναν πολλά
κηρύγματα, δεν τους περίσσευε καιρός να ασχοληθούν με χριστουγεννιάτικα δώρα.
Διανοούμενοι ήσαν κι οι τρεις τους δηλαδή, πρώτα μαθητές και ύστερα δάσκαλοι
φιλοσοφίας, που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με τα θεολογικά επιχειρήματα
της παλιάς θρησκείας. Τι θα βρίσκανε να πουν τώρα για το προσκύνημα των
λειψάνων τους, μπαίνει σε πειρασμό να φανταστεί κανείς. Ίσως θα σκέφτονταν ότι
τουλάχιστον οι γνήσιοι ειδωλολάτρες συνήθιζαν να φτιάχνουν περίτεχνα αγάλματα,
μαρμαρένια και γυαλιστερά, με πρόσωπα πανέμορφα εφήβων αγοριών και κοριτσιών,
με ίσιες μύτες και σγουρά βαμμένα μαλλιά, δουλεμένες πτυχώσεις και θαυμάσια
δάχτυλα ποδιών, που πρόσφεραν άμεση απτική ανακούφιση στους πιστούς,
υπονοώντας της ζωής τη χάρη και το δράμα. Ίσως να ζητούσαν να καλυφθεί
τουλάχιστον η συρρικνωμένη ύλη που απέμεινε από το σώμα τους με κατιτίς σεμνό,
θήκη σε σχήμα ανδρός, κι ας θυμίζει αγάλματα των πάλαι ανταγωνιστών τους.