ΟΔYΣΣEAΣ TΣAKAΛΟΣ Ο ντράμερ παίρνει το μικρόφωνο

«Ουδέποτε θεωρούσα τον εαυτό μου μόνο ντράμερ. Από την πρώτη ημέρα των Φατμέ συμμετείχα και στο τραγούδι. Το τραγούδι είναι μια παράλληλη τρέλα», λέει ο Οδυσσέας Τσάκαλος

Την εποχή που τα παιδιά της τάξης έκαναν ταξίδια στο Διάστημα παρέα με τον
Σποκ, εκείνοι ονειρεύονταν «ηλεκτρικά» σόλα και καμαρίνια. Περιοδείες και
κόσμο να ουρλιάζει. Και ήταν τυχεροί. Γιατί οι Φατμέ δεν άργησαν να γνωρίσουν
ένδοξες ημέρες, να αφήσουν τραγούδια πίσω τους, να μετακινήσουν (έστω και
λίγο) τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν οι νέοι το ελληνικό ροκ.

Ο Οδυσσέας Τσάκαλος και ο Νίκος Πορτοκάλογλου είναι μαζί από την Δ’ Δημοτικού
και από εκείνες τις ελάχιστες περιπτώσεις που είδαν το παιδικό τους όνειρο να
πραγματοποιείται πριν ακόμη κλείσουν τα 20 διατηρώντας, παράλληλα, μια
ισορροπία μεταξύ τους που έδωσε στη φιλία τους διάρκεια δεκαετιών. Ο φίλος και
ο ντράμερ τού Νίκου Πορτοκάλογλου. Ιδρυτικό μέλος των Φατμέ (μαζί με τον
Πορτοκάλογλου και τον Δημ. Καλατζή) και όταν εκείνοι διαλύθηκαν, μόνιμος
συνεργάτης του στα λάιβ και στους δίσκους.

Αλλά και ο ντράμερ, έχει… ψυχή. Ύστερα από δεκαετίες στα μετόπισθεν της…
φωτογραφίας, παίρνει για πρώτη φορά το μικρόφωνο ο ίδιος και μας καλεί να τον
ακούσουμε. Ο τίτλος του δίσκου, με τον οποίο μας συστήνεται, είναι η «Φυλακή
με ορθάνοιχτη πόρτα» (Universal). Στίχοι, μουσική, ερμηνεία, όλα δικά του…

Πάντα υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ φίλων…

«Εγώ δεν έχω πρόβλημα να είμαι δεύτερος. Αρκεί να ξέρω ότι κάνω καλά τη
δουλειά μου ως “καπετάνιος” του συγκροτήματος. Γιατί leader είναι ο
τραγουδιστής και συνθέτης. Κάποια στιγμή που ένιωσα την ανάγκη να γράψω, ο
Νίκος με ενθάρρυνε…»

Έγραφες από χρόνια;

«Πάντα έγραφα σπίτι μου… Κάποια στιγμή, το 2000, μου ήρθε η ιδέα να
ξανακοιτάξω το υλικό και αυτό με έκανε να αρχίσω τα συμπληρώματα. H διαδικασία
αυτή με οδήγησε στο να γράψω νέα τραγούδια και πέρασα τρία χρόνια γράφοντας
διαρκώς… Τελικά, κατάλαβα ότι αυτόν τον δίσκο τον έκανα για τους φίλους μου,
που μου έλεγαν χρόνια «αφού μπορείς, γιατί δεν γράφεις;». Γι’ αυτό και τους
κάλεσα όλους να συμμετάσχουν. Τον Πορτοκάλογλου, τον Ζιώγαλα, τον Λειβαδά, τον
Δρογώση…»

Δεν αισθάνθηκες ποτέ ότι η σχέση σου με τον Πορτοκάλογλου λειτούργησε
ανασταλτικά στην καλλιτεχνική σου ωρίμαση;

«Το αντίθετο. Είναι μια σχέση που βαθαίνει με τα χρόνια. Δεν είναι αυτονόητο
αυτό, σ’ εμάς όμως συμβαίνει… Αυτό δε που θεωρώ σημαντικό, είναι το ότι δεν
είμαι μόνο φίλος τού Νίκου αλλά και φαν των τραγουδιών του. Δεν παίζω τα
τραγούδια του φίλου μου, αλλά τα τραγούδια που μου αρέσουν. Και τώρα, με τον
δίσκο αυτό, δεν αισθάνομαι ότι ξεφεύγω από τον δρόμο μου ως μουσικός, απλώς
τον συμπληρώνω».

«Χρειάζονται οι κλειστές πόρτες»

H «Φυλακή» του Οδυσσέα Τσάκαλου είναι ένας διακριτικός δίσκος με εσωτερικές
κορυφώσεις και ροή που σε ταξιδεύει, σαν ένα μεγάλο τραγούδι που τελειώνει με
το τελευταίο κομμάτι. Είναι όμως από τα CD που χρειάζονται τον χρόνο τους…

«Το ξέρω ότι σήμερα είναι δύσκολο να ζητάς χρόνο από τον ακροατή», λέει. «Κάθε
ημέρα που περνάει νιώθω ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο αυτό το ταξίδι που μας
συνδέει με τον εσώτερο εαυτό μας. Αυτό όμως με πεισμώνει περισσότερο…
Βλέπεις όλα αυτά τα παιδιά στο “Fame Story” και σκέφτεσαι πόσο άδικο είναι να
ξεκινούν έτσι. Γιατί στο πρώτο σου βήμα πρέπει να βρεις την πόρτα κλειστή, να
την κλωτσήσεις, να προσπαθήσεις να μπεις, να προχωρήσεις σκαλί, σκαλί…»