Tα Aρχαία Eλληνικά

Γλωσσικά θέματα απασχολούν τον κ. Μανόλη Νικολάου, που παρατηρεί:

«Είναι σαφές ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς Αρχαία Ελληνικά, για να
μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά τα Νέα. Πώς μπορεί να βοηθήσει έναν σημερινό
ομιλητή, στις εκφραστικές του ανάγκες, η γνώση του απαρεμφάτου π.χ. ή της
ευκτικής; Υπάρχει, όμως, ένα μέρος της Αρχαίας που αφορά όντως την Νεώτερη.
Πρόκειται για το μέρος εκείνο που της κληροδότησε η καθαρεύουσα. Είναι κουτό
να επιμένουν ορισμένοι, ακόμα και σήμερα, στην αμιγή αρχαϊσμών νεοελληνική.
Υπάρχουν πολλά στοιχεία που έχει αντλήσει η δημοτική από την καθαρεύουσα και
τα οποία δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται καθαρευουσιανισμοί. Για παράδειγμα,
οι μετοχές που συχνά χρησιμοποιούμε. Όταν λέμε για τους “εισαχθέντες
φοιτητές”, τους “συλληφθέντες ταραξίες”, την “επικρατούσα άποψη”, ή τον
“διακεκριμένο επιστήμονα”, κάνουμε χρήση δόκιμων και καθιερωμένων, στην
σύγχρονη γλώσσα, στοιχείων της καθαρεύουσας. Για ποιον λόγο να γίνονται λάθη
και να υπάρχει μόνιμη ανασφάλεια στους νεώτερους για την χρήση τέτοιων
στοιχείων, ενώ θα μπορούσαν να τα διδαχθούν απλά και πρακτικά; Δεν είναι
καιρός, στην ατέρμονη συζήτηση περί Αρχαίων και Νέων Ελληνικών να μπει και
λίγη ουσία;».