Πρόσωπα H ειρήνη δεν είναι ουτοπία

«H μετα-αραφατική εποχή θα είναι πιο ομαλή απ’ όσο φανταζόμαστε. Ο
παλαιστινιακός λαός διαθέτει μια αξιόλογη διανόηση και διασπορά, υπάρχει μια
διοίκηση που εξακολουθεί να λειτουργεί, ενώ οι βασικές υπηρεσίες – υγεία,
εκπαίδευση – είναι εξασφαλισμένες.

Ζιλμπέρ Μπεναγιούν. Το 2002 δημιούργησε την Ομάδα της Aix με στόχο τη χάραξη της οικονομικής πορείας του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους

Αυτά λέει σε συνέντευξή του στη Μοντ ο Ζιλμπέρ Μπεναγιούν, που το 2002
δημιούργησε την Ομάδα της Aix με στόχο τη χάραξη της οικονομικής πορείας του
μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Σε μια Παλαιστίνη που διέρχεται μια
πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση, όπου το 47% του πληθυσμού ζει με
λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, η επανάληψη των ειρηνευτικών
διαπραγματεύσεων είναι απαραίτητη. Σύμφωνα με τον Μπεναγιούν, τρεις είναι οι
όροι για να μην οδηγήσει ο θάνατος του Αραφάτ σε βία και αναρχία. Να
επιτρέψουν οι εξτρεμιστικές παλαιστινιακές οργανώσεις την ομαλή διαδοχή. Να
αναγνωρίσει το Ισραήλ ότι είναι αναγκαία η ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Και
να παίξει η διεθνής κοινότητα τον πολιτικό ρόλο που της αρμόζει.

Οι ειρηνευτικές συνθήκες που υπογράφτηκαν στο Όσλο το 1993 απέτυχαν επειδή
είχαν μεγάλες ατέλειες, υποστηρίζει ο Μπεναγιούν, που διδάσκει Οικονομία στο
Πανεπιστήμιο Aix-Marseille-ΙΙΙ. Οι δύο πλευρές δέχθηκαν να προχωρήσουν με βάση
τα σημεία στα οποία συμφωνούσαν και να αφήσουν για αργότερα τα σημεία
διαφωνίας, όπως το τελικό καθεστώς των παλαιστινιακών εδαφών. H λογική αυτή
πρέπει να αντιστραφεί. Οι άμεσες προτεραιότητες έχουν νόημα μόνο εφόσον
συνδεθούν με τον τελικό στόχο. Και ο στόχος αυτός είναι απλός: να οικοδομηθεί
μια βιώσιμη οικονομική βάση για την Παλαιστίνη και να επιδιωχθεί η σύγκλιση
των βιοτικών επιπέδων του Ισραήλ και των παλαιστινιακών εδαφών.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, συνεχίζει ο μαροκινής καταγωγής καθηγητής,
πρέπει να δημιουργηθεί μια ζώνη ελευθέρων συναλλαγών που θα επιτρέψει στην
Παλαιστίνη να αναπτύξει τη δική της εμπορική πολιτική. Οι συναλλαγές ανάμεσα
στις δύο ζώνες πρέπει να ενθαρρυνθούν. Ταυτόχρονα, όμως, ο διαχωρισμός των δύο
οικονομιών είναι απαραίτητος προκειμένου η παλαιστινιακή οικονομία να γίνει
ανεξάρτητη. H κίνηση του εργατικού δυναμικού στο εσωτερικό των εδαφών και προς
το Ισραήλ πρέπει να γίνει πιο εύκολη και πιο οργανωμένη. Και, φυσικά, το
Ισραήλ πρέπει να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις απέναντι στους
Παλαιστινίους.

Είναι όμως όλα αυτά ρεαλιστικά; Δεν έχουν κουραστεί οι δωρητές να χορηγούν
εκατομμύρια δολάρια τα οποία χάνονται λόγω του πολέμου; «Αν σταματήσει η βία,
η οικονομική ανάπτυξη των παλαιστινιακών εδαφών είναι ρεαλιστική», απαντά ο
Μπεναγιούν, που εδώ και 15 χρόνια εργάζεται σε προγράμματα συνεργασίας ανάμεσα
σε χώρες της Μεσογείου. «Τα εμπόδια βέβαια δεν λείπουν. Και τα κυριότερα απ’
αυτά είναι δύο: το τείχος ασφαλείας στην Ιερουσαλήμ και η τύχη των προσφύγων».