ΓNΩMH Παλιά μου τέχνη κόσκινο…

H υποκρισία στον επαγγελματικό αθλητισμό είναι εδώ και χρόνια σύνηθες
φαινόμενο, αλλά πλέον δεν συγκινεί κανέναν, ιδιαίτερα μάλιστα αυτούς που είναι
«βαθιά» χωμένοι στα συμφέροντα των ομάδων του. H απόκτηση κοινοτικού
διαβατηρίου από τον ξένο του Ολυμπιακού Μαρκί Πέρι (από χθες έχει στα χέρια
του και κυπριακό, εκτός από αμερικανικό) ήταν το κερασάκι στην τούρτα στο
πολυπαθές σύστημα του ελληνικού μπάσκετ, που βάλλεται από παντού, αλλά
επιμένει να κρατά τις δικές του αντιστάσεις, με τους ελάχιστους ρομαντικούς να
βρίσκονται κοντά.

Ο όρος «ξεφτίλα» ακούγεται άσχημος και οι πρόεδροι των ομάδων της A1 προτιμούν
εδώ και χρόνια άλλους όρους, όπως «ελληνοποιήσεις» (η ΕΟΚ έκοβε όσες μπορούσε,
αλλά περνούσαν στη συνέχεια στο περιβόητο ΑΣΕΑΔ) «παράγκες» ή ο πιο πρόσφατος
στο ρεύμα της εποχής «κοινοτικά διαβατήρια».

Τι και αν η χώρα μας φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Τι και αν έχουμε
καινούργια (ή ανακαινισμένα) γήπεδο. Απλώς είναι ένα πιο φανταχτερό
περιτύλιγμα με το περιεχόμενο από μέσα να μένει ίδιο.

Οι ομάδες τη δουλειά τους κάνουν, αφού ουσιαστικά είναι εταιρείες και
κοιτάζουν το συμφέρον τους και δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει μεμονωμένα τον
Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό ή τον ΠΑΟΚ για μια παρασπονδία.

Όμως όταν αυτό γίνεται κανόνας, η ευθύνη βαρύνει όλους τους εμπλεκομένους
(άλλον περισσότερο και άλλον λιγότερο) που βλέπουν χωρίς να αντιδρούν, έστω με
απλές διαμαρτυρίες.

Αντίθετα, προσπαθούν να κάνουν και οι άλλοι τα ίδια, ώστε να γίνουν πιο
ανταγωνιστικοί.

Έτσι το θέαμα μπορεί να ανεβαίνει, αλλά στην ουσία υπάρχει ένα δυσαναπλήρωτο
κενό, τουλάχιστον γι’ αυτούς που έχουν ακόμα ευαισθησίες.