ΓNΩMH Άρχοντας σε ένα αρχαϊκό σύστημα

Οι Παλαιστίνιοι βλέπουν στον Αραφάτ τον πατέρα του έθνους τους. Σαν πατέρας,
έκανε πολλά για τα παιδιά του, αλλά φάνηκε και υπερπροστατευτικός. Ήταν μια
προσωπικότητα με την οποία ήταν δύσκολο να συνεννοηθείς. Έκανε περισσότερα από
κάθε άλλο ηγέτη για να σφυρηλατήσει μια ενιαία και ξεχωριστή παλαιστινιακή
ταυτότητα. Ήταν η φωνή και το σύμβολο της παλαιστινιακής υπόθεσης. Οι
αδιάκοπες προσπάθειές του έφεραν την παλαιστινιακή υπόθεση στην πρώτη γραμμή
του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και την κράτησαν εκεί επί τέσσερις δεκαετίες.

Δυστυχώς, οι επιτυχίες αυτές έγιναν πολύ συχνά με τα όπλα. Πολέμησε το Ισραήλ
και τους Ισραηλινούς με μανία. Διέπραξε πολλές φρικτές πράξεις αφήνοντας πίσω
διαλυμένες οικογένειες και κατεστραμμένες ζωές.

Ο Αραφάτ εκτιμούσε την αγάπη και τον σεβασμό που του έτρεφε ο λαός του. Αυτή η
αγάπη του ήταν πολύτιμη. Διήγε φτωχικό βίο και ζητούσε λίγα για τον εαυτό του.
Ζούσε για τον λαό του. Από τη θέση του ως ηγέτης, άνοιξε την πόρτα για μια
ιστορική λύση με το Ισραήλ, αυτή του μοιράσματος του εδάφους ανάμεσα σε ένα
κράτος για τον εβραϊκό λαό και σε ένα κράτος για τους Παλαιστινίους. Επέδειξε
θάρρος διακόπτοντας με το παρελθόν.

Αλλά δεν προχώρησε πολύ μακριά. Όταν χρειάστηκε να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη
του λαού του και τη βελτίωση της ζωής αυτού του ίδιου λαού, δυστυχώς επέλεξε
την αγάπη. Δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει τη δημοτικότητά του και να
υπερασπιστεί δύσκολες αποφάσεις. Δεν γύρισε την πλάτη στην τρομοκρατία και το
μίσος, απογοητεύοντας τις ελπίδες πολλών ανθρώπων.

Ο Αραφάτ ήταν ένας άνθρωπος ταλαντούχος. Ευημερούσε σε αναρχικές καταστάσεις.
Ήταν ο άρχοντας σε ένα αρχαϊκό σύστημα. Ο Αραφάτ ήταν κατάπληκτος με τη
χαοτική δημοκρατία του Ισραήλ και μια μέρα μου είπε: «Θεέ μου, η δημοκρατία,
ποιος την επινόησε; Είναι τόσο κουραστική».

Ο θάνατος ενός πατέρα προκαλεί πάντα βαθύ πόνο. Αλλά δίνει και την ευκαιρία
για την ενηλικίωση. Ο κόσμος παρατηρεί τώρα τον ορφανεμένο παλαιστινιακό λαό.
Ο κόσμος ελπίζει να τον δει να αναλαμβάνει τον έλεγχο του πεπρωμένου του, να
αποχαιρετά τα όνειρα της νιότης και να δείχνει το θάρρος να ζήσει στον κόσμο
όπως αυτός είναι μάλλον, παρά όπως θα ήθελε να είναι.

Ο Σιμόν Πέρες είναι πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ. Το 1994 μοιράστηκε το
Νόμπελ Ειρήνης με τον Γιάσερ Αραφάτ και τον Γιτζάκ Ράμπιν.