Διαστάσεις Aξιοπρεπείς απέναντι στις εξελίξεις

H γιορτή. H αμφιβολία. H θλίψη. Τρία κεφάλαια από το blog (ημερολόγιο στο
Internet) του Ζαν-Πωλ Μαρί, ειδικού απεσταλμένου του Νουβέλ Ομπζερβατέρ στη
Ραμάλα.

Το τέλος. Ένας Παλαιστίνιος κάθεται έξω από το αρχηγείο του Αραφάτ, περιμένοντας την οδυνηρή είδηση

H ΓΙΟΡΤΗ. H Ραμάλα ήταν παράξενη απόψε. H γιορτή, πρώτα απ’ όλα. Όπως
κάθε βράδυ του Ραμαζανιού. Δεν μιλάμε βέβαια για καμιά δεξίωση, αλλά για κάτι
ανάμεσα σε μπουλούκι και εμποροπανήγυρη. Πλήθος από φώτα, πάγκους,
καταστήματα, γιρλάντες, διαφημιστικές πινακίδες, μπαλόνια, καραμέλες, μυρωδιές
φαγητών – ζαχαρωμένα, τηγανισμένα, αλατισμένα – μικροπωλητές, νέους,
οικογένειες. Γυναίκες ντυμένες σε στυλ Ραμάλα, μ’ ένα πέπλο δηλαδή που
καλύπτει τα μαλλιά, τ’ αυτιά και τον λαιμό, αλλά παραμένει κομψό, μ’ ένα μαύρο
ή άσπρο μαντήλι και ένα μακιγιάζ που θυμίζει αεροσυνοδό. Παιδιά παντού, σε
καροτσάκια, κουκουλωμένα, προστατευμένα σαν εθνικοί θησαυροί. Και έφηβοι
αγέρωχοι, συμπαθείς και λίγο καβγατζήδες. Είναι οι ίδιοι που αντιμετώπισαν τα
τανκς ρίχνοντας πέτρες. Ορισμένοι τραυματίστηκαν, άλλοι σκοτώθηκαν. Τα
μικρότερα αδέλφια τους θέλουν κι αυτά να παίξουν πόλεμο με πλαστικά Καλάσνικωφ
που αγοράζουν μαζί με άλλα παιχνίδια. Απόψε, ένα παιδί σκαρφάλωσε στην κορυφή
της μεταλλικής κατασκευής πάνω από τα περίφημα Λιοντάρια της πλατείας Μανάρα.
Πρόκειται για μια ολισθηρή πυραμίδα ύψους 15 μέτρων. Το παιδί κρατούσε μια
σημαία με το πορτρέτο του Αραφάτ και με τη βοήθεια δύο φίλων του κατάφερε να
την τοποθετήσει στην κορυφή. Κάποιος φώναξε «Αλλάχ Ακμπάρ», αλλά δεν τον
ακολούθησε κανείς.

H ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ. Παράξενο αυτό το γιορτινό βράδυ. Την ίδια ώρα, όλος ο
κόσμος ανησυχούσε για την υγεία του Αραφάτ. Οι έμποροι, οι ταξιτζήδες, οι
έφηβοι, όλοι ρωτούσαν αν ξέραμε κάτι παραπάνω από τα επίσημα ανακοινωθέντα.
Στην πλατεία υπήρχαν αστυνομικοί και στρατιώτες. Για την περίπτωση που…
Ύστερα ο κόσμος μαζεύτηκε στο πεζοδρόμιο, κάτω από μια τεράστια οθόνη που είχε
εγκαταστήσει το Αλ-Τζαζίρα. Ένα τέταρτο διαφημίσεις, και στη συνέχεια η
συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Παρίσι η παλαιστινιακή ηγεσία. H γιορτή
συνεχιζόταν, αλλά όλοι παρακολουθούσαν τη συνέντευξη. Όταν πληροφορήθηκαν ότι
ο ηγέτης τους βρισκόταν σε σοβαρή κατάσταση, αλλά δεν είχε πεθάνει, σχεδόν
ακούστηκε ένας αναστεναγμός ανακούφισης. Και απλώθηκε ταυτόχρονα μια
αμφιβολία: τι μας κρύβουν; Παράξενο στ’ αλήθεια πλήθος, ήρεμο, καλόβολο,
άνθρωποι που κάνουν βόλτα, αγοράζουν γλυκά, γελούν, διατηρώντας ταυτόχρονα την
αξιοπρέπειά τους απέναντι στις εξελίξεις.

H ΘΛΙΨΗ. Κατεβαίνοντας προς την πλατεία Αλ-Μανάρα, πέρασα μπροστά από
τα ερείπια της Μουκάτα, πρώην αρχηγείου και φυλακής του Αραφάτ. Μετά τον
θάνατό του, νόμιζα ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα μετέτρεπε αυτό το κτίριο στο
νέο αρχηγείο της ή σε μουσείο. Όμως όχι. Ύστερα από μια φραστική αντιδικία με
το Ισραήλ που έδειξε ότι ο Αραφάτ παραμένει πάνω απ’ όλα σύμβολο, αποφασίστηκε
ότι η Μουκάτα θα αποτελέσει το οριστικό του αναπαυτήριο. Θα είναι η Ραμάλα
λοιπόν, όπου περιπλανιέμαι εδώ και λίγες ημέρες σαν μαγνητισμένος, γύρω απ’
αυτά τα πέτρινα λιοντάρια, απρόθυμος να φύγω.