ΓNΩMH Ο συμπατριώτης του Xριστού και του Σπάρτακου

Αν έπρεπε να κλείσω μέσα σε μία φράση, μόνο μία φράση, τις δεκαετίες της
αλλοφροσύνης και του αίματος που έζησε το εθνικό παλαιστινιακό κίνημα μετά το
1947, θα έγραφα μόνο αυτό: Ο Γιάσερ Αραφάτ έδωσε τη μάχη των δικών του, των
Παλαιστινίων, για την ανάκτηση του ονόματός τους και για να τους βγάλει από
την ανυπαρξία, την οποία τους είχαν επιβάλει.

Σήμερα, οι παλαιοί εχθροί βιάζονται να δείξουν τη συμπάθειά τους, ενώ οι
αναλύσεις και τα σχόλια που στάζουν δάκρυα μάς υποδεικνύουν τους κινδύνους που
μας περιμένουν και μας λένε πως τώρα που επιτέλους ξεφορτωθήκαμε τον δυνάστη,
θα προχωρήσουμε στην αναγνώριση των εθνικών δικαίων μας.

Αγνοούν όμως, ή κάνουν πως αγνοούν, ότι τον ηγέτη που χάνουμε τον νιώθαμε
απεριόριστα πιο κοντά μας από έναν «πρόεδρο», ότι τον γνωρίζαμε επειδή μας
έμοιαζε απεριόριστα, με την άσβεστη ανθρώπινη ζεστασιά του, την απέριττη
φιλοξενία του, τη βαθιά πεποίθησή του πως ήταν το τέκνο μιας γης συναντήσεων
και όχι αποκλεισμών, το ήρεμο πείσμα του, την ατέλειωτη υπομονή του και τον
διακαή πόθο του να βρεθεί λύση σε μια σύγκρουση που είχε τη φήμη της άλυτης.

Οι Παλαιστίνιοι χάνουν αυτές τις ώρες μία από τις μεγαλύτερες μορφές τους. Και
οι Ισραηλινοί, κάποιοι από αυτούς έχουν πέσει σε περισυλλογή και κάποιοι άλλοι
δεν κρύβουν τη χαρά τους, χάνουν τον συνομιλητή που είχε καταφέρει να πείσει
τον λαό του ότι είχε σημάνει η ώρα να μοιραστεί την πατρίδα και ότι ο
μοναδικός τρόπος για να ξαναβρεί η γη της Παλαιστίνης τη βαθύτερη ταυτότητά
της ήταν η ειρήνευση ανάμεσα σε συμφιλιωμένους ανθρώπους.

Όσο για μένα, θλιμμένος και εξομολογητικός, θα φυλάξω την εικόνα ενός ανθρώπου
απόλυτα «ιστορικού» και κοινότοπα ανθρώπινου, ο οποίος μας διαβεβαίωνε, χωρίς
ποτέ να λυγίσει από τις «ιστορικές» αντιρρήσεις μας, ότι ο Σπάρτακος ήταν,
όπως όλοι γνωρίζουν, Παλαιστίνιος και ότι ο Χριστός ήταν και αυτός
συμπατριώτης μας. Θα φυλάξω την εικόνα ενός στρατηγού που δεν καθόταν ποτέ στο
τραπέζι να φάει προτού σερβίρει ο ίδιος τους υπόλοιπους, ενός αντιστασιακού
που ύστερα από ολονύχτιες, ατέλειωτες και παθιασμένες συζητήσεις, έκοβε στη
μέση τις συνεδριάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, του εξόριστου Κοινοβουλίου, για
να ακούσουμε όλοι, ενωμένοι και μαγεμένοι, τον Μαχμούντ Νταρβίς να απαγγέλλει
τα ωραία ποιήματά του.

Είθε να βρεις ησυχία, Γιάσερ Αραφάτ. Και είθε αύριο η πλάκα στον τάφο σου να
φέρει χαραγμένα αυτά τα απλά λόγια: «Εδώ αναπαύεται ένας άνθρωπος που
αγαπήθηκε από τον λαό του».

Ο Ελίας Σάνμπαρ είναι συγγραφέας και αρχισυντάκτης της «Επιθεώρησης
Παλαιστινιακών Μελετών».