«Xαράτσι» και «σκόντο» στις πίστες

Στην «Ιερά Οδό» (Μιχάλης Χατζηγιάννης, Πασχάλης Τερζής) μπορεί κανείς να πάρει σειρά για την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου, με «25 ευρώ το άτομο και 40 ευρώ το κρασί ανά τρία άτομα» (αντί του συνήθους ανά δύο, υποχρεωτικά). H δε Παρασκευή κοστίζει… «υποχρεωτική κατανάλωση 50 ευρώ κατά άτομο», σύμφωνα με τους ανθρώπους του νυχτερινού κέντρου

Μιλούν για κρίση στη διασκέδαση και τη νύχτα, αλλά η… κρίση κάνει ουρές στην
Ιερά Οδό και ας γράφει ο κατάλογος 200 ευρώ η φιάλη. Πώς γίνεται αυτό το
μαγικό; Μα, δεν κάνει τόσο πάντα. Αν είστε μέλος ενός συλλόγου, μιας λέσχης,
μια οργανωμένης παρέας, μπορεί να δώσετε τα μισά. Ή και λιγότερο…

Τελικά, τι συμβαίνει; Ο κόσμος δεν έχει λεφτά, αλλά γίνονται… μαγικά; Ή
μήπως γίνεται θαύμα και πρέπει να έρθουν οι κάμερες να αποτυπώσουν τις ορδές
των άδειων πορτοφολιών που συνωστίζονται κατά χιλιάδες στις αίθουσες των 1.500
ή 2.000 ατόμων, όπου η φιάλη ουίσκι τιμάται επισήμως από 160 έως 200 ευρώ
(ελάχιστη κατανάλωση, με ή χωρίς παρελκόμενα, ανά τέσσερα άτομα) και το κοινό
είναι υποχρεωμένο να πιει θέλει δεν θέλει;

H λέξη-κλειδί στην περίπτωσή μας είναι… εικονική πραγματικότητα. Ένα καλά
στημένο και αποδοτικό σύστημα ανεύρεσης πελατών που ανάλογα με την «κατηγορία»
στην οποία ανήκουν συμβάλλουν στο χρηματιστήριο της νυχτερινής διασκέδασης.

Ένα τηλέφωνο στο κέντρο «Πειραιώς 130» (Γιώργος Τσαλίκης, Έλλη Κοκκίνου) μας δίνει μια πρώτη ιδέα. H τηλεφωνήτρια παραπέμπει σε άλλο τηλέφωνο: «Αν είναι για Πέμπτη και είστε 60 άτομα θα κοστίσει 20 ευρώ το άτομο (το φαγητό) συν 50 ευρώ το κρασί – που στον κατάλογο είναι 70. Αλλά το κοντινότερο είναι για 2 Δεκεμβρίου»

Οι αίθουσες δεν γεμίζουν με τον παλιό τρόπο: τηλεφωνώ, κλείνω τραπέζι,
πάω και πληρώνω. Σήμερα, ο οργανωμένος επιχειρηματίας έχει ειδικό υπάλληλο που
αναλαμβάνει την «υπηρεσία εκδηλώσεων», μεγάλο κατάλογο με στοιχεία συλλόγων
και επιχειρήσεων και οργανωμένο σύστημα εκπτώσεων, ανάλογα με τον αριθμό και
το είδος πελατών και εκδηλώσεων.

«Οι χοροί είναι αυτοί που συντηρούν πλέον τα μαγαζιά», μας είπε άνθρωπος που
γνωρίζει καλά τα πράγματα. «Χοροί, τους οποίους το μαγαζί επιδιώκει, ερχόμενο
σε επαφή με συλλόγους και εταιρείες που είναι καταχωρημένοι στις λίστες του.
Τα οργανωμένα μαγαζιά δεν περιμένουν πια να πάρεις εσύ τηλέφωνο. Παίρνουν από
μόνα τους… Μια καλή επιλογή για έναν καλλιτέχνη σήμερα δεν είναι μόνο μια
γερή αμοιβή, αλλά κι ένα κέντρο οργανωμένο σε χορούς».

Μπορεί κανείς από τώρα να κλείσει τραπέζι για την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου στο «Rex» (Καλομοίρα, Δέσποινα Βανδή), «με 22 ευρώ το κεφάλι για το φαγητό και τα ποτά ό,τι πάρετε», σύμφωνα με το κέντρο. Αρκεί να ανήκει σε «χορό» συλλόγου

H τάση είναι να διαφοροποιούνται οι πελάτες, λέει το ρεπορτάζ. Τα πρώτα
τραπέζια έχουν διπλάσιες τιμές. Στις επόμενες θέσεις ισχύουν οι «κλασικές»
τιμές τού καταλόγου. Έπειτα έρχονται οι τιμές για τους χορούς των συλλόγων.
Όσο για τα τραπέζια εταιρειών και στελεχών τους χρεώνονται α λα καρτ (όσο λέει
ο κατάλογος), γιατί εκδίδεται τιμολόγιο και περνούν ως έξοδα παραστάσεως.

«Κόντρα στον νόμο προσφοράς και ζήτησης»

Βλέποντας την κρίση, οι επιχειρηματίες των νυχτερινών κέντρων οργανώθηκαν.
Αντί να μειωθούν όμως οι τιμές και να ακολουθήσουν και τα μεροκάματα μουσικών
και καλλιτεχνών, η τάση είναι να διευρύνεται η χωρητικότητα, ώστε να κρατηθούν
οι τιμές σταθερές, μέσα από μεγαλύτερους τζίρους.

«Είναι μια τεχνητή κατάσταση που δεν έχει σχέση με τον νόμο της προσφοράς και
της ζήτησης», θα μας πει ο διοργανωτής συναυλιών Άγγελος Καραΐνδρος. «Για να
πέσουν οι τιμές, πρέπει να αλλάξουν πολλά και πρώτα απ’ όλα να τεθεί ξανά επί
τάπητος ο νόμος που διέπει την αγορά της μουσικής». Όποιον άνθρωπο του χώρου
και να ρωτήσει κανείς, θα διαπιστώσει ότι η ελληνική νύχτα παίρνει παράσημο
πρωτοτυπίας. «H Πολιτεία δεν αντιμετωπίζει την μουσική ως τέχνη όπως κάνει με
τον κινηματογράφο και το θέατρο», εξηγούν. Δεν δίνεται άδεια μουσικής στις
αίθουσες. Λειτουργούν με άδειες καφέ μπαρ, αναψυκτηρίου, εστιατορίου και
κέντρου διασκέδασης, που έχουν πολύ υψηλό ΦΠΑ. Αν θέλει δηλαδή ο
επιχειρηματίας να φτιάξει μια αίθουσα μουσικής και τις επιπλέον υπηρεσίες να
τις προσφέρει προαιρετικά, δεν μπορεί να το κάνει με τον υπάρχοντα νόμο.
Αποτέλεσμα είναι να μην μπορεί να ρωτήσει ο θεατής πόσο κοστίζει το εισιτήριο
θέασης, αλλά πόσο πάει το μπουκάλι του ουίσκι ή του κρασιού (χρεώνεται ανά δύο
άτομα).

«Εδώ δεν υπάρχει εισιτήριο εισόδου, αλλά εισιτήριο μεικτό που περιέχει την
ελάχιστη κατανάλωση», λέει ο Άγγελος Καραΐνδρος. «Κατά το υπουργείο Οκονομικών
αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να ελέγξει τους επιχειρηματίες». Αυτό όμως
προκύπτει από το ρεπορτάζ ότι είναι άλλοθι για όλους ώστε να μην πέφτουν οι
τιμές. Οι επιχειρηματίες «κρύβονται» πίσω από τις υψηλές αμοιβές των
καλλιτεχνών και την υψηλή φορολογία, οι καλλιτέχνες απαιτούν τα ποσά που
«παίζουν» στην αγορά και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Το αποτέλεσμα είναι μην
ξέρει κανείς τι κοστίζει το θέαμα, αλλά πόσο κάνουν η μπριζόλα και το ουίσκι.
Και αν τύχει η παρέα να είναι μικρή (τρία άτομα) να πρέπει να πληρώσει για
τέσσερα για να καθήσει σε τραπέζι…

«Φέτος κρατήθηκαν οι τιμές σταθερές», λέει από την πλευρά του ο Δημήτρης
Ζούμπος, ιδιοκτήτης του «Cine Κεραμεικός», όπου φέτος φιλοξενείται το σχήμα
Σαββόπουλος, Πορτοκάλογλου, Μαργαρίτης. «Αλλά, κατά τη γνώμη μου, είναι ήδη
πολύ υψηλές. Πάνω απο 100 ευρώ δεν θα έπρεπε να κοστίζει η φιάλη το ουίσκι
(σ.σ.: η επίσημη τιμή είναι 180 ευρώ). Ο κόσμος δεν έχει λεφτά, δεν βγαίνει…
Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούμε να μειώσουμε άλλο. Τα μεροκάματα και τα έξοδα
είναι τεράστια».

Πρώτο τραπέζι πίστα με 320-400 ευρώ

Μία ακόμη κρίσιμη ερώτηση είναι «τι κατανάλωση πρέπει να κάνω για να το
κλείσω πρώτο τραπέζι πίστα», αλλά εκεί μπορεί να σταθείτε λίγο άτυχος… (Ο
άγραφος – και άρρητος, επισήμως – νόμος της νύχτας λέει πως εδώ η τιμή του
ουίσκι διπλασιάζεται, καθώς γίνεται συνεννόηση, «κάτω από το τραπέζι», σε στυλ
«για πρώτο τραπέζι θα χρειαστεί να καταναλώσετε τουλάχιστον 320 ή 400 ευρώ ανά
τέσσερα άτομα»). «Αν το κλείσετε, θα σας δώσω το τηλέφωνο του μετρ για να
συνεννοηθείτε απευθείας», παίρνουμε την απάντηση στο τηλέφωνο.

Σε άλλο μαγαζί, στη Συγγρού, η απάντηση είναι «όσα θέλετε, αλλά να
συνεννοηθείτε με τον μετρ». Και ο μετρ (αργότερα): «Δεν μπορώ να σας πω από
τώρα. Το πλάνο βγαίνει, επιτόπου, την ίδια ημέρα». Και ο νοών νοείτω…

Υπάρχουν και τα… «λύκεια»

Υπάρχει μία κατηγορία «πελατών», τα λεγόμενα «λύκεια» που κουμαντάρονται
από αποφοίτους Λυκείων, οι οποίοι συνεχίζουν να βγάζουν το χαρτζιλίκι τους
κρατώντας επαφές με κέντρα διασκέδασης. Οργανώνουν γειτονιές, πολυκατοικίες,
ομάδες, τέλος πάντων, πολιτών που θέλουν να διασκεδάσουν – με το αζημίωτο
βέβαια. Τα ονόματά τους υπάρχουν στις λίστες των «υπηρεσιών εκδηλώσεων» των
κέντρων ως μία επιπλέον κατηγορία… χορών. Πόσο μειώνεται η τιμή εδώ;
Εξαρτάται από τα άτομα και την ημέρα. Οι Πέμπτες πάντως είναι φθηνότερες
(μπορεί να φθάσουν και στο μισό της αναγραφόμενης τιμής καταλόγου).