Φωνή σπουδαία…

Ματίας Γκέρνε: μια σπουδαία φωνή. Ένας βαρύτονος κορυφαίος. Κλάσεως. Και σε
πλήρη ακμή – νεώτατος δείχνει. Τον είχα πρωτακούσει το 2000, στο Μέγαρο
Μουσικής, στο «Χειμωνιάτικο ταξίδι» του Σούμπερτ – είχε τραγουδήσει σε δεύτερη
συναυλία και την «Ωραία μυλωνού», Σούμπερτ επίσης. Και είχα μείνει με το στόμα
ανοιχτό. Γεννημένος για λίντερ! Είχε ξανάρθει στο Μέγαρο, με τη Φιλαρμονική
του Αμβούργου και τραγούδησε Μάλερ, «Τα τραγούδια από το μαγικό κέρας του
παιδιού», αλλά δυστυχώς δεν τον είχα ακούσει. Έτρεξα να τον ξανακούσω την
Τρίτη. Στο Μέγαρο και πάλι. Για τρίτη φορά. Με την Καμεράτα αυτή τη φορά. Σε
τρεις καντάτες του Μπαχ. Πλαισιωμένος από μια άψογη ορχήστρα υπό τον Αλέξανδρο
Μυράτ, μαζί με την επίσης πολύ καλή Ελβετίδα λιντερίστα σοπράνο Εμιλί Πικτέ
στο τρίτο κομμάτι, και άξιους σολίστες τον Μάρτιν Γκάμπριελ στο όμποε ντ’
αμόρε και στο όμποε ντα κάτσια και τους δικούς μας Κατερίνα Κτώνα στο
εκκλησιαστικό όργανο και Άγγελο Ρεπαπή στη βιόλα ντα γκάμπα, ο Ματίας Γκέρνε
μάς κατέκτησε. Μάγος!

…απ’ τα σπλάγχνα βγαλμένη

Δοσμένος ολότελα στη μουσική – «φευγάτος». Και μια φωνή που βγαίνει βαθιά μέσα
από τα σπλάγχνα του, από τη «σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής», ανεβαίνει απλά,
αβίαστα, και με κάτι υπέροχες, «πλατιές» ανάσες βγαίνει παλλόμενη αρμονικά, με
μια γλύκα, με μια ποιότητα, με μια άνεση. με μια μουσικότητα… Και τι τέλειο
ύφος Μπαχ! Σπάνια εμπειρία. Τυχεροί όσοι άκουσαν και το ρεσιτάλ του με λίντερ
του Σούμαν. Να μας ξανάρθει! Το γρηγορότερο!