ANAΛΩΣIMA Aς έχουν δίκιο οι φίλοι μου…

Ο ΜΠΟΥΣ που εξελέγη σήμερα είναι διαφορετικός από εκείνον που είχε
εκλεγεί το 2001.

Τότε ήταν απλώς ένας συντηρητικός πολιτικός με τη διάθεση να συμμαζέψει την
Αμερική, να τη στρέψει προς τον εαυτό της. Να πάψει να παριστάνει τον εξ ύψους
σωτήρα των αναξιοπαθούντων ανά τον κόσμο, διότι τι την ένοιαζε; Ο καθένας
είναι υπεύθυνος για ό,τι παθαίνει και ας τα βγάζει πέρα μόνος, πίστευε. Ύστερα
έγινε η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και ο Μπους, ξαφνιασμένος στην αρχή,
θυμωμένος ύστερα, άρχισε να δουλεύει με τον φόβο των συμπατριωτών του. Τον
έκανε κεφάλαιο εξουσίας. Υπήρχε και μια έννοια δικαιοσύνης μέχρι την επίθεση
στο Αφγανιστάν. Από το Ιράκ και μετά κάτι καινούργιο άρχισε να γεννιέται.

Στο βάθος του αδέξιου πολιτικάντη από το Τέξας κρυβόταν ένας απόστολος. Ένας
θερμός ζηλωτής που θα φέρει το φως του καλού στα πέρατα του κόσμου… Τα αίτια
και οι αφορμές της επίθεσης στο Ιράκ φαίνονταν από την αρχή στημένα κι
αποδείχθηκαν εν συνεχεία ψεύτικα, όμως το αίσθημα απειλής που νιώθουν οι
ψηφοφόροι του Μπους είναι αληθινό.

Δεν θα αλλάξει το σύστημα όποιος κι αν εκλεγεί, μου έλεγαν πολλοί φίλοι μου,
κι εύχομαι να έχουν δίκιο. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι ό,τι καλύτερο
έχει επινοηθεί ως πρότυπο για μια υπερβολικά δυνατή χώρα, για την ακτινοβολία
που έχουν οι ΗΠΑ στον κόσμο, την επιρροή που ασκούν.

Κι ελπίζω να μην αλλάξει. Αλλά ο Μπους το έχει ήδη δηλητηριάσει με
αντιδημοκρατικά μέτρα, με τα ψέματα και τα σκοτεινά φυλετικά συναισθήματα που
έχει ξυπνήσει στον λαό του, τους τυφλούς, ανεξέλεγκτους φανατισμούς.

Τον φοβάμαι τον Μπους. Μακάρι να έχω άδικο.