Eκεί κάτω στο γκαράζ…

Κάτι τρέχει εκεί κάτω… Στο υπόγειο, πάνω από το γκαράζ του Εθνικού Θεάτρου.
Στην Πειραματική Σκηνή. Έχω ξαναγράψει για τη δουλειά που βλέπω να γίνεται.
Αλλά η σημαντικότερη «απόληξη» της δουλειάς αυτής, σε συνδυασμό με το
Εργαστήριο Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας που στηρίζουν ο Στάθης Λιβαθινός και οι
συνεργάτες του, είναι οι παραστάσεις των πέντε αποφοίτων νέων σκηνοθετών που
άρχισαν να παίζονται, σε καθημερινή βάση φέτος. Από πέρσι έχει βγει «βρώμα»
για τις δουλειές αυτές. Είμαι σίγουρος ότι φέτος θα εκτιμηθούν όπως τους
αξίζει.

…δεν έχει γκλαμουριά

H απορία μου – καλά, στην κοσμάρα μου ζω εγώ… – είναι η εξής: στον τόπο αυτό
όπου ζούμε, ούτε ένας από τους κυβερνώντες και τους κυβερνήσαντες – και – τον
πολιτισμό μας, ούτε ένας από τους έχοντες και κατέχοντες δυνητικούς χορηγούς
μας δεν υπάρχει που να σηκωθεί, να κατέβει στο υπόγειο αυτό, να δει και να πει
εγώ βάζω το χέρι στην τσέπη και δίνω ετήσια επιχορήγηση στο Εθνικό
αποκλειστικά για την Πειραματική του ώστε να θεσμοθετήσει το Εργαστήριο σε
σχολή και να προχωρήσει τη δουλειά του πέρα από τη μιζέρια πίσω από την οποία
αναγκάζεται να σέρνεται ακολουθώντας τη μοίρα των κρατικών θεάτρων όπου η ροή
των επιχορηγήσεων γίνεται πια με το σταγονόμετρο; Ναι, κύριοι του πολιτισμού
μας, το ξέρω. Δεν έχει γκλαμουριά η υπόθεση, δεν έχει πρεμιέρες και
«φιλανθρωπικά» γκαλά με το «κοινωνικό» ρεπορτάζ να πρωταγωνιστεί και τα φλας
να λάμπουν… Ούτε βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη. Αλλά κανείς σας δεν έχει το
τσαγανό να θέλει να συνδέσει το όνομά του με μια σημαντική στιγμή του
πολιτισμού μας;