Διαστάσεις Kενό ψυχής

H πτώση (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Είναι απρόβλεπτοι τελικά αυτοί οι Αμερικανοί. Γκρεμίζεται ο Κάστρο, και ο
εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου κάνει διάφορα μακάβρια χωρατά, μην ξέροντας αν
πρέπει να διατυπώσει μια ευχή ή μια κατάρα (τουλάχιστον η Ισπανίδα επίτροπος
ήταν πιο ειλικρινής). Αρρωσταίνει ο Αραφάτ, και ο Ρίτσαρντ Μπάουτσερ τού
εύχεται καλή ανάρρωση. Να αναρρώσει, να επιστρέψει στο πολιορκημένο αρχηγείο
της Ραμάλα (ύστερα από ασφυκτικές πιέσεις της Ουάσιγκτον προς το Ισραήλ,
βέβαια), να συνεχίσει από ‘κεί την πεφωτισμένη καθοδήγησή του προς το
παλαιστινιακό κίνημα, μέχρι να το αποτελειώσει. Τον θέλουν ζωντανό οι
Αμερικανοί τον Αραφάτ. Ζωντανό, αλλά εξουδετερωμένο. Υγιή, αλλά εξευτελισμένο.
Αποδιοπομπαίο τράγο για την τρομοκρατική ενέργεια κάθε φανατικού. Φάντασμα.

Ο Αριέλ Σαρόν, αντίθετα, δεν έκρυψε ποτέ ότι θέλει τον Παλαιστίνιο ηγέτη
νεκρό. Οι λόγοι είναι προσωπικοί, αλλά και πολιτικοί: απώτερος στόχος του
Ισραηλινού πρωθυπουργού είναι να ξεσπάσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο
εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Παλαιστινίων, ώστε να παραπεμφθεί στις καλένδες η
δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους και να διαιωνιστεί η κατοχή. Αυτόν τον
στόχο υπηρετεί και η αποχώρηση από τη Γάζα. Το κενό εξουσίας που θα
δημιουργηθεί και οι ταραχές που υπολογίζεται ότι θα ακολουθήσουν θα
δικαιολογήσουν τον ακόμη πιο ασφυκτικό έλεγχο της Δυτικής Όχθης. Ο Ντοβ
Βάισγκλας, στενός σύμβουλος του Σαρόν, το είπε καθαρά: από τους 240.000
εποίκους που έχουν εγκατασταθεί παράνομα στην παλαιστινιακή γη, οι 190.000 δεν
πρόκειται να κουνηθούν.

Και οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι; Πώς αισθάνονταν, τι σκέπτονταν, όταν ιορδανικό
στρατιωτικό ελικόπτερο παραλάμβανε χθες το πρωί τον ηγέτη τους για το
τελευταίο, κατά πάσα πιθανότητα, ταξίδι του; Το περασμένο καλοκαίρι, χιλιάδες
διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους της Γάζας για να καταγγείλουν τη διαφθορά
της Παλαιστινιακής Αρχής και να φωνάξουν ξανά και ξανά μια μαγική λέξη:
«Δημοκρατία!» Ο Γιάσερ Αραφάτ μπορεί να αποτελεί για τον παλαιστινιακό λαό μια
ενωτική δύναμη και ένα σύμβολο αγώνων, τον τελευταίο καιρό όμως ταυτίζεται όλο
και περισσότερο με τη διαφθορά, τον αυταρχισμό και την εξουσιομανία. Σύμφωνα
με μια τελευταία δημοσκόπηση, το 95% των Παλαιστινίων θέλουν ελεύθερες εκλογές
όπου θα μπορεί να συμμετέχει όποιος θέλει και το 82% ζητούν ελεύθερα μέσα
ενημέρωσης όπου δεν θα ασκείται καμιά λογοκρισία. Ναι, όσο κι αν φαίνεται
περίεργο σε μερικούς που δεν αποχωρίζονται τις παρωπίδες τους, οι Παλαιστίνιοι
λαχταρούν τη δημοκρατία.

Μόνο που δεν μπορεί να εκδημοκρατιστεί ένα κενό. Κενό εξουσίας, κενό
οικονομίας, κενό ψυχής: αυτό αφήνουν πίσω τους 40 χρόνια μιας εγκληματικής
ισραηλινής κατοχής, που διευκολύνθηκε από έναν αδιάλλακτο Παλαιστίνιο ηγέτη
και δικαιολογήθηκε – αν δεν ενισχύθηκε – από μια σειρά μεροληπτικών Αμερικανών
προέδρων. Τα περισσότερα παιδιά της Γάζας παρουσιάζουν σήμερα ψυχολογικά
προβλήματα. Ποιος θα τολμήσει να τα κοιτάξει στα μάτια;