Συνάδελφοι και …«πληνάδελφοι»

– ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΙΠΟΤΑ;

– Γιατί, θυμάσαι εσύ;

– Όχι, επειδή κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, 28η Οκτωβρίου, βγαίνουν στα κανάλια
κάτι ρεπορτάζ για τους μαθητές που δεν ξέρουν την τύφλα τους για την εθνική
επέτειο.

– Ναι, τα βγάζουν κάτι συνάδελφοι…

– Συνάδελφοι είναι αυτοί; Ή … πληνάδελφοι;

– Πληνάδελφοι. Με το ύφος το σαρκαστικό. Το σαρδόνιο. Το αφ’ υψηλού. Παίρνουν
το ματσούκι και την πέφτουν στα παιδάκια. «Τι είναι η 28η Οκτωβρίου; Τι είναι
η Κατοχή; Ποιοι πολέμησαν ποιους; Πότε; Γιατί;». Κι όταν το έρμο το ανήλικο,
το απροστάτευτο την πατήσει την μπανανόφλουδα, μοστράρουνε τη μουρίτσα του σε
όλα τα δελτία. Και το ξεφτιλίζουνε. Το πιτσιρικάκι!

– Το παιδάκι. Που αυτά τού μαθαίνουνε αυτά μολογάει!

– ΕΝΩ O ΠΛΗΝΑΔΕΛΦΟΣ; Το κατέχει το αντικείμενο. Είναι ενήμερος,
γνώστης, ειδικός, επαΐων, ξερόλας.

– Ο πληνάδελφος. Που την πέφτει στα ανήλικα, το γελοίο το άτομο. H ρόμπα η
ξεκούμπωτη, η περιφερόμενη από δελτίου εις δελτίον. Ο διανοούμενος. Ο Ζαν –
Πολ Σαρτρ. Που μπερδεύει τη Λέλα Καραγιάννη με τη Μάρθα Καραγιάννη.

– «Μερικοί το προτιμούν καυτό»!

– Οι πληνάδελφοι το προτιμούν καυτό. Καυτό, ζεματιστό το θέμα. Ανεμίζουν ως
λάβαρο την άγνοια των παιδιών κι αντιπαρέρχονται με ανωτερότητα τη δική τους.
Οι αμόρφωτοι. Οι αστοιχείωτοι. Οι αναλφάβητοι. Που υπογράφουν με σταυρό.

– Γι’ αυτό, τα περισσότερα δημοσιεύματα τη σήμερον είναι ανυπόγραφα;

– Γι’ αυτό. Γιατί οι πληνάδελφοι δεν ξέρουν να βάζουν υπογραφή.

– Είδα έναν προχτές…

– Μόνο έναν;

– ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΛΛΩΝ. Ρωτούσε, τώρα αυτός, την άδολη την παιδίσκη. «TI
ξέρεις εσύ για την 28η Οκτωμβρίου;».

– Βέβαια! Να τα ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε. Τον μήνα δεν τον λένε πλέον
Οκτώβριο. Οι πληνάδελφοι τον μετονομάσανε «Οκτώμβριο».

– Και τον Σεπτέμβριο, «Σεμτέβριο». Ό,τι μήνα βρούνε τού κολλάνε κι από ένα
«μι»! Έτσι, για το καλό του χρόνου.

– Οι πληνάδελφοι. Που την «υπηρεσία» τη λένε «υπερεσία».

– Ότι, και καλά, «υπερετήσανε» την πατρίδα τώρα αυτοί, στα βουνά της Πίνδου.

– Που, αν ήξεραν ότι θα «υπερετήσουν», μπορεί και να μην πήγαιναν.

– «Δεν επιτίθονταν» λέει ο ένας.

– Δεν συγκατατίθονταν» λέει ο άλλος.

– Κι εγώ δεν «συγκατατίθομαι». Σ’ όλη αυτή την ξεφτίλα, τον διασυρμό της
γλώσσας αρνούμαι να… πες το…

– Συγκατατιθώ;

– Μπορεί. Βγήκε ο άλλος πληνάδελφος προχτές, «βρισκόμαστε πλησίον στο
δημαρχείο».

– Κι εγώ βρίσκομαι πλησίον στο πρόθυρο νευρικής κρίσης.

– Ίσως δεν φταίνε κι απόλυτα. Σε τέτοια σχολεία πήγανε τέτοια παιδεία πήρανε.

– KAMIA ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ. Να μην την πέφτουν στα παιδάκια, όμως, επειδή δεν
ξέρουνε τον Μανόλη Γλέζο. Στο ίδιο επίπεδο βρίσκονται κι αυτοί. Την Πέγκυ Ζήνα
τα ανήλικα, την Πέγκυ Ζήνα και ο πληνάδελφος.

– Λέει ο άλλος, «τώρα μεταφέρουν τον σωρό». Μεταφέρουμε τον σωρό και αφήσανε
τη σορό στο σπίτι, Θεέ μου σχώρα με;

– «Επιστατούντος του Μακαριστού»!

– Ναι, ο Μακαριστός στις ελεύθερες ώρες του, δουλεύει επιστάτης σε
βενζινάδικο.

– Μιλάνε για ιστορική μνήμη!

– Διακατέχονται από υστερική αμνησία!

– Κι εμείς; Που ξεχάσαμε τα ολίγα που γνωρίζαμε. Τι είμαστε εμείς;

– Δεν είμαι σίγουρη. Πάντως, καλού – κακού…

– Χρόνια πολλά, πληνάδελφε!