Διαστάσεις Δεν θα πεθάνουμε ποτέ…

«Το σεξ είναι η παρηγοριά που έχει κάποιος όταν δεν φτάνει στο σπίτι του η
αγάπη». Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

«Ο γιατρός μου συμφώνησε να προχωρήσω και να πεθάνω στη διάρκεια του σεξ» (από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από το τελευταίο του μυθιστόρημα («Περί έρωτος και
άλλων δαιμονίων») και είκοσι χρόνια από την ημέρα που έμαθε τα κακά μαντάτα
για την υγεία του. Είναι λοιπόν σημαδιακή η χρονιά που διαλέγει ο μεγάλος
Κολομβιανός για να επιστρέψει. Και πώς το κάνει; Με ένα μυθιστόρημα για τον
έρωτα, φυσικά, για τον έρωτα και τα γηρατειά, για τον έρωτα, την αγάπη και τα
γηρατειά: ο συνταξιούχος δημοσιογράφος που αποφασίζει να γιορτάσει τα 90ά του
γενέθλια με μια 14χρονη παρθένα πόρνη αλλάζει γνώμη όταν την αντικρύζει και,
αντί να επιδιώξει τη σεξουαλική ικανοποίηση, προτιμά να της διαβάσει, να της
τραγουδήσει και να αναπολήσει τη ζωή του, μια ζωή με πολύ σεξ αλλά χωρίς
αγάπη. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τουλάχιστον.

Ένα εκατομμύριο αντίτυπα έχουν διατεθεί ήδη στον ισπανόφωνο κόσμο από αυτό το
βιβλίο, που κυκλοφορεί και στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Λιβάνη με τον τίτλο
«Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου». Την ίδια ακριβώς περίοδο, παρατηρεί ο
Ντέηβιντ Ααρόνοβιτς στην Ομπζέρβερ, κάνει την εμφάνισή του στα
δισκοπωλεία και το νέο άλμπουμ του Λέοναρντ Κοέν. Έξι χρόνια νεώτερος από τον
συγγραφέα (μόλις έκλεισε τα 70), ο ρόκερ μιλά ουσιαστικά για το ίδιο θέμα, για
τον έρωτα, έναν έρωτα αθάνατο όσο και αδύνατο, έναν έρωτα που όσο περισσότερο
τον λαχταράς τόσο πιο δύσκολο σου φαίνεται να τον κατακτήσεις: «Εξαιτίας
μερικών τραγουδιών/ Στα οποία μίλησα για το μυστήριό τους/ Οι γυναίκες φάνηκαν
ιδιαίτερα ευγενικές/ Απέναντι στα γηρατειά μου. / Βρίσκουν μια μυστική θέση/
Στις πολυάσχολες ζωές τους/ Και με οδηγούν εκεί».

Ο Μάρκες βάζει τον ήρωά του να κοιτάζει τη νεαρή πόρνη και να θυμάται: «Κάναμε
έρωτα χωρίς αγάπη, μισοντυμένοι τις περισσότερες φορές, και πάντα στο σκοτάδι
για να νομίζουμε πως είμαστε καλύτεροι». Ο Κοέν απευθύνεται στη δική του
ηρωίδα και της τραγουδά: «Αγαπημένη μου Χέδερ/ Σε παρακαλώ έλα ξανά να
περπατήσεις δίπλα μου/ Μ’ένα ποτό στο χέρι/ Και τα πόδια σου ολόασπρα/ Απ’ το
χειμώνα». Οι δύο καλλιτέχνες θέλουν να διαψεύσουν τον Γέιτς, που όταν πάτησε
τα εξήντα ένιωσε πως είχε έλθει πια ο καιρός να εγκαταλείψει τις σωματικές
απολαύσεις και να καλλιεργήσει αποκλειστικά το πνεύμα του. «Ο ηλικιωμένος
άνδρας είναι κάτι ασήμαντο, ένα ραβδί ντυμένο μ’ ένα κουρελιασμένο παλτό»,
έγραφε ο ποιητής. Καθόλου, αναφωνούν σήμερα δύο Ηλικιωμένοι. Το σεξ δεν
αποτελεί προνόμιο καμιάς γενιάς, καμιάς ηλικίας. Το σεξ δεν είναι μόνο πράξη,
είναι και μνήμη, είναι αίσθηση και εικόνα, είναι ποίημα και τραγούδι. T’
ακούς, κουφάλα νεκροθάφτη;