ΔHMHTPA ΓAΛANH Ένα «Σ’ αγαπώ» με τέσσερις υπογραφές

«Τρεις γενιές γυναικών. H Μαριανίνα κι εγώ, η Μυρτώ και το μικρό μας, η Στεφανία, χαιρόμασταν το αποτέλεσμα της δουλειάς δύο χρόνων. Ωστόσο πιστεύω ότι ο δίσκος, αν και γυναικείος, πιάνει και τα συναισθήματα των ανδρών», λέει η Δήμητρα Γαλάνη

Αν μπορούσε να βάλει τίτλο αγγλικό θα έδινε το «Νο concept» (ούτως ειπείν
«χωρίς κεντρική ιδέα») γιατί όλα έρρεαν αργά, με τον αυθορμητισμό της στιγμής,
με τους εσωτερικούς ρυθμούς της καρδιάς που δεν γνωρίζει από concept. Πριν από
τέσσερα χρόνια γράφτηκε το πρώτο τραγούδι κι από εκεί και πέρα όλα κύλησαν με
τη φυσικότητα και τη σύμπνοια μιας δεμένης παρέας, που μέσα από αυτή τη
διαδικασία έβρισκε και τον χρόνο να συναντιέται, να ακούει και να συζητάει
έχοντας πάντα στον νου της ότι τραγούδι σημαίνει επικοινωνία, φιλία, ζωή.

Τελικά όλο αυτό το πράγμα, έλεγε χθες η Δήμητρα Γαλάνη, «δέθηκε» εις σάρκαν
μίαν, γιατί η χημεία – και μάλιστα η χημεία τεσσάρων γυναικών διαφορετικής
γενιάς – ταίριαξε τόσο που και τα 11 τραγούδια απέκτησαν την ταυτότητα ενός
ενιαίου έργου, τυπικού του ύφους και του ήθους της.

Όλες οι μουσικές δικές της, στηρίζονται από τους «πυκνούς» και αληθινούς
στίχους της Μαριανίνας Κριεζή (που φέρει την ευθύνη για το μεγαλύτερο κομμάτι
του δίσκου), την «ευθεία», απόλυτα σημερινή, ματιά της στιχουργού Μυρτώς
Κοντοβά (τρία τραγούδια) και τη φρεσκάδα της 19χρονης Στεφανίας Χαρσούλα που
μας συστήνεται σ’ αυτό το άλμπουμ με το πρώτο της τραγούδι.

«Το Σ’ Αγαπώ Μπορεί» (Sony), που ενορχήστρωσε ο Γιώργος Ζαχαρίου, είναι ένας
δίσκος… γυναικείος, με τραγούδια εύληπτα αλλά όχι απλοϊκά και ήχο που
βασίζεται αρκετά στο ηλεκτρονικό στοιχείο, μια σημερινή «ψαγμένη» ποπ που
δένει ωραία με τον λυρισμό των μελωδιών της Δήμητρας.

«Εμείς οι καλλιτέχνες», έλεγε χθες, «είμαστε σαν παιδιά που πάσχουν από
αίσθημα απόρριψης. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να αισθανόμαστε ότι μας
στηρίζει η παραγωγός εταιρεία. Άμα νιώθουμε την ηρεμία ότι μας θέλουν μπορούμε
να κάνουμε πολλά πράγματα. Έτσι συνέβη τώρα. Γιατί από τον κόσμο δεν είχα
κανένα παράπονο, ίσα ίσα όλο αυτόν τον καιρό ένιωθα ότι ήταν σε μια
συγκινητική αναμονή από μένα».

Ζήτημα χημείας

Στιγμές δημιουργικές, στιγμές που «γράφουν» στην πορεία ενός δημιουργού,
κάθε τραγούδι μια μικρή ιστορία, κάθε τραγούδι ένα σημείο με συγκεκριμένα
αρχικά στο πέρασμα του χρόνου. «Όταν τελείωσε ο δίσκος και μαζευτήκαμε στο
σπίτι να φάμε και να τον ακούσουμε, σκεφτόμουν τι καλά που έχουμε το προνόμιο
να κάνουμε αυτή τη δουλειά και να ζούμε τέτοιες στιγμές. Και με την Άλκηστη
κάπως έτσι αισθάνομαι. Ανεβαίνουμε στην πίστα και υπάρχει μια χημεία, μια
σχέση, κάτι που συμβαίνει με φυσικότητα… Ξέρετε, τις προάλλες βρέθηκα έξω
από εκεί που παίζει ο Νίκος Κουρκούλης κι είδα τόσο κόσμο, τόσο λαό…
έβγαιναν, έβγαιναν και λέω κοίτα να δεις τι γίνεται… Και εντάξει, δεν έχω
καμία αντίρρηση σ’ αυτό, αρκεί να υπάρχει και το άλλο».