ΓNΩMH H τέχνη του ανορθόδοξου

H προσποίηση του Πελέ στον Μαζούρκεβιτς το ’70, το δεύτερο γκολ του Μαραντόνα
στην Αγγλία το ’86, η «εκτέλεση» του Ντασάεφ από τον Φαν Μπάστεν το ’88, το
γκολ του Σαβίτσεβιτς στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του ’94, το αλησμόνητο
«ψαλιδάκι» του Ριβάλντο. Και γιατί όχι, η ντρίμπλα «όλε» του Ζαγοράκη στον
Λιζαραζού.

Ενέργειες που θα έλεγε κανείς ότι ξεπερνούν την αθλητική διάσταση του
ποδοσφαίρου, ακόμη και τη λογική του ίδιου του αθλήματος. Είναι μερικές φορές
που το ποδόσφαιρο φλερτάρει με την τέχνη. Και ο ποδοσφαιριστής, ενώ μπορεί να
κάνει κάτι απλό, προτιμά μια ενέργεια εξαιρετικά περίπλοκη, αψηφώντας το ρίσκο
της αποτυχίας και της γελοιοποίησης. Γιατί; Διότι αυτό που μένει δεν είναι οι
άψυχοι αριθμοί στον πίνακα του σκορ.

O σπουδαίος αθλητής θέλει να κάνει αυτό που δεν φανταζόμαστε ότι μπορεί. Θέλει
να συγκινήσει, όχι γιατί βάζει ένα γκολ ή ένα καλάθι παραπάνω, αλλά γιατί θα
είναι ένα ωραίο γκολ ή ένα απίθανο καλάθι.

Ο Χατζηπαναγής, που με την μπάλα στα πόδια θα έκανε τον Κόπερφιλντ να
κοκκινίσει, όταν βρισκόταν σε θέση για εύκολο γκολ, σταματούσε. Ο «ιπτάμενος»
Τζόρνταν έκανε το πιο δύσκολο καλάθι να μοιάζει εύκολο και το πιο εύκολο, τόσο
εντυπωσιακό που έμοιαζε δύσκολο.

Έτσι και ο Γκονζάλεζ, στο ματς με την Άρσεναλ, έκανε αυτό που ουδείς περίμενε.
Ακόμα και ο πολύπειρος Κόουλ έκοψε ταχύτητα φοβούμενος ότι ο Αργεντινός θα
έκανε κοντρόλ και θα επιχειρούσε να τον ντριμπλάρει. Αυτός όμως προτίμησε να
βγει από το πλαίσιο του ποδοσφαιρικού ορθολογισμού και γι’ αυτό οι φίλοι του
αθλήματος του χρωστάμε ένα «ευχαριστώ».