Πρόσωπα Ένας απρόθυμος βασιλιάς

Άπειρος στην πολιτική και ελάχιστα γνωστός στους ομοεθνείς του, ο Νοροντόμ
Σιχαμόνι διαδέχεται απρόθυμα τον πατέρα του, τον Νοροντόμ Σιχανούκ, στον θρόνο
της Καμπότζης.

Νοροντόμ Σιχαμόνι. Διάδοχος του Νοροντόμ Σιχανούκ στον θρόνο της Καμπότζης

Εκείνος άλλα ήθελε, είχε αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη, στον χορό και το
θέατρο μάλλον, παρά στις πολιτικές ίντριγκες. Πενήντα ενός χρόνων, εργένης και
άτεκνος, ο Σιχαμόνι είναι ο μοναδικός εν ζωή γιος του Σιχανούκ και της έκτης
και τελευταίας συζύγου του, της γεννημένης στη Γαλλία Μονινίτ. Έχει περάσει το
μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο εξωτερικό. Το όνομά του, το οποίο προήλθε
από συνδυασμό των ονομάτων των γονιών του, άρχισε να ακούγεται πριν από μόλις
δύο χρόνια, όταν ο Σιχανούκ έθεσε για πρώτη φορά θέμα διαδοχής του σπάζοντας
το σχετικό ταμπού. Γίνεται βασιλιάς χωρίς να έχει εκφράσει τέτοια επιθυμία,
για να κάνει το χατίρι του πατέρα του, ο οποίος του έχει ιδιαίτερη αδυναμία
και λέει πως θα τον καθοδηγεί από τα παρασκήνια.

Ο βασιλιάς Σιχαμόνι (η ενθρόνιση θα γίνει στις 29 Οκτωβρίου) γεννήθηκε στις 14
Μαΐου 1953, τη χρονιά που η Καμπότζη απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη
Γαλλία. Έφυγε νέος για την Τσεχοσλοβακία, τελείωσε το Λύκειο στην Πράγα και
στη συνέχεια σπούδασε μουσική και χορό στο Εθνικό Ωδείο της, από το οποίο
αποφοίτησε με βραβεία. Το 1975 πήγε στη Βόρεια Κορέα για να σπουδάσει
κινηματογράφο – ένα πάθος που μοιράζεται με τον Σιχανούκ. Το 1976 επέστρεψε
όμως στην Καμπότζη, όπου είχαν πλέον επικρατήσει οι Κόκκινοι Χμερ (μερικοί
αναλυτές λένε πως για να επιστρέψει τον εξαπάτησαν με μια επιστολή με
πλαστογραφημένη την υπογραφή του πατέρα του). Κατά τα τρία χρόνια που οι
Κόκκινοι Χμερ δολοφονούσαν δύο εκατομμύρια συμπατριώτες τους, ο Σιχανούκ και η
οικογένειά του βρίσκονταν σε κατ’ οίκον κράτηση στην Πνομ Πενχ, αναγκασμένοι
από το καθεστώς να καλλιεργούν λαχανικά και να εκτρέφουν αγελάδες στους κήπους
του βασιλικού ανακτόρου.

Με την εισβολή των βιετναμικών στρατευμάτων, το 1979, ο Σιχαμόνι έφυγε για τη
Γαλλία, όπου καλλιέργησε το πάθος του για το μπαλέτο σε κορυφαίες σχολές του
Παρισιού – το 1981 ήταν καθηγητής κλασικού χορού στη γαλλική πρωτεύουσα και
είχε ιδρύσει έναν θίασο, το Μπαλέτο Ντέβα. Το 1992 ανέλαβε καθήκοντα πρεσβευτή
της Καμπότζης στην UNESCO, όπου αγωνίστηκε κατά της λεηλασίας έργων τέχνης από
τους ναούς της χώρας του. Κατείχε τη θέση αυτή μέχρι φέτος, όταν μετακόμισε
στο Πεκίνο για να παρασταθεί στον 81χρονο και ασθενή πατέρα του.

Σεμνός και πολύγλωσσος (μιλάει γαλλικά, τσέχικα, αγγλικά και ρώσικα), ο
Σιχαμόνι δεν πρέπει να θεωρείται «δεδομένος», έλεγε χθες στο Ρώυτερ Δυτικός
διπλωμάτης που τον γνώρισε στην UNESCO. «Σίγουρα δεν είναι ανόητος», πρόσθεσε.
«Αν κάποιοι πιστέψουν ότι θα τον εξαπατήσουν εύκολα, μπορεί να εκπλαγούν».