ANAΛΩΣIMA Φθινοπωρινό τοπίο

Πρώτο πλάνο στη βιτρίνα ο φθινοπωρινός ρουχισμός. Γιλέκα με τσέπες για
κυνηγούς και ζακέτες πλεκτές για πυργοδεσπότες που θα πάρουν το τσάι τους στη
δυτική πελούζα. Τα πουκάμισα να πέφτουν ανέμελα έξω από το παντελόνι, ίσως
επειδή ο μπάτλερ δεν ντύνει πια τους νεαρούς γόνους της αριστοκρατίας.
Μπαστούνια του γκολφ αφημένα στις γωνίες, ακόμα κι ένα κάθισμα για εξοχή που
μεταφέρεται κλεισμένο σε κάτι σαν ομπρέλα καθώς ψάχνεις να βρεις το μπαλάκι
σου στο απέραντο γρασίδι. Το ανοίγεις να καθήσεις λίγο να ξεκουραστείς αν δεν
σε ακολουθεί ο καμαριέρης με τη φορητή ξαπλώστρα. Πολύ πρακτικό πάντως αν
πουλιέται και δεν είναι απλώς εξάρτημα του ντεκόρ. Θα το πάρω για να περιμένω
στη στάση, σ’ αυτή τη στάση που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην καταπληκτική
βιτρίνα. Διαθέτει πάγκο αλουμινίου βεβαίως, αλλά είναι κατειλημμένος από τρεις
γυναίκες φορτωμένες ψώνια, σκυφτές σα να κουβαλούν την Υδρόγειο στις πλάτες,
με την πλάτη στραμμένη στην υπέροχη φθινοπωρινή πρόταση.

Ενώ εγώ μαζί με τρία κορίτσια που στέκονται όρθια και στητά και δύο γέρους με
γαλάζια πουκάμισα (χρώμα και κόψιμο ανύπαρκτο για την αισθητική του μαγαζιού)
έχουμε κολλήσει στη φωτογραφία του φόντου.

Δείχνει ένα δρόμο εξοχικό, πνιγμένο στα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα, πλαισιωμένο
από δέντρα που γέρνουν τα κλαριά τους μισόγυμνα, λουσμένο σε απαλό
απογευματινό φως.

Κι αν δεν αργούσε το λεωφορείο, θα πέφταμε στην παγίδα να μεταθέσουμε στα
πανάκριβα ρούχα τη λαχτάρα που έπιασε τα πόδια μας να πατούσαμε αυτό το στρώμα
ξερών φύλλων, να τα νιώσουμε να βουλιάζουν.

Αλλά το λεωφορείο αργεί. Στον κατάμαυρο, θορυβώδη δρόμο μάς δίνει χρόνο να
συνέρθουμε.