AΛEΞIA KAΛTΣIKH Kάνει βουτιά στο… περιθώριο

«Μέσα από την ερμηνεία ρόλων στο θέατρο και τον κινηματογράφο ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου, που δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να τα αποδεχτώ μέσα μου αν έκανα άλλο επάγγελμα», εξομολογείται η νεαρή Αλεξία Καλτσίκη του «Delivery», που βγαίνει στους κινηματογράφους την Παρασκευή

Σε σκηνοθέτη που δημιουργεί λαμπερούς ηθοποιούς με ταλέντο, εξελίσσεται – συν
τοις άλλοις… – ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και μετά τους Νίκο Κουρή – Αθηνά
Μαξίμου στο «Αυτή η νύχτα μένει», τώρα έχουμε τους Θάνο Σαμαρά – Αλεξία
Καλτσίκη στο «Delivery», που εκπροσώπησε τη χώρα μας στο Φεστιβάλ της Βενετίας
και από την Παρασκευή κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους.

«H E. που ερμηνεύω στο φιλμ “Delivery”, είναι μια τοξικομανής, ένα κορίτσι από
την επαρχία που έφυγε άρον-άρον από εκεί και ζει στο “σκοτάδι” της πρωτεύουσας
– γύρω από την Ομόνοια, δίπλα σε τοξικομανής, περιθωριακούς μετανάστες. Δεν
είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είναι ένα χαμένο πλάσμα, που δεν έχει
οικογένεια ή φίλους για να στηριχθεί», λέει η Αλεξία Καλτσίκη για τον ρόλο της
στο «Delivery». «H E. με βοήθησε να βρω την ακραία πλευρά του εαυτού μου, που
κρύβεται μέσα μου. Κι αυτό ήρθε μετά τα γυρίσματα, καθώς η επαφή μου και η
γνωριμία μου με χώρους και ανθρώπους που ποτέ δεν θα τους γνώριζα, με έκανε να
νιώθω ότι βλέπω πιο βαθιά μέσα μου».

Πού «ακούμπησες», για να ερμηνεύσεις τόσο πειστικά το κορίτσι-πρεζόνι του
«Delivery»;

Ο κινηματογράφος είναι μια συλλογική τέχνη και πριν απ’ όλα, τον ρόλο και τον
τρόπο ερμηνείας του τον χρωστάω στον σκηνοθέτη Νίκο Παναγιωτόπουλο. Αυτός με
δίδαξε πώς να τον προσεγγίσω βαθύτερα. Παράλληλα, έκανα έρευνα με ανθρώπους
που βρίσκονται στα ναρκωτικά. Κι αυτό με βοήθησε να καταλάβω σε ποια φάση της
χρήσης ναρκωτικών βρίσκεται η κοπέλα της ταινίας και πώς νιώθει σε όλες τις
στιγμές της καθημερινότητάς της. Από το πρωί που ξεκινάει και τι σκέπτεται,
μέχρι το βράδυ. Είναι μια κοπέλα που βρίσκεται στην αρχή της χρήσης της
ηρωίνης, αλλά όλη η ενέργειά της σπαταλιέται στο πώς θα βρει τη δόση της. Και
στις μέρες μας είναι πιο σκληρά τα πράγματα για τους ανθρώπους που παίρνουν
ηρωίνη. Παλιά, χρησιμοποιούσαν μαύρη και μετά περνούσαν στην ηρωίνη. Τώρα,
προέρχονται από χρήση χαπιών και χημικών ουσιών και μόλις αρχίσουν την ηρωίνη,
δεν χρειάζεται παραπάνω από ένα εξάμηνο για να εξουδετερωθούν εντελώς, να
αχρηστευτούν.

Μόνο σωματικά, δηλαδή, σε σμπαραλιάζουν η ηρωίνη και τα ναρκωτικά;

Και ψυχικά, φυσικά. Όλος ο ψυχικός κόσμος της E. στο «Delivery» είναι
σμπαράλια. Είναι δύσκολο να κάνεις ανθρώπινες σχέσεις όταν έχεις τέτοιου
είδους εξάρτηση. Τότε οι σχέσεις γίνονται εμπορικές. Κάνεις φίλους μόνο και
μόνο για να βρεις τη δόση σου.

Πώς είδες τον κόσμο του «Delivery», τους ανθρώπους του περιθωρίου, των
αστέγων, των μεταναστών;

Αυτός ο κόσμος είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας. Είναι «οι
οικοδεσπότες του έξω», όπως τους αποκαλεί και ο Μισέλ Φάις, που έγραψε το
σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη. Είναι ένας κόσμος «σκοτεινός», γιατί εμείς
θέλουμε να τον κρατάμε στο σκοτάδι. Στην πραγματικότητα, είναι κοινωνικά
άτομα. Απλώς έχουν διαφορετική αίσθηση του χρόνου, του παρελθόντος και του
παρόντος. Ίσως, λόγω του δύσκολου παρελθόντος να νιώθουν ότι δεν έχουν κανένα
παρόν. Έχουν, όμως, έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας που εμάς μας φαίνεται
παράξενος, αλλά είναι πολύ φυσικός και ανθρώπινος.

Πορεία αυτογνωσίας που πονάει

Αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το ’98, η Αλεξία Καλτσίκη
έχει ξεχωρίσει στις παραστάσεις «Καθαροί πια» της Σάρα Κέιν σε σκηνοθεσία
Λευτέρη Βογιατζή και «Στο σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών» του Γιασούνρι
Καβαμπάτα σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Και στο σινεμά, το «Delivery» είναι η
πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, ενώ σε μικρού μήκους έχει παίξει στα «Αγνά
νιάτα» του Έκτορα Λυγίζου και τώρα στα «Σαλιγκάρια της Λουλούς» του Παναγιώτη
Φαφούτη.

«Το πιο δύσκολο στις μέρες μας, στον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου,
είναι το θέμα της επικοινωνίας. Το να ακούς τι σου λέει ο άλλος, να έχεις
καθαρό το μυαλό σου και να μην είσαι θολωμένος είναι πολύ δύσκολο – αν και
φαντάζομαι ότι σε όλους τους χώρους κάπως ανάλογα θα πρέπει να είναι. Αλλά,
βλέπεις, στον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου υπάρχει μεγάλη προσφορά
και μικρή ζήτηση. Κι αυτό γεννάει ανασφάλεια».

Γιατί έγινες ηθοποιός και τι θέλεις να εκφράσεις μέσα από τους ρόλους;

Για να επικοινωνήσω με τους άλλους. Νομίζω ότι μέσα από το θέατρο θα μπορέσω
να βρω πράγματα για εμένα την ίδια, που δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τα αποδεχτώ
διαφορετικά. H ηθοποιία είναι μια πορεία αυτογνωσίας που πονάει πάρα πολύ.

INFO

To «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου θα προβάλλεται από την Παρασκευή στον
«Απόλλωνα» και στο «Τριανόν» στην Αθήνα και στο «Ολύμπιον» στη Θεσσαλονίκη.