ΓNΩMH H άλλη αποτυχία του Mπους

Πολλή προσοχή δόθηκε την περασμένη εβδομάδα στην τεράστια αποτυχία του
επιτελείου Μπους σε θέματα μυστικών πληροφοριών για το Ιράκ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν
δεν είχε όπλα μαζικής καταστροφής. Αλλά εγώ θα έλεγα ότι υπάρχει ακόμα μία,
εξίσου σοβαρή, αποτυχία του επιτελείου Μπους σε θέματα πληροφόρησης για το
Ιράκ – και αυτή η αποτυχία είναι που μας προκαλεί προβλήματα αυτή τη στιγμή:
είναι η απόλυτη άγνοιά μας για τους ανθρώπους μαζικής καταστροφής του Ιράκ –
τους καμικάζι – και για το περιβάλλον που τους τροφοδοτεί. H αλήθεια είναι ότι
η αποτυχία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στο Ιράκ δεν αφορά μονάχα τα
χημικά του Σαντάμ, αφορά τα πάθη που δημιουργούσε στην ιρακινή κοινωνία. Ας
αρχίσουμε με μία απλή παρατήρηση: συνέβησαν περίπου 125 βομβιστικές επιθέσεις
αυτοκτονίας εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ τούς τελευταίους 16
μήνες, οι οποίες μάλλον έγιναν από σουνίτες μουσουλμάνους. Στον μουσουλμανικό
κόσμο και στο Ιράκ υπάρχει βιομηχανία επιθέσεων αυτοκτονίας που διαρκώς
στρατολογεί νέα μέλη, τα συνδέει με κατασκευαστές βομβών και τα χρησιμοποιεί
σε στρατηγικές επιθέσεις εναντίον στόχων, αμερικανικών και της προσωρινής
ιρακινής κυβέρνησης, σε σχεδόν καθημερινή βάση.

Πραγματικά, δεν ξέρουμε πώς αυτοί οι μελλοντικοί καμικάζι επιλέγονται,
εκπαιδεύονται, κατευθύνονται, οπλίζονται και αποστέλλονται στις επιθέσεις
αυτοκτονίας. Αυτό όμως που ξέρουμε είναι ότι οι καμικάζι βομβιστές έχουν
σκοτώσει και τραυματίσει εκατοντάδες Ιρακινούς, πολλοί εκ των οποίων
περιμένουν να καταταγούν στον στρατό ή στην αστυνομία. Με αυτόν τον τρόπο οι
καμικάζι έχουν πετύχει, περισσότερο από καθετί άλλο, να πλήξουν τις
αμερικανικές προσπάθειες για ανασυγκρότηση του Ιράκ. Για να το θέσω ωμά:
έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν εχθρό που δεν γνωρίζουμε και δεν μπορούμε να
δούμε – αλλά ο οποίος υποσκάπτει ολόκληρη την αμερικανική αποστολή. Στην
πραγματικότητα, αυτού του είδους το δίκτυο είναι πολύ δύσκολο να σπάσει, ιδίως
όταν έχει την υποστήριξη πολλών σουνιτών, αλλά η άγνοιά μας γι’ αυτό αποτελεί
μέρος μιας ευρύτερης έλλειψης κατανόησης των αλλαγών μέσα στην ιρακινή κοινωνία.