ΓNΩMH H Mάχη της Aντλίας

Από όλες τις κοντόφθαλμες πολιτικές του προέδρου Μπους και του αντιπροέδρου
Ντικ Τσέινι καμία δεν ήταν χειρότερη από την αντίθεσή τους στην διατήρηση
ίδιας πολιτικής ενέργειας και στην επιβολή ενός φόρου στη βενζίνη. Εάν είχαμε
επιβάλει έναν φόρο στη βενζίνη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η ζήτηση θα είχε
μειωθεί και η βενζίνη σήμερα ακόμα μάλλον θα κόστιζε δύο δολάρια το γαλόνι.
Αλλά αντί να πηγαίνει το έξτρα δολάριο στη Σαουδική Αραβία – όπου θα καταλήγει
σε μουλάδες που κηρύττουν τη μη ανοχή – εκείνο το επιπλέον δολάριο θα είχε
πάει στο δικό μας υπουργείο Οικονομικών για να πληρώσει το δικό μας έλλειμμα
και να χρηματοδοτήσει τα δικά μας σχολεία. Στην πραγματικότητα, η ενεργειακή
πολιτική του Μπους θα έπρεπε να αποκαλείται «κανένας μουλάς δεν μένει
παραπονεμένος».

Το δικό μας πρόγραμμα, που ονομάζεται «κανένα παιδί δεν μένει παραπονεμένο»,
δεν έχει μπορέσει να χρηματοδοτηθεί επαρκώς επειδή δεν έχει επιβληθεί ο
σχετικός φόρος ώστε να υπάρχουν και τα σχετικά έσοδα. Αλλά, χάρη στην
ενεργειακή πολιτική των Μπους Τσέινι το πρόγραμμα «κανένας μουλάς δεν μένει
παραπονεμένος» έχει πλήρως χρηματοδοτηθεί και ιδού το δώρο που συνέχεια μας
δίνει: την τρομοκρατία.

Πρέπει δραματικά να μειώσει την κατανάλωση πετρελαίου που κάνουμε και να
ξανακατεβάσουμε την τιμή του πετρελαίου σε 20 δολάρια το βαρέλι. Τίποτε δεν θα
συνέβαλε περισσότερο στο να προξενήσει τη μεταρρύθμιση στον αραβικό –
μουσουλμανικό κόσμο. Για τα πετρελαϊκά καθεστώτα δεν είναι αναγκαίος ο
εκσυγχρονισμός ή η σωστή διακυβέρνηση. Απλώς εξαγοράζουν τους λαούς τους και
τους μουλάδες τους. Κυβερνήσεις χωρίς πετρέλαιο πρέπει να κάνουν
μεταρρυθμίσεις για να δημιουργήσουν δουλειές. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όταν
τους λες ότι πρέπει να αλλάξουν – αλλάζουν όταν οι ίδιοι λένε στον εαυτό τους
ότι πρέπει να αλλάξουν.

Ο αραβικός- μουσουλμανικός κόσμος βρίσκεται στο μέσον μιας κρίσης στην
ανθρώπινη ανάπτυξη, «αλλά το πετρέλαιο είναι όπως ένα ναρκωτικό που σκοτώνει
μέρος του πόνου γι’ αυτούς και εμποδίζει την αληθινή αλλαγή», όπως λέει ο
Ντέιβιντ Ρόθκορπ, ειδικός στο Ίδρυμα Κάρνεγκι για την Παγκόσμια Ειρήνη.

Πρέπει να βοηθήσουμε τον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο να πάρει έναν καλύτερο
δρόμο για τον τεράστιο πληθυσμό του νέων ανθρώπων – υπερβολικά πολλοί εκ των
οποίων είναι άνεργοι ή δεν μπορούν ποτέ να εργαστούν, επειδή τα πλούσια σε
πετρέλαιο καθεστώτα τους διστάζουν να αλλάξουν και οι θρησκευτικοί ηγέτες τους
αντιστέκονται στον εκσυγχρονισμό.

Αυτήν την στιγμή έχουμε τη δυνατότητα να ωθήσουμε τον αραβικό κόσμο να προβεί
σε αλλαγές. Είναι ο καλύτερος τρόπος που διαθέτουμε για να διεξάγουμε τον
παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας. Μακάρι όμως να είχαμε έναν πρόεδρο
και αντιπρόεδρο αρκετά σκληρούς για να διεξάγουν αυτόν τον πόλεμο.