H «μιμόζα η αισχυντηλή»…

«Γνώρισα πολλούς πρωταγωνιστές» μού έλεγε, την ημέρα που την αποχαιρετούσαμε,
φίλος που εκτιμώ και που κινείται στους κύκλους των ανθρώπων του θεάτρου.
«Όλοι καλοί, χρυσοί, αλλά, κάποια στιγμή, θα αναφερθούν σε κάποιον ρόλο τους.
Όλων, κάποια στιγμή, η έπαρση, έστω και καλά κρυμμένη, θα ξεπεταχτεί. Όλοι,
κάποια στιγμή, ακόμη κι αν δεν είναι πρωταγωνιστές “πρώτης σειράς”, θα
μιλήσουν για τον εαυτό τους. Την Χατζηαργύρη ποτέ, μα ποτέ δεν την άκουσα να
μιλάει για τον εαυτό της και τους ρόλους της». Το θυμήθηκα σήμερα που κλείνει
μία βδομάδα από την «αποχώρηση» της Ελένης Χατζηαργύρη, της «μιμόζας της
αισχυντηλής», όπως αποκαλούσε τη μικρή, ντροπαλή Λέλα, ο Μάριος Πλωρίτης,
τότε, στις πρώτες ημέρες του «Θεάτρου Τέχνης».

…και η γενναιοδωρία της

Πέρα όμως από τη σεμνότητα, η Κυρία είχε και μια αγάπη μεγάλη: τους νέους.
Τους νοιαζόταν. Όπως την νοιάστηκαν κι εκείνοι – ένας τους, μάλιστα, απ’ ό,τι
έμαθα, ώς τις τελευταίες της στιγμές με τρόπο συγκινητικό. Και δεν νοιαζόταν
μόνο τους μαθητές της. Έχω να καταθέσω μια μαρτυρία. Τέλος Μαΐου, ζέστη, και
στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού παιζόταν – και οι πέντε μαζί – οι
παραστάσεις των αποφοίτων σκηνοθετών του Εργαστηρίου της Πειραματικής. Κάποιος
της ψιθύρισε ότι αξίζει τον κόπο να τις δει και ότι ένας από τους νέους
ηθοποιούς που έπαιζαν θα άξιζε να είναι υποψήφιος για το Βραβείο Χορν, στην
επιτροπή του οποίου συμμετείχε. Ήταν αδιάθετη. Κι όμως, ξεκίνησε και πήγε. Και
κάθησε και είδε δύο από τις παραστάσεις – τη μία, αυτή με τον νέο ηθοποιό. Και
ενθουσιάστηκε. Και δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της. Εγώ, πρώτα απ’ όλα, αυτό θα
θυμάμαι από την Ελένη Χατζηαργύρη: τη γενναιοδωρία Της.