ANAΛΩΣIMA Mε κεφάτο σαδισμό

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω σ’ αυτή την ιστορία με τις μετεγγραφές. Αφού
τιμωρήθηκαν πολιτικά οι Τσιτουρίδης και Βούγιας, οι υπόλοιποι τι χρωστάνε;
Γιατί πρέπει να τιμωρηθούν, για φέτος και για τα επόμενα χρόνια, όλοι εκείνοι
που θα μπορούσαν να πάρουν κανονική μετεγγραφή, με το να δυσκολεύονται οι
μετεγγραφές για τον καθένα; Δεν έγινε φανερό πια, με κάθε τρόπο, ότι οι
μετεγγραφές δεν επαρκούν και χρειάζεται να γίνονται περισσότερες; Αν
αποκαλυπτόταν κάτι παρεμφερές με τα κρεβάτια των νοσοκομείων, ας πούμε, που
συχνά για να εξασφαλιστούν χρειάζονται πολιτικά μέσα, τι συμπέρασμα θα
βγάζαμε; Ότι πρέπει να λιγοστέψουν τα κρεβάτια ή ότι χρειάζονται περισσότερα;
Ένα σύστημα που ταλαιπωρεί με την ακαμψία του και όλοι προσπαθούν να το
παρακάμψουν, δεν το κάνεις πιο σκληρό, αν νοιάζεσαι για τους ανθρώπους που το
υφίστανται. Δεν είναι γυμνασιάρχης η υπουργός Παιδείας να σκληραίνει τον νόμο,
που είναι ήδη σκληρός, για να τιμωρήσει κάποιους παραβάτες. Σαν πολύ εύκολα
δεν δεχθήκαμε όλοι μας την ηθικοπλαστική της στάση; Είναι πολιτικός, πρέπει να
διαβλέπει και να ζυγίζει τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Υπάρχει σοβαρή
ανάγκη να μπορούν πολλά παιδιά να μετεγγράφονται. Οι οικογένειες πιέζονται
οικονομικά, δεν είναι καθόλου αστείο το ζήτημα. Αλλά νομίζουμε ότι όσο πιο
δύσκολες κι ακριβές είναι οι σπουδές τόσο πιο πολύ θα διαφυλαχθεί η γνώση για
τους λίγους και εκλεκτούς. Λες και ζούμε στην αρχαία Αίγυπτο και θέλουμε να
διαφυλάξουμε το ιερατείο. Οι πολίτες δεν μιλούν, οι πανεπιστημιακοί συναινούν
με χαρούμενο σαδισμό. Πώς γίναμε έτσι; H εποχή που πιστεύαμε στη διάδοση της
Παιδείας, η εποχή που απαιτούσαμε αύξηση δαπανών με διαδηλώσεις μοιάζει
μακρινό παραμύθι.