Nίκησαν χιούμορ και διαφορετικότητα

Θοδωρής Παπαδουλάκης

«Ο Κεντέρης ήταν έμπνευση»

H νέα γενιά σκηνοθετών, όπως ο Θοδωρής Παπαδουλάκης με την ταινία του «Πιλάλα» και ο Βαγγέλης Μαδεράκης με τον «Παππού και (τη) γιαγιά», κοιτάζει το χθες και το σήμερα της ελληνικής κοινωνίας. Και το 27ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας τούς βραβεύει…

«Χρειάζονται είδωλα στη ζωή για να στέκονται ως κίνητρα, αφορμές προς όλους
εμάς τους “κοινούς θνητούς”, ώστε να ονειρευόμαστε και να βάζουμε στόχους»,
λέει ο 30χρονος Θόδωρος Παπαδουλάκης της ταινίας «Πιλάλα», που κέρδισε το
πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας. Και παραδέχεται: «Για μένα ο Κώστας
Κεντέρης ήταν η έμπνευση και ο μοχλός για να δημιουργηθεί η σεναριακή ιδέα της
ταινίας που ήθελα να έχει Ολυμπιακό θέμα, μια και όταν θα παιζόταν στο
φεστιβάλ θα βρισκόμασταν στις ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα – και η
μετέπειτα εξέλιξη του θέματος με τον Κεντέρη δεν αμαύρισε καθόλου το πρότυπό
μου».

Μια ζωή… «Πιλάλα» είναι και ο κόσμος του ελληνικού σινεμά; Ποια είναι τα
δικά σου επόμενα σχέδια;

Σε όλον τον κόσμο ο χώρος του σινεμά είναι άστατος, μια συνεχής κούρσα. Να
σκεφθείς ότι τα γυρίσματα του «Πιλάλα» έγιναν σε πέντε ημέρες και αν δεν είχα
τη βοήθεια του Δήμου Χανίων, των κατοίκων και των ερασιτεχνών ηθοποιών δεν
ξέρω αν θα τα κατάφερνα. Αύριο ξαναφεύγω για το Λονδίνο (σ.σ.: εκεί σπούδασε
σινεμά και εργάζεται ήδη…), αλλά σύντομα θα γυρίσω μόνιμα στην Ελλάδα όπου
θέλω να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τη γιαγιά μου, μια 90 χρόνων αρχόντισσα,
σωστή θρύλος, που έχει γνωρίσει όλα τα συνταρακτικά γεγονότα του 20ού αιώνα
και θέλω να την καταγράψω.

Τι ονειρεύεσαι να εκφράσεις μέσα από το σινεμά;

Ο κινηματογράφος είναι μια διαδρομή, μια περιπέτεια να ανακαλύψεις κάθε φορά
το θέμα με το οποίο καταπιάνεσαι. Εν τέλει, να ανακαλύψεις τον ίδιο τον εαυτό
σου. Ο κινηματογράφος καλύπτει την ανάγκη μου να ακούω παραμύθια. Κι όσο πιο
πολλά και ωραία ακούω, τόσο και πιο πολύ μου γεννιέται η ανάγκη να τα αφηγηθώ
μέσα από ταινίες. Και είναι αλήθεια πως μόλις είδα την ταινία του Βαγγέλη
Μαδεράκη «Παππούς και γιαγιά» – κέρδισε το δεύτερο βραβείο – σκέφθηκα ότι
πάει, το έχασα το πρώτο βραβείο!

Βαγγέλης Μαδεράκης

«Μου αρέσουν οι εξομολογήσεις»

«Μπορεί δύο άνθρωποι να ζουν μαζί μια ζωή, αλλά η ψυχή του ενός μπορεί να
παραμένει ξένη για τον άλλον. Αυτό δεν θα πει ότι δεν αγαπιούνται. Αυτό
ακριβώς συμβαίνει και στην ταινία “Παππούς και γιαγιά”. Έζησαν 60 χρόνια μαζί,
αλλά ποτέ ο παππούς δεν μπόρεσε να την κάνει δική του», λέει ο 33 χρόνων
Βαγγέλης Μαδεράκης, η ταινία του οποίου «Παππούς και γιαγιά» κέρδισε το β’
βραβείο στο φετινό Φεστιβάλ Δράμας.

Αυτό το λες γιατί στην ταινία σου ο παππούς είχε βιάσει τη γιαγιά όταν ήταν
έφηβοι και οι δύο ή γενικότερα;

«Εννοώ πως όσο και αν θέλεις να μάθεις τον άλλον, πάντα θα παραμένουν κρυφές
πτυχές του χαρακτήρα του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά δείχνει και
σεβασμό στην προσωπικότητα του άλλου. Και παλιά ήταν πιο δύσκολο να
επικοινωνήσουν ο άνδρας με τη γυναίκα γιατί κυριαρχούσαν τα συνοικέσια και τα
σόγια και δεν ήταν ελεύθερη η επιλογή».

Τότε ή σήμερα είναι καλύτερα;

Σήμερα ασφαλώς, γιατί έχουμε ελεύθερη βούληση και χρεωνόμαστε εμείς την ευθύνη
της επιτυχίας ή αποτυχίας και δεν μπορούμε να ρίξουμε τις ευθύνες σε κανένα
άλλον.

Τότε, γιατί πολλοί χωρίζουν, ενώ όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν
μόνοι;

Επειδή έχουμε γίνει πιο εγωιστές και όλο δυσκολότερο δεχόμαστε να μοιραστούμε
με τον άλλον τη ζωή μας – κι ας λέμε το αντίθετο!

Με σπουδές κινηματογράφου στη Νέα Υόρκη και έχοντας γυρίσει πέντε ταινίες
μικρού μήκους, ο Βαγγέλης Μαδεράκης προτιμά να σκηνοθετεί σενάρια γραμμένα από
άλλους ή από βιβλία. Και ήδη, επόμενη δουλειά του θα είναι η ιστορία ενός
ζευγαριού μεταναστών στην Ελλάδα, γιατί «είναι αβάσταχτη η δύναμη που
χρειάζεται για να αντέξεις την ξενιτιά που την έχω ζήσει και ξέρω»,
παραδέχεται ο ίδιος.

Και μέσα από το σινεμά τι θέλεις να εκφράσεις;

Μου αρέσουν οι ιστορίες ανθρώπων με ταραγμένα πάθη. Να δημιουργείς έναν
παραμυθένιο κόσμο με εκ βαθέων εξομολογήσεις. Νιώθω μια ακατανίκητη συμπάθεια
για τους μη νορμάλ ανθρώπους, αυτούς που θεωρούνται μη πετυχημένοι, που ζουν
στον κόσμο τους, αλλά κατά βάθος είναι πολύ καλά μέσα τους.

Σε ξένα χέρια…

Άλλη μία φορά, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι οι ταινίες των Ελλήνων που έχουν
σπουδάσει στο εξωτερικό έχουν πιο πλήρη κινηματογραφική γλώσσα. Και οι δύο
ταινίες που βραβεύθηκαν στο Φεστιβάλ Δράμας γυρίστηκαν από σκηνοθέτες που
έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα περάσει και ο… 21ος
αιώνας για να αποκτήσει και η Ελλάδα ανώτατη κινηματογραφική εκπαίδευση – η
μοναδική από την E.E. των 25 που δεν διαθέτει.