MATIEΣ Tο ρουσφέτι

Ο σεισμός ήταν μικρής έντασης (4,7, μου είπαν), αλλά με ξύπνησε. Και επειδή
δεν θα μπορούσε, πια, να μου κολλήσει ύπνος, έφτιαξα καφέ και πήγα στο γραφείο
μου. Στο μπλοκ των σημειώσεών μου διάβασα, υπογραμμισμένη, τη λέξη «ρουσφέτι».
Κι αμέσως θυμήθηκα: τηλεοπτική εκπομπή, παρουσιαστής, δύο πολιτικοί «νέας
κοπής», δύο παλιοί δημοσιογράφοι κι ένας επικοινωνιολόγος. Συζήτηση για τις
μετεγγραφές φοιτητών. Μπλα, μπλα, μπλα, μπλα. Και, βέβαια, διαξιφισμοί,
κάποιες φωνασκίες, κάποιες κορόνες, κάποιος εκνευρισμός, ενίοτε.

Ο ένας από τους δημοσιογράφους μιλούσε για τον Τσιτουρίδη, με ιδιαίτερη
συμπάθεια. Λόγο στον λόγο, η κουβέντα έφτασε σε μιαν αιχμή: στην κοινωνία, που
κολυμπάει στο ρουσφέτι, γιατί αυτό της δίδαξαν οι πολιτικοί. «Μην απαξιώνετε
την πολιτική!», ακούστηκε από την «απέναντι όχθη». Κι εκεί, άναψε ο καβγάς:
«Εμείς απαξιώνουμε την πολιτική; Ή εσείς, με τον βίο και την πολιτεία σας;».
«H συζήτηση διολισθαίνει…». «Για ποια διολίσθηση μιλάτε; Τελικά, οι
δημοσιογράφοι… φταίνε για την κατάντια της χώρας μας;». Κι άλλα πολλά.

Σκέφτομαι: απαξιώνεται, αλήθεια, η πολιτική, όταν ένας πολίτης, έστω και με
οξύτητα, «βάζει το δάχτυλο στην πληγή;». Και ρωτάω τους πολιτικούς, γενικώς:
ποια είναι, τάχα, μια από τις κυριότερες δουλειές των βουλευτών και των
κομματαρχών τους, εδώ και πάρα πολλά χρόνια; Δεν είναι η υποδοχή των ψηφοφόρων
στα πολιτικά γραφεία, το κουβεντολόι, τα «χαϊδολογήματα» και οι υποσχέσεις για
προώθηση κάποιων… δικαίων αιτημάτων; Και όλη η φασαρία για τα «γαλάζια
παιδιά», που θέλουν να πάρουν τις θέσεις των παιδιών με τους πράσινους γονείς,
τι άλλο είναι εκτός από την παρέμβαση της πολιτικής στην ελεγχόμενη από την –
εκάστοτε – κυβέρνηση, Δημόσια Διοίκηση;

Χάριν… παιδιάς, κατέβασα από τη βιβλιοθήκη τα λεξικά μου. Βρήκα το λήμμα
«ρουσφέτι» και άρχισα να διαβάζω: «Χαριστική παροχή εκ μέρους υπουργών
ή βουλευτών σε κομματικούς οπαδούς, φίλους ή γνωστούς»
(Μπαμπινιώτης), «Χαριστική κυβερνητική παροχή σε φίλο του κρατούντος
κόμματος» (Τεγόπουλος-Φυτράκης), «Παράνομη κυβερνητική παροχή σε
οπαδούς του κόμματος που κυβερνά» (Κριαράς), «Χαριστική εξυπηρέτηση
πολίτη από την κυβέρνηση ή το κόμμα» (Δορμπαράκης), «Χαριστική
παροχή ή εξυπηρέτηση που προσφέρει πολιτικός σε κάποιους, με αντάλλαγμα
την εύνοιά τους, την υποστήριξή τους ή πολιτικό, οικονομικό κ.τλ. όφελος»
(Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής).

H πλάκα είναι ότι στο «Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης» το «συντεθέν υπό του
Σκαρλάτου Δ. του Βυζαντίου», το 1852, δεν βρίσκεται λήμμα για το ρουσφέτι! Λες
και υπήρξε εποχή στην Ελλάδα που να μην είναι σε καθημερινή χρήση αυτή η
τουρκική, αλλά και τόσο… ελληνική λέξη!