Διαστάσεις Mόνες στην Aβάνα

Στην Αβάνα: η Μπλάνκα Ρέγιες διαβάζει ποιήματα του συζύγου της σε συνάντηση των «Γυναικών στα λευκά»

Όχι, δεν βρισκόμαστε στο Μπουένος Άιρες του Βιντέλα και των άλλων «μετριοπαθών
δικτατόρων». Οι γυναίκες που διαδηλώνουν δεν είναι οι «Μανάδες της Πλατείας
του Μάη», που συγκεντρώνονταν κάθε Πέμπτη στην πρωτεύουσα της Αργεντινής
απαιτώντας να μάθουν τι απέγιναν τα παιδιά τους. Εκείνες οι γυναίκες είχαν
τουλάχιστον για σύμμαχό τους την παγκόσμια αριστερή διανόηση. Οι «Damas de
Blanco», που κάθε Κυριακή πηγαίνουν στην εκκλησία και ύστερα πραγματοποιούν
πορεία στην Πέμπτη Λεωφόρο της Αβάνας, είναι μόνες. Οι άνδρες τους είναι στη
φυλακή. Κι εκείνοι που τους συμπαρίστανται στη Δύση περιορίζονται σε μερικές
οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μια χούφτα διανοουμένους. A, και στον
πρόεδρο Μπους. Αλλά αυτός δεν είναι καλύτερος από τον δικό τους δικτάτορα, το
ξέρουν.

«Οι πορείες μας είναι πάντα ειρηνικές και σιωπηρές», λέει στον ανταποκριτή της
Μοντ η Ντόλια Λεάλ, σύζυγος του Νέλσον Αγκιλάρ που έχει καταδικαστεί σε
κάθειρξη 13 ετών. «Θέλουμε να καταγγείλουμε τη βάρβαρη φυλάκιση αυτών των
αθώων ανθρώπων, οι οποίοι είναι κρατούμενοι συνείδησης. Διαμαρτυρόμαστε για
τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Ζητάμε από τη διεθνή κοινότητα να μας
βοηθήσει, να στρέψει το βλέμμα προς την Κούβα και τους πολιτικούς της
κρατούμενους και να αξιώσει από την κουβανική κυβέρνηση την απελευθέρωσή
τους». Εκτός από τον άνδρα της, άλλοι 74 διαφωνούντες καταδικάστηκαν πέρυσι σε
βαριές ποινές από την «επαναστατική» δικαιοσύνη της Κούβας. Ανάμεσά τους και
μία γυναίκα, η Μάρτα Μπεατρίς Ρόκε, που αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο για λόγους
υγείας. Συμμετέχει κι εκείνη στις σιωπηρές πορείες. «H θέση μου είναι εδώ»,
έλεγε σ’ ένα πρόσφατο «λογοτεχνικό τσάι», μια εκδήλωση που γίνεται μια φορά
τον μήνα στο σπίτι μιας από τις γυναίκες. Στις συναντήσεις αυτές, η Μπλάνκα
Ρέγιες διαβάζει πάντα ποιήματα του πιο γνωστού πολιτικού κρατούμενου της
Κούβας, του συζύγου της Ραούλ Ριβέρο, που έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 20
ετών.

Ελεύθεροι με αυστηρούς περιοριστικούς όρους είναι από τις 14 Απριλίου κι άλλοι
9 από τους 75. Πάντα για λόγους υγείας: ο Κάστρο δεν θέλει νεκρούς πολιτικούς
κρατουμένους. H Διεθνής Αμνηστία ζητεί την απελευθέρωση κι άλλων διαφωνούντων.
Αλλά ο δικτάτορας δεν κάνει άσκοπες κινήσεις. Τέτοιες χειρονομίες καλής
θέλησης τις φυλάει για τις περιπτώσεις που δέχεται κάποιον υψηλό
προσκεκλημένο, τον Οικουμενικό Πατριάρχη ας πούμε ή ένα διάσημο συγγραφέα. Κι
έτσι οι «Γυναίκες στα λευκά» συνεχίζουν τη σιωπηρή τους διαμαρτυρία. Αλλά
έπεσαν κι αυτές σε κακή συγκυρία: με όλα αυτά που γίνονται στο Ιράκ, πού να
προλάβει η ευρωπαϊκή Αριστερά να ερευνήσει αν οι 75 κρατούμενοι είναι πράγματι
διαφωνούντες και όχι πράκτορες της CIA;