είδα στην πόλη

Περπατώντας αργά στην προκυμαία είδαμε τους πρωινούς τεμπέληδες με τα καλάμια
στον μόλο. Τον γερο-ναυπηγό στο βαθύ νεώριο να στήνει το κουφάρι του
ψαράδικου, με το μολύβι στο αυτί και τη σκόνη παντού να αιωρείται· με τη δέσμη
του ήλιου να μπαίνει από την οροφή σαν πνοή Θεού· και δυο τρεις φίλους του
συνταξιούχους χασομέρηδες, να βοηθούν και να πειράζονται με αστεία.

– Καλημέρα γιατρέ, περάστε.

Ο Θέμης είχε φέρει γλυκά και ρακή να κεράσει, γιατί πήρε την αναπηρική σύνταξη
τού 67% και διηγείται τι του ‘πε η γυναίκα του και δεν μπορεί ν’ αρχίσει από
τα γέλια.

– Της λέω, «γυναίκα δόξασοι ο Θεός, μόλις άνοιξα το πουκάμισο και είδε η
επιτροπή την τομή από την εγχείρηση της καρδιάς, χωρίς ερώτηση μού δώσανε το
67% της αναπηρίας». Με κοίταξε λοξά και μου λέει: «Και γιατί δεν κατέβαζες το
παντελόνι σου, να σου δώσουνε το 100%;».

Το νεώριο σείστηκε από τα γέλια.

Είχαμε μπει μαζί με τον φίλο μου τον ψυχίατρο, τον Γιώργο Κοκκινάκο, να
περιεργαστούμε και μας έριξαν στις ρακές…

Περάσαμε ανάμεσα από τις ταβέρνες και τις στριμωγμένες βάρκες στο
λιμανάκι, άσπρες, κόκκινες, μπλε, πράσινες, με τα κροκί δίχτυα σωρό στο
καλντερίμι. Εδώ έζησε ο Σαλής, ο μαύρος βαρκάρης από τη Βεγγάζη, που όλοι
θυμούνται με θαυμασμό. Ένας γιγαντόσωμος φιλάνθρωπος που κέρδισε το 1967 τον
πρώτο αριθμό του λαχείου και τον μοίρασε σε δύο ορφανά κορίτσια για προίκα.
Μουσουλμάνος, μα τον κηδέψανε στον Άγιο Λουκά «τιμής ένεκεν, οι Χανιώτες,
δημοσία δαπάνη». «Έζησε σαν χριστιανός» είπε ο μητροπολίτης και έδωσε την
άδεια…

Πιο πέρα από τα νεώρια, υπάρχει ένα παλιό και σύγχρονο θαύμα του πολιτισμού,
το «Μεγάλο Αρσενάλι». Ένα πολύκεντρο από αρχαία πέτρα και γυαλί· έργο του
Πολυτεχνείου Κρήτης, με υπέροχους χώρους μουσικής και εκθέσεων.

Δίπλα, το καφέ «Παλλάς» με τον καλύτερο καπουτσίνο καφέ. Ανεβήκαμε στον πρώτο
όροφο με τα νεοκλασικά έπιπλα και τη βιβλιοθήκη. Μας υποδέχεται η κυρία Χρύσα,
ένα δείγμα αρχοντιάς και ευγένειας με το αναποφάσιστο χρώμα στα μάτια, πράσινο
γκρι, και το μόνιμο χαμόγελο. Είναι η ιδιοκτήτρια.

Ο φάρος κεκλιμένος. Ενετικό καλλιτέχνημα, μπροστά από το παράθυρό μας.
Εποπτεύει το πέλαγος, μα πιο πολύ την καθημερινότητα της πόλης.

– Σκέφτηκα φίλε ότι όλοι λένε «είσαι ο φάρος μου, μου δείχνεις τον δρόμο»,
αλλά ο φάρος είναι εκεί για να μην πέσεις πάνω του, λέει ο γιατρός.

Εγώ του λέω πως «μέσα από τη σιωπή του δεσπόζει…».

Παίρνει από τη βιβλιοθήκη τα ποιήματα του Καρούζου και ψάχνει.

– Άκου φίλε, μου λέει θριαμβευτικά, τι λέει ο Μεγάλος: «H σιωπή ένα καναρίνι
στο μικρόφωνο».