ΓNΩMH H λάμψη των ετερόφωτων

Κοφτερό μαχαίρι η κρίση του κόσμου, του απλού, του μεγάθυμου. Χωρίζει το καλό
απ’ το κακό, το μαύρο απ’ το άσπρο, το ψεύτικο απ’ το αληθινό με τρόπο
ανεπιτήδευτο, ακίβδηλο.

«Πού χάθηκαν όλοι αυτοί οι πολυώνυμοι, που όργωναν τα στάδια, τα γυμναστήρια
για να μαζέψουν τα ψίχουλα της δημοσιότητας που τους… πετούσαν οι
Ολυμπιονίκες; Και τώρα Αγώνες γίνονται. Και μάλιστα με σημασία περισσή! Οι
αγώνες της ψυχής, λένε, και έτσι είναι. Πού τρύπωσαν λοιπόν εκείνοι, που
ντυμένοι το καθημερινό πλαστικό τους χαμόγελο, φορτωμένοι την αβάσταχτη
ελαφρότητά τους, περιδιάβαιναν, καθ’ όλο το 15ήμερο των Ολυμπιακών Αγώνων,
τους χώρους όπου οσμίζονταν, με ικανότητα αξιοζήλευτου κυνηγόσκυλου, επιτυχίες
και κάμερες;».

H απορία εύλογη και απλή από αναγνώστη που συνεχίζει να καταθέτει τον
προβληματισμό με τον ίδιο μονότονο, ξερό ρυθμό σαν πυροβόλο: «Παρέλαση
υπουργών είχαμε. Παρέλαση ηθοποιών είχαμε, παρέλαση τηλεοπτικών αστέρων,
παρέλαση παραγόντων του αθλητισμού, του πολιτισμού, παραγόντων της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης, παρέλαση παραγόντων που γνωρίζουν άριστα τον τρόπο πώλησης
(πανάκριβα, του φθηνού σε πολλές περιπτώσεις) προϊόντος τους, που είναι μόνο ο
εαυτός τους. Και τώρα τι;».

Τι να πεις σ’ έναν απλό πολίτη, που βλέπει απ’ τις εξέδρες να μπάζει
φθινοπωρινή νοτιά και απουσίες, που παρακολουθεί με σφιγμένο στομάχι όλους
αυτούς, τους χτυπημένους από τη μοίρα ανελέητα, να προσπαθούν απεγνωσμένα να
φωνάξουν την παρουσία τους σ’ ένα κοινό διασήμων με «ειδικές επιλογές». H
λάμψη των προβολέων είναι αυτή που θέλγει τους ετερόφωτους. Πού να τρέχουν
τώρα στους Παραολυμπιακούς…