XABIEP MΠAPNTEM «Ο πόνος σε κάνει άνθρωπο»

Αγνώριστος ο Ισπανός γόης Χαβιέρ Μπαρντέμ στον ρόλο του παράλυτου Ραμόν Σαμπέτρο, στην ταινία «Mar adentro». Για τη μεταμόρφωσή του περνούσε καθημερινά τέσσερις ώρες στην καρέκλα του μακιγιέρ

Περίπου όπως συνέβη με το «H ζωή είναι ωραία» του Ρομπέρτο Μπενίνι, με το
«Σινεμά: ο παράδεισος» και τον «Ταχυδρόμο» (Il Postino). Με τέτοιες ιστορίες
το Χόλιγουντ και οι… ακαδημαϊκοί των Όσκαρ ανακαλύπτουν την Ευρώπη! H
εταιρία «Lion’s gate» πλήρωσε έξι εκατομμύρια δολάρια για τα δικαιώματα του
«Mar adentro» στις ΗΠΑ, περίπου το τριπλάσιο από το κόστος της παραγωγής!

Ο μόλις 32 χρόνων Αλεχάντρο Αμεναμπάρ («Άνοιξε τα μάτια», «Οι άλλοι»),
μετέφερε στην οθόνη την αληθινή και απίστευτη ιστορία τού Ραμόν Σαμπέτρο.
Παράλυτος και κλινήρης επί 3 δεκαετίες, να επικοινωνεί τηλεφωνικά με τα…
δόντια τραβώντας ένα κορδόνι και να θέλει με όλο του το είναι και όλη τη
ζωντάνια του (ναι ήταν περισσότερο από εμένα και εσένα) και της σοφίας, που
κατέκτησε από τον πόνο, να του κάνουν επισήμως ευθανασία! Το βίντεο των
τελευταίων 50 λεπτών της ζωής του ήταν το πιο σοκαριστικό γεγονός που συνέβη
στη ζωή του συνεργείου και φυσικά του Χαβιέρ Μπαρντέμ. Του πιο… σαρκικού
ηθοποιού της ευρωπαϊκής οθόνης, του Ισπανού που κέρδισε μια υποψηφιότητα Όσκαρ
για το «Πριν πέσει η νύχτα» (υποδυόμενος έναν καταραμένο γκέι Κουβανό ποιητή,
που έπεφτε μέσα στο ίδιο 24ωρο από το ένα στο άλλο κρεβάτι).

Ο Χαβιέρ ενσάρκωσε όσο πιο… ζωικά γινόταν τον Ραμόν Σαμπέτρο, κάνοντας τη
Βενετία να παραμιλάει στο όνομά του. Μεταξύ μας, στη θέση τού… Αντόνιο
Μπαντέρας θα ήθελα να τον στραγγαλίσω. Ιδού γιατί:

Προβλέπω συντόμως να μετακομίζεις στο Λος Άντζελες.

«Δεν μου καίγεται καρφί. Μην το παρεξηγείς. Τα λεφτά είναι καλά, τι λέω τώρα,
είναι υπέροχα, αλλά αυτά που βγάζω στην Ισπανία μού αρκούν να περνάω επί δύο
χρόνια περίφημα χωρίς να έχω δουλειά. Φίλε μου, την Ισπανία δεν την αλλάζω με
την τίποτα. Good ham, good wine, good life».

Ο Μπαντέρας έχει διαφορετική γνώμη.

«Φυσικά. Και πώς να μην έχει. Όταν πήγε στην Αμερική χωρίς να μιλάει λέξη
αγγλικά, εντυπωσιάστηκε από την γκλαμουριά. Έπειτα από τόσα χρόνια δεν ξέρω τι
είναι. Ισπανός ή Αμερικανός; Απ’ όσο ακούω, έχει πλήρως αφομοιωθεί από το
περιβάλλον του Μπέβερλι Χιλς».

Επομένως;

«Δεν θα πω όχι σε προτάσεις. Αλλά έχεις υπόψη σου δύο πράγματα. Πρώτον, κάθε
Ισπανός ηθοποιός για το Χόλιγουντ είναι το πρότυπο του Λατίνου εραστή, πράγμα
που αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι. Δεύτερον, και επειδή έχω παίξει σε
μεγάλη παραγωγή, στο “Collateral” του Μάικλ Μαν έναν μικρό ρόλο για… μισό
γύρισμα, σε πληροφορώ πως η διαδικασία της παραγωγής είναι ίδια παντού. Απλώς
Ευρώπη – ΗΠΑ διαφέρουν στα μεγέθη».

Το επίτευγμα του Μπαρντέμ μοιάζει περίπου με τη βασανιστική προετοιμασία του
Ρόμπερτ ντε Νίρο για τον ρόλο του πυγμάχου Τζέικ Λα Μότα στο «Οργισμένο
είδωλο». Και κάτι παραπάνω: «Για να ταυτιστώ με τον ήρωα, έπρεπε επί τέσσερις
μήνες να μένω ακίνητος στο κρεβάτι για εννέα ολόκληρες ώρες την ημέρα. Τα μέλη
μου παρέλυαν και όλη η ενέργεια του σώματός μου συγκεντρωνόταν στο κεφάλι μου.
Μία ασώματος κεφαλή. Με απεριόριστα αισθήματα, με απίστευτη επιθυμία για ζωή
και με σοφία αληθινού σοφού. Ο πόνος σε κάνει άνθρωπο. H διαρκής νίκη…
παλιάνθρωπο».

Αυτό συμβαίνει στην πολιτική…

«Ακριβώς. Και μια και το έφερε η κουβέντα, ο Μπους, ο Αθνάρ και ο Πούτιν θα
έπρεπε να ήταν ήδη φυλακή. Οι χειρότεροι δολοφόνοι στην οικουμένη. Τελευταίο
παράδειγμα η Τσετσενία. Μην έχεις την παραμικρή ψευδαίσθηση. H αμερικανική
βιομηχανία όπλων τροφοδοτεί τους Τσετσένους τρομοκράτες. Πρώτα κατασκευάζουν
αντάρτες και στη συνέχεια βομβαρδίζουν για να σκοτώσουν τους αντάρτες.
Fuckers. Θα έπρεπε να ήταν φυλακή».

«Ο Μπους γκρέμισε τον αμερικανικό μύθο»

Όλοι οι Αμερικανοί stars που ήρθαν στη Βενετία βρήκαν από έναν καλό λόγο
για να στολίσουν τον Μπους.

«Επειδή αυτός ο αρχιδολοφόνος γκρέμισε τον μύθο τους. Πως η δημοκρατία τους
είναι στηριγμένη στον σεβασμό, την ελευθερία και την ανεκτικότητα. Ποια
ανεκτικότητα. Εδώ κάθε τηλεφώνημα κάθε Αμερικανού ηχογραφείται από τον
προσωπικό του κοριό. Όμως ο Μπους θα επανεκλεγεί. Για έναν απλό λόγο. Επειδή η
μοναδική επιλογή του ψηφοφόρου είναι είτε η Δεξιά των Δημοκρατικών είτε η άκρα
Δεξιά του Μπους. Τους σιχαίνονται και τους γυρνάνε στην πλάτη».

Ζήτω η Ευρώπη;

«Τουλάχιστον έχουμε συνηθίσει να βγαίνουμε στους δρόμους με το παραμικρό».

Και οι δικοί μας δολοφόνοι;

«Ο Πάπας ο μεγαλύτερος εξ όλων αυτών. Εκατόμβες νεκρών στο όνομα του Άγιου
Δισκοπότηρου. Αλλά και εντός των τειχών. Για παράδειγμα, στην Ισπανία μέχρι το
1950 απαγορευόταν να θάβονται οι αμαρτωλοί… ηθοποιοί στα νεκροταφεία, γιατί
το χώμα ήταν ιερό!».

Απελπισμένος;

«Καθόλου. Όσο ζω θα το γλεντάω με το μυαλό, την καρδιά και τη σάρκα».

Και μετά θάνατον;

«Τίποτα. Ζήτησα μια χάρη, όταν πέθανε ο πατέρας μου. Να μας επισκεφθεί την
ημέρα των γενεθλίων μου, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει τηρήσει την υπόσχεσή του»!

Και ο Μάικ Λι για βραβείο

O Βρετανός σκηνοθέτης Μάικ Λι στη Βενετία

Οι αληθινές ιστορίες κυριαρχούν σ’ αυτήν τη Μόστρα. Μετά το αίτημα για
ευθανασία του Ισπανού Ραμόν Σαμπέντρο, ήρθε η ώρα της «Βέρας Ντρέικ» από τον
Μάικ Λι (φωτογραφία) και το Λονδίνο του 1950.

Μια αθώα νοικοκυρά του προλεταριάτου, με σύζυγο και δύο παιδιά, ένας…
άγγελος που βγάζει το ψωμί του καθαρίζοντας βίλες και αρχοντικά, βοηθάει,
χωρίς μισή δεκάρα, απελπισμένες γυναίκας που θέλουν ν’ απαλλαγούν από τη
δυσάρεστη κύηση μιας δυσάρεστης εμπειρίας. Δεν είναι μαία ούτε κάνει
εκτρώσεις. Απλώς, γεμίζει τη μήτρα του θύματος με τριμμένο σαπούνι και νερό,
ώστε μετά να γλιστρήσει ο απαγορευμένος καρπός. H συνέχεια είναι εφιάλτης.
Ένας γιατρός την καρφώνει στην Αστυνομία, η Βέρα συλλαμβάνεται και η
στοιχειώδης ανθρωπιά καταδικάζεται. Ο λόγος είναι απλός. Νόμιμο το εμπόριο
της… επιστήμης, παράνομη η πράξη αλληλεγγύης. H ταινία του Μάικ Λι είναι η
καλύτερη απόδειξη για τη διαχρονική αξία μιας αλήθειας. Ο στέρεος, ο
παροιμιώδης αγγλικός ρεαλισμός, σε συνδυασμό με μια δυνατή ιστορία, είναι
απείρως καλύτερος από τα πανάκριβα σκηνικά και τα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια
που ξοδεύτηκαν π.χ. για το «Terminal» του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Όπως έλεγε και ο
Πολ Νιούμαν, όταν τον ρώτησαν πώς αντέχει τόσα χρόνια να κοιμάται με την ίδια
γυναίκα: «Όταν στο σπίτι σου έχεις γνήσιο φιλέτο, θα είσαι χαζός να
παραγγείλεις χάμπουργκερ». Φιλέτο η Βέρα, χάμπουργκερ οι άλλοι.

Έτσι η διάταξη των δυνάμεων πέντε ημέρες πριν από την απονομή του Ore Leone
είναι: Ισπανία («Mar adentro»), Αγγλία («Βέρα Ντρέικ»), Ιαπωνία («Howl’s
moving castle»)!

INFO

Το Φεστιβάλ Βενετίας ολοκληρώνεται το ερχόμενο Σάββατο με την απονομή των
Χρυσών Λεόντων.