ΓNΩMH Προσοχή στρατηγέ

Τελικά, ποιος φταίει περισσότερο; Οι αθλητές – Ολυμπιονίκες, οι
ποδοσφαιριστές – πρωταθλητές Ευρώπης ή μήπως όλοι αυτοί οι ετερόφωτοι
κουστουμάτοι με το χολιγουντιανό χαμόγελο και τις αλόγιστες υποσχέσεις για τη
φωτογραφία (πάντα) μετά την επιτυχία. Ο Πύρρος Δήμας είναι ο αθλητής
Ολυμπιονίκης που επί επτά λεπτά χειροκροτούσε όλη η Ελλάδα όταν πήρε το
χάλκινο μετάλλιο στους τελευταίους του Ολυμπιακούς. Μπράβο του.

Ο Πύρρος Δήμας είναι ο ταγματάρχης (ελέω αθλητισμού) τον οποίο δέχτηκε στο
γραφείο του ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος. Πώς εμφανίστηκε
ο λαμπρός αθλητής μπροστά στον υπουργό και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό
Αντωνακόπουλο; Με αθλητική φόρμα και μπλουζάκι στα οποία ξεχώριζε εμφανώς η
χορηγός εταιρεία του Ολυμπιονίκη μας. E, νισάφι πια. Τα πράγμα παράγινε.
Ολόκληρος υπουργός, ο στρατηγός του και στη μέση η χορηγός εταιρεία;

H παράσταση είχε και συνέχεια. Οι Ολυμπιονίκες έγιναν δεκτοί από τον
Πρωθυπουργό και τη σύζυγό του στο Μέγαρο Μαξίμου. Ξέρετε ποιους ώμους διάλεξε
ο Κώστας Καραμανλής να απλώσει στοργικά τα χέρια του για χάρη του τηλεοπτικού
και φωτογραφικού φακού; Τους δυνατούς ώμους του Πύρρου Δήμα που είναι έτοιμος
να ορκιστεί αντισυνταγματάρχης μετά το μετάλλιο. Μπράβο.

Από τη μια σκιές, αιχμές και βρώμικα υπονοούμενα για τους «υπεραθλητές» και
από την άλλη δεξιώσεις και πλατιά χαμόγελα. Και ποιους διαλέγουμε για να
φωτογραφηθούμε; Αυτούς που «ψηφίζει» η κοινή γνώμη. Αυτούς που «πουλάνε».
Στους προηγούμενους Ολυμπιακούς ήταν ο Κεντέρης, η Θάνου και ο Τζέκος. Όλοι
κοντά τους. Τώρα ο Πύρρος, η Χαλκιά και η Δεβετζή.

Οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι εραστές της κάμερας, δεν είχαν κανέναν
ενδοιασμό. Το πρωί σε φιλούν σταυρωτά και το βράδυ σε πετροβολούν στα
τηλεοπτικά παράθυρα.

Όλοι κάνουν τη δουλειά τους. Σάματις θα τους ζητήσει κανένας να πληρώσουν;
Ας είναι καλά οι λογαριασμοί της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, οι αυξήσεις στα τσιγάρα και τα
ποτά. Εμείς πληρώνουμε τα χαμόγελα των πολιτικών και τη ματαιοδοξία των
αθλητών. Πάντα όμως στο όνομα μιας «εθνικής ιδέας» ή ενός «μεγάλου στόχου». E,
μήπως είμαστε άξιοι της μοίρας μας;