Kεκλεισμένων των θυρών

Μοναχοί σας να κλειστείτε στη Βουλή, κανείς μη σας ακούει και μη σας βλέπει·
και εκεί μέσα να βγάλτε μόνοι σας τα μάτια σας.

Πάντως εγώ, δεν θέλω να σας βλέπω να τσακώνεστε και να επιρρίπτετε, όπως
πάντα, όλες τις ευθύνες και τα κρίματα οι μεν στους δε, προκειμένου να μας
πείσετε ότι δεν φταίτε εσείς αλλά οι άλλοι· ότι οι άλλοι είναι οι κακοί και
πως, τάχα μου, μόνο οι άλλοι «κλέβουν». Λες και δεν το ξέρουμε πως οι
περισσότεροι, κι από τους μεν κι από τους δε, είναι της ίδιας συνομοταξίας
ακριβώς. Κοινές γαρ οι τακτικές σας κι ακόμα πιο κοινότοποι οι πολιτικοί σας
βίοι.

Εθνοπατέρες και μανάδες, δεν θέλω να μου διαταράξετε μιαν ευφορία της ψυχής
που ένιωσα τις τελευταίες μέρες. T’ ακούτε; Γιατί είστε ικανοί – σας ξέρω –
από αύριο, μεθαύριο να μου μοστράρετε στα γυάλινα πορτοπαράθυρα και σαν κακές
γειτόνισσες να βγάζετε στη φόρα όλα τ’ άπλυτα ο ένας του αλλουνού. Εγώ ούτε να
σας ακούω θέλω ούτε να σας βλέπω. Κλειστείτε στη Βουλή και εκεί μέσα,
κεκλεισμένων των θυρών, να βγάλτε τα μαχαίρια και τα μάτια σας.

Νεοδημοκράτες μητριοί και πατριοί Πασόκοι, δεν θέλω, λέω, με τις δήθεν
αντεγκλήσεις σας προς άγραν ψήφων, να με ξαναγυρίστε στη μιζέρια σας και να με
ρίξτε πάλι σε σκοτεινό υπόγειο. Θα σας μισήσω διά παντός, θα σας γυρίσω την
πλάτη και θα σας αγνοήσω μέχρι να πεθάνω.

Μην αρχίστε, με τη συμπεριφορά σας, να μου καταστρέφετε εκείνη την ανάταση που
ένιωσα κάποιες φορές! Μην εξανεμίστε, σας παρακαλώ, τη μια σταλιά συγκίνησης
και υπερηφάνειας που κάμποσες φορές αισθάνθηκα, και που μου έφερνε, το
ομολογώ, δάκρυα στα μάτια. (Εγώ, που σιχαίνομαι τα ρίγη και απεχθάνομαι τον
ψεύτικο συναισθηματισμό με τον οποίο οι περισσότεροι πολιτικάντηδες με έχετε
κατά καιρούς φλομώσει).

Κι όμως αυτό το αίσθημα που ένιωσα, το ανεπάντεχο, ήταν γνήσιο, μου άρεσε και
φίλιωσα μαζί του. Χαιρόμουνα για την επιτυχία των Αγώνων – από την πρώτη μέρα
κιόλας. Γιατί ξέρω την τσαπατσουλιά που δέρνει το Δημόσιο (και με τους μπλε
και με τους πράσινους, το ίδιο είναι· για τους κόκκινους δε λέω, αυτοί ασκούν
μονίμως κατακριτική αφ’ υψηλού) και έτρεμα, κι έλεγα να φύγω, να μη δω το
ρεζιλίκι.

Μα όταν παρακολούθησα την έναρξη, ερρίγησα – ντρέπομαι που το λέω, αλλά
συγκίνηση τόσο λεπτή και δυνατή είχα να ζήσω από τις μέρες τής μεταπολίτευσης
– κι ύστερα με τον Πύρρο, τον Κακλαμανάκη, με τις προσπάθειες ολωνών, και των
χαμένων και των κερδισμένων! Και είπα νάτην, εδώ είναι η άλλη Ελλάδα.

Ω, σας παρακαλώ, μη με ξαναρίξετε στη μαγκουφιά σας! Φροντίστε να διασώσετε
αυτό το αίσθημα – αν, ίσως, διατηρείτε ακόμα τέτοια αισθήματα κι εσείς, ως
επαγγελματίες πολιτικοί. Μη μετατρέψετε την πολιτική ζωή σε εκπομπή τής
Στεφανίδου. Σταθείτε πια στο ύψος σας!

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας