Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ο Ζαμίρ και η Ασπασία είναι ένα ζευγάρι μεταναστών από την Αλβανία. Ήρθαν στην
Ελλάδα το 1996, φέρνοντας μαζί και τα τρία ανήλικα παιδιά τους. Εγκαταστάθηκαν
στη Μηχανιώνα και η ζωή τους στην αρχή, όπως συμβαίνει πάντα με τους
«αρχάριους» μετανάστες, είναι δύσκολη. Ο Ζαμίρ και η Ασπασία εργάζονται
σκληρά. Ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Γι’αυτό και
πικράθηκαν πολύ όταν ο μεγάλος τους γιος, ο Οδυσσέας, παράτησε το Λύκειο. «Δεν
τα καταφέρνω με τα γράμματα», τους είπε. Ο Οδυσσέας θέλει να επενδύσει το
πάθος του αλλού. Έχει τρέλα με το τάε κβον ντο. Εργάζεται και παράλληλα
προπονείται, σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Κάποια στιγμή, συναντά τυχαία στη Θεσσαλονίκη κάποιον προπονητή, ο οποίος
διακρίνει αμέσως ένα εξαιρετικό αθλητικό ταλέντο. Ο Οδυσσέας συμμετέχει σε
διάφορες πανελλήνιες συναντήσεις του τάε κβον ντο και εκπλήσσει τους πάντες.
Το δυνατό του σημείο – όπως λένε οι γνώστες του αθλήματος – είναι το λεγόμενο
«χαριστικό άλμα» στο κεφάλι του αντιπάλου. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας
είναι δεκαοκτώ χρόνων, αλλά για να συμμετάσχει χρειάζεται την ελληνική
υπηκοότητα. Μετά τις επίμονες προσπάθειες του προπονητή του και την παρέμβαση
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Τάε Κβον Ντο, τελικά καταφέρνει να γίνει Έλληνας
πολίτης.

***

Στην ασυγκράτητη πορεία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες σαρώνει Ιάπωνες,
Κορεάτες, Αμερικανούς, Ρώσους και Κενυάτες. Τελικά φθάνει στον μεγάλο τελικό
όπου πρέπει να αντιμετωπίσει τον Κινέζο Τεν Τσιάο Ντουγκ. Ο οποίος είναι ο
κάτοχος του χρυσού μεταλλίου, το ανίκητο αστέρι του τάε κβον ντο, γνωστός με
το επίθετο ο «Χάρος». Ο αγώνας είναι σκληρός και συναρπαστικός. Τριάντα
δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του αγώνα ο Κινέζος αθλητής προηγείται με δύο
πόντους. Τότε, ο Οδυσσέας κάνει ένα εκπληκτικό ελιγμό και «εξαπολύει» με το
αριστερό του πόδι ένα φοβερό revers πάνω στο κεφάλι του αντιπάλου του. Ο Τεν
Τσιάο Ντουγκ πέφτει κάτω ζαλισμένος. Ο διαιτητής τρέχει κοντά του. Αρχίζει να
μετρά. Το στάδιο σείεται από τα συνθήματα «Οδυσσέας, Οδυσσέας» και «Ελλάς,
Ελλάς». Ο διαιτητής μετρά: οκτώ, επτά, έξι, πέντε, τέσσερα… H χαριστική βολή
τού Οδυσσέα όμως έχει εξουδετερώσει τελεσίδικα τον αντίπαλο. Είναι χρυσός
Ολυμπιονίκης! Κλαίει από τη χαρά του. Κλαίνε και οι γονείς του στις κερκίδες.

***

Εν τω μεταξύ, στη Μηχανιώνα έχει αναρτηθεί μεγάλη γιγαντοοθόνη όπου οι
κάτοικοι παρακολουθούν τον αγώνα του «γενναίου Οδυσσέα». Μόλις τελειώνει ο
αγώνας, βεγγαλικά και ζητωκραυγές σκεπάζουν τη μικρή πόλη. H Μηχανιώνα τού
ετοιμάζει υποδοχή ήρωα γιατί ο Οδυσσέας έκανε υπερήφανη τη μικρή τους πόλη και
όλη την Ελλάδα. (Κάποιοι μέσα στον ενθουσιασμό τους πρότειναν να γίνει κάτι
σαν «επίτιμος σημαιοφόρος» στη σχολική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στο Λύκειο
όπου είχε φοιτήσει για δύο χρόνια). Υπήρχαν όμως και μερικοί που άφησαν
διάφορα υπονοούμενα του τύπου «ο Οδυσσέας δεν είναι γνήσιος Έλληνας, αλλά
ιμιτασιόν». Πήραν πάντως τη δέουσα απάντηση από τους κατοίκους της Μηχανιώνας.
«Ο Οδυσσέας είναι Έλληνας, γιατί αισθάνεται Έλληνας, γιατί θέλει να είναι
Έλληνας. Γιατί προσφέρει στην Ελλάδα». Μάλιστα ακούστηκε ότι προς τιμήν του το
Λύκειο της Μηχανιώνας (το οποίο εγκατέλειψε ο Οδυσσέας για να ασχοληθεί με το
τάε κβον ντο) θα ονομαστεί «Οδυσσέας Τσέναϊ». Ταυτόχρονα, στη μικρή πόλη και
στην Αθήνα κυκλοφόρησαν χιλιάδες φυλλάδια με τη φωτογραφία του Οδυσσέα με την
ελληνική σημαία, συνοδευμένη με τους Ομηρικούς στοίχους: «Άνδρα μοι έννεπε,
μούσα, πολύτροπον/ ος πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω».

ΥΓ: Τα πρόσωπα αυτής της φανταστικής ιστορίας είναι περίπου πραγματικά.
Τα γεγονότα, όχι.

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος