Πάμε μπροστά…

Το ντεμπούτο του στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου κάνει απόψε ο Νίκος
Μαστοράκης με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. H παράσταση, αν και έχει παιχτεί σε
πολλές πόλεις της περιφέρειας, ουσιαστικά θα κριθεί στην Επίδαυρο. Έναν
φορτισμένο χώρο τον οποίο σέβεται ο σκηνοθέτης. Κι αυτό ήδη είναι ένα δείγμα
ήθους και παιδείας. Ως ηθοποιός ξεκίνησε ο Μαστοράκης. Στην πορεία αμφέβαλε,
έψαξε. Δεν βιάστηκε, δεν κάηκε. Όπως δεν βιάστηκε και με τον «Πλούτο», που
σκηνοθέτησε πριν από έξι χρόνια στην Καβάλα. Επανήλθε όχι για να κάνει ένα
ριμέικ της παράστασης, αλλά για να ανακαλύψει ξανά τη σύγχρονη θέα του αρχαίου
έργου με τους ίδιους συντελεστές, αλλά με ανανεωμένο θίασο και με ένα αστέρι
μεγάλης εμβέλειας, τον Λάκη Λαζόπουλο. Ένα ακόμα δέλεαρ ήταν η προοπτική της
παράστασης για την Επίδαυρο.

… και με τα «όχι»

Αλλά η Επίδαυρος είναι ένα σύνθετο ζήτημα και όχι αυτοσκοπός. Γιατί, ενώ είχε
την ευκαιρία να σκηνοθετήσει τη φεστιβαλική παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου,
αρνήθηκε την πρόταση του Κούρκουλου. Όχι, δεν είναι παράξενος ο Μαστοράκης,
ούτε σνομπ. Σοβαρός είναι. Και είδε ότι οι τρίμηνες πρόβες ήταν ασφυκτικές.
Ενώ στον «Πλούτο», η προηγούμενη εμπειρία του, πολλαπλασίαζε τον χρόνο
προετοιμασίας της παράστασης. Εν τέλει, το ενδιαφέρον στοιχείο που βάζει με
τις επιλογές του είναι πως οι άνθρωποι δεν πάνε μπροστά μόνο με τα «ναι», αλλά
και με τα «όχι» τους. Γιατί δεν αρνήθηκε μόνο μια φεστιβαλική παραγωγή που
πολλοί θα ζήλευαν. Αρνήθηκε και μια χειμερινή σεζόν, με τουλάχιστον δύο πολύ
ενδιαφέρουσες προτάσεις που δέχθηκε. Φαίνεται πως δεν τον αγγίζει η ανασφάλεια
του ελεύθερου σκοπευτή. Αντίθετα, αγωνιά για την ατομική του ανασφάλεια. Στον
φόβο μήπως παρασυρθεί στο γρανάζι της παραγωγής αντιπαραθέτει τον πόθο της
ανανέωσης. Το αίτημα να ερωτευθεί ανθρώπους, τόπους, ήχους. Κι αυτό θέλει
άλλου είδους δουλειά και χρόνο.