Mυστικά για συναλλαγές χωρίς «καπέλο»

Δεκάδες μικρά και μεγάλα «καπέλα» επιβαρύνουν τους καταναλωτές στις συναλλαγές
τους με τις τράπεζες. Πρόκειται για έναν πραγματικό «λαβύρινθο» χρεώσεων και
επιβαρύνσεων, ο οποίος στο τέλος του χρόνου «κάνει» έναν αρκετά φουσκωμένο
λογαριασμό. Ωστόσο, πολλές από αυτές τις επιβαρύνσεις μπορούν να τις αποφύγουν
οι καταναλωτές, αν χρησιμοποιήσουν για τις συναλλαγές τους εναλλακτικές
μεθόδους χωρίς κόστος ή αν κάνουν σωστές επιλογές στη λήψη του δανείου και
στον τρόπο αποπληρωμής του.

Για παράδειγμα, η προμήθεια των 0,30 ευρώ που πληρώνει κάποιος όταν μεταφέρει
χρήματα από τον δικό του λογαριασμό σε έναν άλλον, φαίνεται μικρή. Στην
πραγματικότητα, όμως, αν ο συναλλασσόμενος πάρει χαρτί και μολύβι και
υπολογίσει πόσες τέτοιες συναλλαγές κάνει κάθε χρόνο, το κόστος αποδεικνύεται
διόλου ευκαταφρόνητο. Αυτό το κόστος μπορεί να το αποφύγει, αν πραγματοποιήσει
τη συναλλαγή του μέσω ATM. H πληρωμή της πιστωτικής κάρτας στον γκισέ δεν
είναι σε όλες τις τράπεζες δωρεάν. Μπορεί, όμως, να γίνει, αν δοθεί εντολή για
αυτόματη εξόφληση μέσω του τραπεζικού λογαριασμού ή αν πληρώνεται ηλεκτρονικά
μέσω Ίντερνετ. H εξοικονόμηση σε αυτή την περίπτωση μπορεί να φτάσει τη μισή
ετήσια συνδρομή.

2.000 ευρώ τον χρόνο

H γνώση των επιβαρύνσεων και των χαρακτηριστικών στις τραπεζικές συναλλαγές
μπορεί να οδηγήσει έναν δανειολήπτη στεγαστικού δανείου 50.000 ευρώ, με μία
κάρτα με ετήσιο υπόλοιπο 3.000 ευρώ, ένα καταναλωτικό δάνειο 3.000 ευρώ και με
κατάθεση άνω των 1.500 ευρώ, σε εξοικονόμηση περίπου 2.000 ευρώ τον χρόνο.

H «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ», με τη βοήθεια τραπεζικών στελεχών, παρουσιάζει τους τρόπους με
τους οποίους ο καταναλωτής μπορεί να εξοικονομήσει χρήματα και να αποφύγει
άσκοπες επιβαρύνσεις στις συναλλαγές του με τις τράπεζες. Οι τρόποι αυτοί
είναι:

1. Αναλήψεις – καταθέσεις. Αυτή η απλή συναλλαγή μπορεί να κοστίσει
στον γκισέ μέχρι 1,5 ευρώ τη φορά. Αντίθετα, αν πραγματοποιηθεί σε ATM με
κάρτα της ίδιας τράπεζας, δεν υπάρχουν επιβαρύνσεις. Σε ετήσια βάση, ο
καταθέτης μπορεί να επιβαρυνθεί με το ποσό των 18 ευρώ, αν κάνει πάνω από
τέσσερις συναλλαγές στον γκισέ τον μήνα.

2.«Καπέλα» στα ATM. Αν οι αναλήψεις και οι καταθέσεις γίνονται σε ATM
άλλης τράπεζας, η χρέωση μπορεί να φτάσει μέχρι 3 ευρώ τη φορά. Αυτό σημαίνει
ετήσιο κόστος 36 ευρώ για όσους πραγματοποιούν μία ανάληψη ή κατάθεση τον μήνα
από ATM διαφορετικής τράπεζας από εκείνη που έχει εκδώσει την κάρτα. Το κόστος
αυτό μπορεί να αποφευχθεί με δύο τρόπους: Να γίνεται χρήση ATM της ίδιας
τράπεζας ή να προτιμώνται οι κάρτες τραπεζών που δεν χρεώνουν προμήθειες στις
διατραπεζικές συναλλαγές.

3. Πληρωμή ενοικίου – κάρτας. Όσοι πληρώνουν το ενοίκιο με κατάθεση
μετρητών στον λογαριασμό του ιδιοκτήτη, επιβαρύνονται με ένα ευρώ τη φορά. Αν
η συναλλαγή αυτή γίνεται στον γκισέ αλλά με συμψηφισμό τραπεζικών λογαριασμών
(ηλεκτρονική μεταφορά από τον έναν λογαριασμό στον άλλον), η επιβάρυνση είναι
0,30 ευρώ. Αυτό σημαίνει εξοικονόμηση 0,70 ευρώ τον μήνα ή 8,4 ευρώ τον χρόνο.
Με πάγια εντολή δεν γλιτώνει, πλέον, τίποτα ο καταναλωτής, καθώς υπάρχει
χρέωση περίπου 0,3 ευρώ ανά συναλλαγή. Μέσω Ίντερνετ, όμως, γίνεται δωρεάν
(εξοικονόμηση 14,4 ευρώ τον χρόνο).

4. Μεταφορά χρημάτων. H μεταφορά χρημάτων από μία τράπεζα σε μία άλλη
(πληρωμή τρίτου προσώπου) μπορεί να κοστίσει στον γκισέ από 10 μέχρι 300 ευρώ.
Συνήθως επιβάλλεται προμήθεια 0,1% – 0,2% επί της αξίας του ποσού που
μεταφέρεται και προβλέπεται ένα ελάχιστο και ένα μέγιστο ποσό, αντίστοιχα.
Μέσω Ίντερνετ, το κόστος αυτό δεν ξεπερνά το 1,2 ευρώ. Επίσης, αν η μεταφορά
χρημάτων γίνεται στην ίδια τράπεζα, δεν υπάρχει κόστος. Αντίθετα, στον γκισέ
μπορεί να υπάρξει «ποινή» έως και 1,5 ευρώ για κάθε συναλλαγή. Επιπλέον, η
μεταφορά χρημάτων σε φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από τους γονείς τους
μπορεί να γίνει μέσω προπληρωμένων πιστωτικών καρτών. Αν κάποιος μεταφέρει
1.000 ευρώ τον μήνα σε λογαριασμό άλλης τράπεζας, με τη χρήση του Ίντερνετ ή
της προπληρωμένης κάρτας εξοικονομεί περίπου 100 -120 ευρώ τον χρόνο.

5. Ελάχιστο ποσό κατάθεσης. Ο καταθέτης που δεν έχει δώσει σημασία στα
«ψιλά γράμματα» για το ελάχιστο ποσό κατάθεσης, μπορεί να επιβαρυνθεί με
χρεώσεις έως 144 ευρώ τον χρόνο. Συνήθως, λογαριασμοί με ποσά κάτω των 300
ευρώ, που παραμένουν αδρανείς για πάνω από έξι μήνες, επιβαρύνονται με
χρεώσεις που φτάνουν τα 2,5 ευρώ τον μήνα. Υπάρχουν και άλλοι, που με ποσό
κάτω των 1.500 ευρώ έχουν μηνιαία επιβάρυνση 12 ευρώ (ή 144 ευρώ τον χρόνο),
εφόσον παραμείνουν αδρανείς για 12 μήνες.

6. Ερώτηση υπολοίπου – κινήσεις λογαριασμών. Οι πληροφορίες αυτές
παρέχονται συνήθως δωρεάν κάθε μήνα ή κάθε τρίμηνο από την τράπεζα με
ταχυδρομική αποστολή στο σπίτι αντίγραφου του λογαριασμού. Επίσης, δωρεάν
ενημερώνεται ο καταθέτης για το υπόλοιπο και τις κινήσεις του λογαριασμού μέσω
ATM της ίδιας τράπεζας. H ίδια πληροφορία στον γκισέ μπορεί να τον επιβαρύνει
με 80 ευρώ τον χρόνο (αν ζητά ενημέρωση κάθε μήνα από τον γκισέ). Αν ζητά
ενημέρωση κάθε μέρα, η ετήσια επιβάρυνση μπορεί να ξεπεράσει τα 18.000 ευρώ!
Συνήθως το κόστος είναι 1,5 ευρώ ανά σελίδα.

7. Πιστωτικές κάρτες. Προσφέρουν ευκολία, αλλά κοστίζουν ακριβά. H
ετήσια συνδρομή κυμαίνεται μεταξύ 30 και 150 ευρώ, ενώ το κόστος γίνεται
μεγαλύτερο αν ο κάτοχος της κάρτας δεν κάνει ολική εξόφληση της οφειλής και
επιβαρύνεται με επιτόκιο γύρω στο 15%. H επιβάρυνση αυτή γίνεται μεγαλύτερη,
αν ο καταναλωτής επιλέξει τη μέθοδο της ελάχιστης καταβολής (συνήθως 2% – 4%
του οφειλόμενου ποσού). Με τον τρόπο αυτό ο καταναλωτής γλιτώνει τη μαύρη
λίστα και το επιτόκιο υπερημερίας, αλλά δεν θα εξοφλήσει… ποτέ, πληρώνοντας
υψηλό επιτόκιο. Όλο αυτό το κόστος μπορεί να το αποφύγει κανείς, επιλέγοντας
κάρτες χωρίς συνδρομές (π.χ. συνδυάζονται με καταθετικούς λογαριασμούς ή
προπληρωμένες κάρτες), κάνοντας μεταφορά υπολοίπου (το επιτόκιο μειώνεται στο
μισό) και εξοφλώντας όλη τη δόση (εφόσον αυτό είναι δυνατόν). Επίσης, η κάρτα
μπορεί να χρησιμοποιείται αντί μετρητών για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών,
εφόσον ο καταναλωτής έχει τα χρήματα να πληρώσει, διότι με τον τρόπο αυτό
πετυχαίνει άτοκες δόσεις και εκπτώσεις. Για έναν καταναλωτή με μέσο ετήσιο
υπόλοιπο 3.000 ευρώ, οι παραπάνω κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε εξοικονόμηση
300 ευρώ τον χρόνο.

8. Καταναλωτικά – προσωπικά δάνεια. Ισχύει ό,τι και στις κάρτες. Τα νέα
τιμολόγια των τραπεζών προβλέπουν έξοδα προέγκρισης, μηνιαία έξοδα
επικοινωνίας κ.λπ., τα οποία μπορούν να ξεπεράσουν τα 200 ευρώ (πληρώνονται
εφάπαξ). Επίσης, τα επιτόκια είναι τσουχτερά, αφού κυμαίνονται γύρω στο 11%.
Όσοι κάνουν μεταφορές υπολοίπου, συνήθως πετυχαίνουν εκπτώσεις στα έξοδα (πάνω
από 50%) και μειωμένο επιτόκιο (σχεδόν στο μισό). H μεταφορά υπολοίπου
καταναλωτικού δανείου ύψους 3.000 ευρώ σε άλλη τράπεζα με διάρκεια ενός έτους
οδηγεί σε εξοικονόμηση περίπου 220 ευρώ.

9. Στεγαστικά δάνεια. Το επιτόκιο (κυμαινόμενο ή σταθερό) και η
διάρκεια του δανείου αποτελούν τα «κλειδιά» για τη σωστή επιλογή. Όσο
μικρότερη είναι η διάρκεια, τόσο μικρότερο είναι το συνολικό κόστος (αλλά
υψηλότερη η μηνιαία δόση). Επίσης, τα κυμαινόμενα επιτόκια είναι μικρότερα των
σταθερών (περίπου μία – δύο μονάδες) για μεγάλη διάρκεια (π.χ. 15 έτη). Αυτό
σημαίνει ότι ο δανειολήπτης μπορεί να ξεκινήσει με κυμαινόμενο και στη
συνέχεια να μετατρέψει το δάνειό του σε σταθερού επιτοκίου. H αλλαγή αυτή
γίνεται με μικρό κόστος (μέχρι 150 ευρώ) και μπορεί να εξοικονομήσει μέχρι
6.000 ευρώ σε 15 έτη για ποσό 50.000 ευρώ. Με το ίδιο κόστος μπορεί να αλλάξει
και τη διάρκεια του δανείου. Αν μειώσει τη διάρκεια από 15 σε 10 έτη, για
δάνειο 50.000 ευρώ, μπορεί να εξοικονομήσει μέχρι 8.000 ευρώ. Επίσης, στην
αγορά κυκλοφορούν πολλά προγράμματα στεγαστικών δανείων που δίνουν τη
δυνατότητα πολλών επιλογών με μικρό κόστος. Με τις κινήσεις αυτές
πραγματοποιείται εξοικονόμηση περίπου 1.100 ευρώ τον χρόνο.