ΓIANNHΣ ΨYXΟΠAIΔHΣ «Eίμαι ένας αισιόδοξος πεσιμιστής»

Διπλό μήνυμα εισπράττει από την Ολυμπιακή Αθήνα ο Γιάννης Ψυχοπαίδης (εδώ, το έργο του στο σταθμό «Ειρήνη» του ΗΣΑΠ): «Από τη μια αισθάνομαι να γεννιούνται καινούργια πράγματα, κι από την άλλη αισθάνομαι ότι η λαμπικαρισμένη επιφάνεια προσπαθεί να σπρώξει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί»

Τριακόσιους πενήντα αυτοτελείς ζωγραφικούς πίνακες παρέταξε ο Γιάννης
Ψυχοπαίδης σε τέσσερις γιγάντιες συνθέσεις σαν σταυρόλεξα, στον σταθμό του
ΗΣΑΠ «Ειρήνη».

H πολιτική, «που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι φοράει μάσκες», η ιστορία, «που
έχει ήρωες θύτες και θύματα και που δεν πρέπει να ξεχνάμε», η τέχνη «που είναι
έρωτας», η ελληνική παράδοση, οι μύθοι, η αρχαιότητα «που δεν γίνεται να τα
πετάξουμε», οι ιδιωτικές στιγμές και τα βιώματά μας είναι τα θέματα στις
τέσσερις ενότητες των έργων που ζωγράφισε με ανεξάντλητο οίστρο ο Γιάννης
Ψυχοπαίδης, αντιπαραθέτοντας στη «διαφημιστική εικόνα» που κυριαρχεί στους
δημόσιους χώρους την «απόλυτα ζωγραφική εικόνα», τη χειροποίητη, που
αφηγείται, θέτει και λύνει ζωγραφικά προβλήματα και αφορά τη ζωή.

Πώς αισθάνεστε απέναντι σ’ όλα αυτά τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα;

«Είμαι ένας αισιόδοξος πεσιμιστής», λέει ο Γιάννης Ψυχοπαίδης, που στέκει,
όπως όλοι μας, απέναντι στα Ολυμπιακά έργα με προσμονή και ανάμεικτα
συναισθήματα. «Εισπράττω ένα διπλό μήνυμα. Από τη μια αισθάνομαι να
γεννιούνται καινούργια πράγματα, κι από την άλλη αισθάνομαι ότι η
λαμπικαρισμένη επιφάνεια προσπαθεί να σπρώξει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί,
ενώ μέσα μου υπάρχει ένα τραύμα που δεν ξεπερνιέται μ’ αυτούς τους τρόπους.
Αυτή η αίσθηση του καινούργιου αργεί να γίνει μια πραγματικότητα. Με το έργο
μου δεν θέλησα να εθελοτυφλήσω μπροστά στα τραύματα και στις πληγές, γιατί
πιστεύω ότι όσο περισσότερο ονοματίζουμε τα πράγματα με καθαρότητα και
ειλικρίνεια τόσο φιμώνουμε τους σταυροφόρους της μισαλλοδοξίας και του
σκοταδισμού που μας κυκλώνουν σε σημείο που να κινδυνεύουμε να χάσουμε την
αλληλεγγύη και να κλειστούμε σ’ έναν κόσμο χωρίς αισθήματα, ιδέες και αρχές.
Το έργο μου είναι μια απάντηση στη νέα τάξη των πραγμάτων!»

Κάθε πίνακας είναι αυτοτελές έργο. Στην πρώτη ενότητα, τα μυθολογικά θέματα. Ο
Απόλλων και ο Διόνυσος, ο Ηνίοχος και ένα Αρχαίο Άγαλμα, τα τείχη των Μυκηνών,
ο Παρθενώνας, ζωγραφισμένα ξανά με δυνατά και τολμηρά χρώματα με τις ενδείξεις
«εύθραυστον» δίπλα σ’ ένα «μέτρο» και στο «μοιρογνωμόνιο». Ένας ολόκληρος
κόσμος μύθων και στοιχείων ταυτότητας που δεν μπορεί κανείς να τα πετάξει για
να προχωρήσει.

Στη δεύτερη ενότητα, μια ογδονταριά πίνακες με θέματα από τον εύθραυστο χώρο,
τον ιδιωτικό. Ένα «καρβέλι ψωμί» που ήταν αφορμή για να κλειστεί στη φυλακή ο
Γιάννης Αγιάννης – ο ήρωας των παιδικών χρόνων για τον Ψυχοπαίδη -, τα
ταλαιπωρημένα παπούτσια της πορείας, τα αγαπημένα πρόσωπα, αλλά και τα σύμβολα
– όπως ένα μαχαίρι – που σχολιάζουν το εφικτό των ανθρώπινων σχέσεων.

Στην τρίτη, η σύγχρονη ιστορία. Κεφάλαιο που αρχίζει με το πρόσωπο ενός
πρόσφυγα που κρύβει τα μάτια του και φέρνει μπροστά στα μάτια μας σκηνές από
μάχες, διαδηλώσεις, εκτελέσεις, τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις μάσκες των
πολιτικών, τους αγνοουμένους της Κύπρου, τις εκρήξεις και τους αιχμαλώτους του
Ιράκ, σε μια συνεχή αντιπαράθεση θυτών και θυμάτων.

Αγαπημένες «ρέπλικες»

«Με το έργο μου δεν θέλησα να εθελοτυφλήσω μπροστά στα τραύματα και στις πληγές», λέει ο Γιάννης Ψυχοπαίδης

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης στην τέταρτη (και τελευταία) ενότητα της σύνθεσής του
στον σταθμό του ΗΣΑΠ«Ειρήνη» ξαναζωγραφίζει τα αγαπημένα του έργα και τους
ζωγράφους – τον Βαν Γκογκ και τον Γκόγια, τον Ρούμπενς και τον Πικάσο -,
ποιητές όπως τον Σολωμό ή τον Σεφέρη, την αναγεννησιακή μορφή που έφυγε από το
μουσείο και τυπώθηκε σε γκομπλέν, με σημάνσεις, όπως «κολλητικές ταινίες», που
υπογραμμίζουν ότι κι αυτά τα έργα δεν πρέπει να τα ξεχνάμε.