ANAΛΩΣIMA Όμορφος είν’ ο κόσμος

Τι να κατάλαβαν, άραγε, οι θεατές στα κοντινά και μακρινά μέρη του κόσμου από
την παρέλαση της ελληνικής ιστορίας στην τελετή έναρξης; Σίγουρα δεν πήραν τη
γεύση που είχαμε εμείς, την αναβάπτιση των γνωστών μας εικόνων, το παιχνίδι με
τα σύμβολα και τα κλισέ που τρεμόπαιζε στα όρια του κιτς και σωζόταν με τις
ευρηματικές του κινήσεις και τα τελικά του ανοίγματα. Κάποιοι θα θέλουν να
γνωρίσουν τη χώρα που φιλοξενεί τους Αγώνες, κάποιοι θα αδιαφορούν. Σίγουρα
δεν θα μπορούν να συγκινηθούν όπως εμείς από τη μουσική του Χατζιδάκι, όμως θα
τους αρέσει; Μόλις τέλειωσε η κάπως πομπώδης – αν και τόσο ευχάριστη – σχετικά
με τη συνηθισμένη εικόνα που προβάλλουμε σε παρόμοιες περιστάσεις ελληνική
εισαγωγή στην έναρξη, ξεχύθηκε στο Στάδιο το αληθινό Ολυμπιακό πνεύμα μαζί με
τις ομάδες των χωρών του κόσμου. Αστεία καπέλα, πολύχρωμες στολές, χαλαρό
περπάτημα, μάσημα τσίχλας, κάμερες και κινητά, σημαίες με άγνωστη σημασία,
χαιρετούρες και γέλια χαράς, γέλια θριάμβου σ’ όλα τα πρόσωπα. Και πρόσωπα
όλων των ειδών και των χρωμάτων. Πώς αλάφρωσε το τοπίο και φαίδρυνε, πώς
χύθηκε το μήνυμα σ’ όλες τις γλώσσες και σ’ όλες τις κουλτούρες και τις
καρδιές, το αισιόδοξο κι ακόμα ουτοπικό και γι’ αυτό τόσο απέραντα επιθυμητό
πνεύμα της παγκόσμιας ειρηνικής συνύπαρξης… Αυτό που επαγγέλλονται και που
πραγματοποιούν με τον τρόπο που μπορούν οι Αγώνες. Ωραία τα πυροτεχνήματα και
οι ιέρειες, αλλά το μεγαλείο της χαρούμενης πολυχρωμίας, η συνάντηση όλων
αυτών των πολυποίκιλων εκφάνσεων του ανθρώπινου είδους, που κατάφερε να βρει
έναν τρόπο συμβολικής αναμέτρησης και αλληλοαναγνώρισης, δεν συγκρίνεται με τίποτα.