«Δραματοποιούμε πολύ τον αθλητισμό»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
10 λεπτά  |
 |
|
«Όταν κέρδισα το τελευταίο μου μετάλλιο, κατέβηκα από το βάθρο και δεν είχα |
«Είχε πλάκα. Δεν ήταν τα ρεκόρ, ήταν όλο το πακέτο. Μου άρεσε να ετοιμάζω το
γεύμα (η προπόνηση), να το τρώω (η κούρσα), και μετά να προχωράω στο επιδόρπιο
(το μετάλλιο και το ρεκόρ). Τα δύο τελευταία ήταν απλώς το δώρο. Μου άρεσε η
κούρσα και η έντασή της. Μου άρεσαν όλα. Κι όταν έπαψαν να μ’ αρέσουν,
σταμάτησα. Ξύπνησα ένα πρωί και ήταν σαν η καριέρα μου να μην υπήρξε ποτέ».
Ο «γιος του ανέμου» προσγειώθηκε. Γιατί μόνο ένας κορυφαίος αθλητής που έγραψε
ιστορία θα μπορούσε να χαρακτηρίζει «επιδόρπιο» τα εννέα του Ολυμπιακά χρυσά
μετάλλια, τους οκτώ παγκόσμιους τίτλους του και τα επτά παγκόσμια ρεκόρ του.
Γεννημένος στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα και επί δεκαεπτά χρόνια στην κορυφή του
κόσμου, ο Καρλ Λιούις το 1996 έβαλε τέρμα σε μια καριέρα που την χαρακτήρισε
το στυλ, η φινέτσα και… πολλά δολάρια.
Ο Καρλ Λιούις δεν είναι μετριόφρων. Αλλά είναι ρεαλιστής. Γνωρίζει την αξία
του και δεν χάνει την ευκαιρία να την επισημαίνει. Γιατί μπορεί να εγκατέλειψε
την ενεργό δράση, αλλά δεν είναι… παροπλισμένος. Πιο ώριμος από ποτέ (την 1η
Ιουλίου έκλεισε τα 43) μιλώντας στα «NEA» επικρίνει τους σημερινούς αθλητές,
επειδή «κάνουν τα απλά δύσκολα», αλλά και επειδή αφιερώνουν χρόνο και ενέργεια
σε πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με τον αθλητισμό.
«Οι αθλητές περιπλέκουν τα πράγματα. Ο Τζέσε Όουενς κέρδισε τέσσερα
χρυσά μετάλλια το 1936 κι εγώ τέσσερα το 1984. Κανένας δεν το έχει καταφέρει
από τότε. Και υπάρχει λόγος. Υπάρχει λόγος που κανένας δεν έχει συμπληρώσει τα
επτά μετάλλια, όπως ο κολυμβητής Μαρκ Σπιτς. Γιατί είναι δύσκολο. Μόνο λίγοι
μπορούν. Όλοι οι άλλοι το περιπλέκουν. Το κάνουν πολύ δραματικό. Ας
απλοποιήσουν τα πράγματα. Ας αφήσουν το δράμα έξω απ’ αυτή την ιστορία», λέει
στα «NEA» ο «γιος του ανέμου».
Ο ίδιος, πάντως, τα είχε απλοποιήσει. Γι’ αυτό και στόχος του ήταν να
πετυχαίνει πρωτιές σε Ολυμπιακούς Αγώνες. «Λάτρευα τα μεγάλα γεγονότα. Το
στρες ήταν μικρότερο, γιατί ήξερα ότι θα είμαι έτοιμος. Έκανα προπόνηση ειδικά
γι’ αυτά. Τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία για μένα. Δεν είχα άγχος, γιατί ήξερα
ότι θα ήμουν έτοιμος για τους Αγώνες. Κάθε φορά ήξερα, χρόνια πριν, ότι έπρεπε
να είμαι έτοιμος, γι’ αυτό και ήμουν. Το μόνο για το οποίο ανησυχούσα, ήταν
μήπως σηκωθώ ένα πρωί και δεν αισθάνομαι καλά. Εκατομμύρια πράγματα με
περικύκλωναν στους Ολυμπιακούς, αλλά κατά περίεργο τρόπο, ήμουν πάντα ήρεμος.
Ο προπονητής μου προετοίμαζε το σώμα μου κι εγώ το μυαλό μου».
Αυτό είναι το πρόβλημα με τους αθλητές σήμερα, λέει. Προσπαθούν να κάνουν
πολλά πράγματα ταυτοχρόνως. «Όταν πήγαινα σε Αγώνες, έκανα αυτό για το οποίο
είχα προπονηθεί. Κοιμόμουν νωρίς το βράδυ και συγκεντρωνόμουν στις κούρσες.
Δεν έβγαινα έξω τα βράδια. Ήμουν καλός, γιατί ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Έφτανα
με ένα ακριβές σχέδιο στο μυαλό μου και έμενα πιστός σ’ αυτό. Το 1984, όταν
ισοφάρισα το ρεκόρ του Τζέσε Όουενς, έτρεχα επτά στις οκτώ ημέρες. Μετά
ανέβαινα στο βάθρο, έδινα συνέντευξη, περνούσα έλεγχο για ντόπινγκ. Πήγαινα
στο δωμάτιο, έβαζα το μετάλλιο στο ράφι και πήγαινα για ύπνο. Αυτό ήταν.
Κανένας εορτασμός. Το ίδιο και την επόμενη ημέρα και τη μεθεπόμενη…
Ξεσκόνιζα τα παπούτσια μου και δεν είχα χρόνο ν’ αγχωθώ, γιατί έπρεπε να
σκεφτώ την επόμενη κούρσα».
Κλείνοντας την καριέρα του, ο Λιούις άφησε σε όλους… κάτι για να τον
θυμούνται. Ήταν 36 ετών και ο Τύπος είχε αρχίσει να τον χτυπά με κατηγορίες. Ο
μεγάλος αθλητής έδωσε την απάντησή του μέσα στο γήπεδο, στην Ατλάντα,
κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο με ένα τελικό άλμα. «Δεν είχα πια διάθεση να
τρέξω ούτε να μπαίνω στα γήπεδα. Απ’ τη στιγμή που σταμάτησα, δεν είχα ποτέ
πόθο να αγωνιστώ ξανά. Όταν κέρδισα το τελευταίο μου μετάλλιο, κατέβηκα απ’ το
βάθρο και δεν είχα καμιά επιθυμία να ξαναπηδήσω ούτε να κάνω προπόνηση. Είναι
σαν το σχολείο. Όλοι το θυμούνται ευχάριστα, έχουν περάσει καλά, αλλά κανένας
δεν θα ήθελε να ξαναπάει».
Όταν τον ρωτούν για τη σκληρή ζωή του αθλητή, απαντά με ρεαλισμό:
«Έκανα προπόνηση δύο ώρες την ημέρα για πέντε ημέρες την εβδομάδα και ταξίδευα
πολύ. Αλλά, ελάτε τώρα. Εδώ οι άνθρωποι δουλεύουν από τις πέντε το πρωί και
έχουν τέσσερα παιδιά κι εμείς μιλάμε για τη σκληρή ζωή των αθλητών; Προσπαθώ
να είμαι προσγειωμένος και να βλέπω την πραγματικότητα. Οι αθλητές λένε ότι η
ζωή τους είναι σκληρή, αλλά εγώ δεν είχα να σηκωθώ στις πέντε, ούτε ν’ ανεχτώ
ένα στριφνό αφεντικό. Έζησα μια υπέροχη ζωή».
«Για να μπεις μέσα στο μυαλό μου, πρέπει να… πληρώσεις»
 |
|
«Οι πανηγυρισμοί μετά το τέλος της κούρσας ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι. Να |
Ο Λιούις υπήρξε πρωτοπόρος στον επαγγελματισμό για τους αθλητές του στίβου και
συνέβαλε στην άνοδο της εμπορικότητας των Αγώνων, αφού ήταν απ’ τους πρώτους
αθλητές που είχε την ικανότητα να «πουλάει» στους διοργανωτές με την εγγύηση
της παρουσίας μεγάλου αριθμού φιλάθλων και την υπόσχεση επιδόσεων. Ως εκ
τούτου, δεν φαίνεται να τον ανησυχεί ιδιαιτέρως η εμπορευματοποίηση των
Ολυμπιακών Αγώνων, ούτε το γεγονός ότι οι χορηγοί ασκούν πίεση στους αθλητές
για υψηλές επιδόσεις και ρεκόρ. «Είναι καλύτερα τώρα, γιατί οι αθλητές έχουν
κάνει τον αθλητισμό επάγγελμα», λέει. Και συνεχίζει: «Ήταν πιο δύσκολο και
αγχωτικό παλιότερα, γιατί έπρεπε να δουλεύεις και ταυτόχρονα να προπονείσαι.
Τώρα η προπόνηση είναι η δουλειά των αθλητών. Αυτή ήταν η φιλοσοφία μου από
την πρώτη ημέρα. Ότι είναι δουλειά μου κι ότι αυτό θα έκανα με πλήρες ωράριο.
Για τους αθλητές είναι καλύτερα έτσι».
Όσο για το ντόπινγκ, δεν το έφεραν οι χορηγοί και το άγχος των μεταλλίων. «Το
ντόπινγκ δεν έχει καμία σχέση με τις αλλαγές στον αθλητισμό. Οι άνθρωποι δεν
αλλάζουν. Το ίδιο θα γινόταν και είκοσι χρόνια πριν. Κάθε άνθρωπος κάνει τις
επιλογές του και η ιστορία δείχνει αν ήταν σωστές ή όχι». Κι ο ίδιος
κατηγορήθηκε πριν από μερικά χρόνια για απαγορευμένες ουσίες που ανιχνεύθηκαν
στον οργανισμό του το 1988 στη Σεούλ, αλλά είχε αρνηθεί τις κατηγορίες,
λέγοντας ότι επρόκειτο για βότανα που δεν βελτιώνουν την επίδοση. «Δεν το
αρνήθηκα, απλώς δεν ήταν αλήθεια», απαντά χωρίς να τον ενοχλεί η ερώτηση.
Λέει, μάλιστα, πως τα χτυπήματα του Τύπου και η όλη φιλολοφία δεν τον
στενοχώρησε, «γιατί δεν ήταν αλήθεια». «Πολλοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να με
βλάψουν και να με στενοχωρήσουν, επειδή δεν μπορούσαν να με χτυπήσουν μέσα στο
γήπεδο. Κέρδισα εννέα στις δέκα κούρσες σε Ολυμπιακούς. Προσπάθησαν να με
χτυπήσουν απ’ έξω, αλλά ούτε και εκεί μπόρεσαν. Όμως, όταν κάποιος με
προκαλεί, τον προκαλώ κι εγώ. Όταν κάποιος με κατηγορεί, απλώς κλείνω την
πόρτα. Δεν έπρεπε να αποδείξω τίποτα, όταν βγήκε το περιοδικό “Stern” και είπε
“τελικά πιάσαμε τον Καρλ Λιούις”. Οργάνωσα συνέντευξη Τύπου και τους έκανα
μήνυση. Και όλοι οι συναθλητές μου έκαναν μήνυση. Οπότε, είμαι πολύ καλά,
ευχαριστώ», απαντά στους επικριτές του.
«Οι άνθρωποι πάντα θα σου επιτίθενται, ειδικά όταν προσπαθείς να είσαι
διαφορετικός. Όμως, δεν τους αφήνω να με πληγώνουν. Αν κάποιος που θαυμάζω πει
κάτι κακό, θα στενοχωρηθώ. M’ ενδιαφέρουν οι δικοί μου άνθρωποι κι απ’ αυτούς
αντλώ δύναμη. Όλοι αυτοί εκεί έξω δεν με αφορούν. Μάλιστα, εκπλήσσομαι με
ανθρώπους που ασχολούνται μόνο με το να μισούν και να κουτσομπολεύουν τους
άλλους. Αλλά εγώ δεν έχω ελεύθερο χώρο γι’ αυτά στο κεφάλι μου. Για να μπεις
μέσα στο μυαλό μου, πρέπει να το πληρώσεις. Δεν έχω χρόνο για τέτοια πράγματα».
ΑΘΗΝΑ 2004
«Συγκεντρωθείτε στους Αγώνες»
 |
«H Ελλάδα εισέπραξε πολλά αρνητικά σχόλια για την προετοιμασία των Ολυμπιακών.
Πολλά απ’ αυτά ήταν αληθινά, γιατί η εικόνα που βγήκε προς τα έξω ήταν ότι οι
Έλληνες είναι πολύ χαλαροί και δεν θα τα καταφέρουν. Έχω αγωνιστεί σε τέσσερις
Ολυμπιακούς Αγώνες και αυτή είναι η δεύτερη που θα παρακολουθήσω. Πάντα το
ίδιο γίνεται με όποια χώρα διοργανώνει τους Αγώνες. Όλοι λένε ότι τα πράγματα
δεν θα είναι έτοιμα και πάντα όλα γίνονται την τελευταία στιγμή. Όσο για την
ασφάλεια, οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι παγκόσμιο γεγονός. Βεβαίως οι Έλληνες
τους φιλοξενούν, αλλά η ασφάλεια και το γεγονός ανήκει σε όλο τον κόσμο. Όταν
λοιπόν ο υπόλοιπος κόσμος λέει “να σας βοηθήσουμε”, νομίζω πως ορθώς πράττει.
Ο υπόλοιπος κόσμος πρέπει να βοηθά με την ασφάλεια και οι ντόπιοι να αποτελούν
την αντανάκλαση των Αγώνων, την προς τα έξω εικόνα. Αλλά ας τα ξεχάσουμε αυτά.
Είμαστε στην Αθήνα. Ας περάσουμε όμορφα. Πάντα κάποιος θα έχει κάτι να πει.
Όποιος ήρθε, ήρθε. Τώρα, ας συγκεντρωθούμε στους Αγώνες».
«Ο Μπους προωθεί τον φόβο»
Πόσο έχουν αλλάξει οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου; «Μας διοικεί μια κυβέρνηση
που προωθεί τον φόβο», σχολιάζει. «Δεν νομίζω ότι οι ίδιοι οι Αμερικανοί
φοβούνται, αλλά ο Τζορτζ Μπους προωθεί τον φόβο. Αυτός είναι και ο λόγος που
όλοι θυμούνται την 11η Σεπτεμβρίου και την θεωρούν τόσο τεράστιο γεγονός. Αλλά
η 11η Σεπτεμβρίου προάγει τον φόβο και όχι την ελπίδα. Οι ΗΠΑ είναι ένας
κόσμος ανοιχτός, που μπορεί να συμπεριλάβει τους άλλους. Έχω ταξιδέψει πολύ
και έχω δει. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν ξέρουν πώς
είναι ο κόσμος. Ζουν προφυλαγμένοι μέσα σ’ ένα άσυλο». Ελπίζει, ωστόσο, ότι
όλα θ’ αλλάξουν. «Νομίζω ότι ο Τζον Κέρι μπορεί να φέρει την αλλαγή. Μπορεί να
δώσει μια παγκόσμια προοπτική που θα περιλαμβάνει και τον υπόλοιπο κόσμο, όχι
μόνο την Αμερική. Δεν έχω πολιτικό αξίωμα, αλλά πιστεύω ότι όλοι θα ‘πρεπε ν’
ασχολούνται με την πολιτική. Οι πολίτες δεν πρέπει να αισθάνονται ότι δεν τους
αφορά. Στις ΗΠΑ είναι μεγάλο το ποσοστό των ανθρώπων που απέχουν από τις
εκλογές. Είναι ένα δικαίωμα που οι γονείς μου δεν το είχαν. Μια γενιά πριν από
μένα, στις ΗΠΑ αρνούνταν στους Αφροαμερικανούς να ψηφίζουν. Και τώρα που έχουν
το δικαίωμα, δεν ψηφίζουν. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Είναι τραγικό».
«Από παιδί ήμουν θεατρίνος»
Σήμερα ο Λιούις ασχολείται με την υποκριτική. Το φθινόπωρο, μάλιστα, θα
βγει στις αίθουσες η πρώτη του ταινία. «Από παιδί ήμουν θεατρίνος. Τώρα λοιπόν
εκπληρώνω το δεύτερο όνειρό μου. Αλλά και μέσα στο στάδιο ήμουν πολύ
δραματικός», λέει γελώντας. «Δεν το έκανα συνειδητά, μου έβγαινε. Πάντα ήμουν
πιο δραματικός απ’ όλους. Σήκωνα τα χέρια μου ψηλά, ξεσήκωνα το πλήθος. Πάντα
μου άρεσε να έχω σχέση με το κοινό».
Ίσως ήταν αυτή η επαφή με τον κόσμο που έκανε τους υπόλοιπους, κυρίως στις
ΗΠΑ, να κατηγορούν τον Λιούις για αλαζονεία. «Ποτέ δεν πήγα να φάω δημοσίως με
συναθλητές μου. Προτιμούσα να έχω επαφή με τους θαυμαστές μου. Όταν οι αθλητες
κουτσομπόλευαν στα λόμπι, εγώ ήμουν έξω με τον απλό κόσμο. Το να κουτσομπολεύω
δεν είναι το στυλ μου. Οι άλλοι το ερμήνευαν ως αλαζονεία, επειδή δεν
καλαμπούριζα με τον καθένα. Όμως εγώ δεν πήγαινα στις συναντήσεις στίβου για
να κάνω φίλους. Πήγαινα για να νικήσω».
LINK
Google news
