H Mελίνα ανάμεσά μας

«Ποτέ την Κυριακή». Ποτέ χωρίς Μελίνα (και Δημήτρη Παπαμιχαήλ)

Όταν εμφανίστηκε ως επίσημη προσκεκλημένη σε κάποιο από τα φεστιβάλ των Καννών
του ’80, όλοι, μα όλοι οι επισκέπτες που ξεροσταλιάζουν για ένα βλέμμα με
κάποιον σταρ, εγκατέλειψαν τους πάντες και ξαμολήθηκαν πίσω της, φωνάζοντας με
γαλλική προφορά: «Μελινά, Μελινά»! Το είδα, το άκουσα, δεν το ξέχασα!

Μη λέμε κουταμάρες. Είναι το μοναδικό πλάσμα με το χάρισμα του σταρ που
γέννησε αυτός ο τόπος. Γιατί όποιος μπερδεύει τη λάμψη του σταρ με την Αλίκη,
τον Κούρκουλο και με όποιον άλλο, δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα. Παγκοσμίως
και διαχρονικώς, σταρ είναι δύο και μοναδικά πράγματα: διεθνής ακτινοβολία και
αδιάκοπη μυθολογία. Άνευ αυτών ουδέν.

H μυθολογία της Μελίνας (όπως και κάθε θρύλου) δεν έχει να κάνει με τις
υποκριτικές της επιδόσεις, αλλά με τον χαρακτήρα, την persona, την ηλεκτρική
ταραχή της, την ακαταπόνητη βουλιμία της, τον ακατάπαυστο ναρκισσισμό της, τον
απίστευτο εγωκεντρισμό της, την κατακτητική της μανία, τη μαγκιά της και
φυσικά, και πάνω απ’ όλα, με την ομορφιά της. Με τόσα φυσικά προσόντα και με
τέτοια σκηνική παρουσία, αν ήθελε και αν της το επέτρεπε ο ανυπότακτος θυμός
της, θα είχε σκαρφαλώσει στο ρετιρέ, συγκάτοικος όλων των θηλυκών σταρ. Από
την Γκρέτα και τη Μέριλιν μέχρι την Στόουν και την Τζούλια Ρόμπερτς. Έπεσε
όμως πάνω στον κυνηγημένο «κόκκινο» Ζυλ Ντασσέν και ήρθαν τα πάνω κάτω!

Το πλάσμα που θα μπορούσε να επιλέξει τον ψηλότερο, τον γοητευτικότερο
και τον πλουσιότερο της υφηλίου (αν υπάρχει τέτοιος), βρέθηκε να λιποθυμάει
στην αγκαλιά του κοντύτερου, του «απαγορευμένου» και σχεδόν άφραγκου
Ρωσοεβραίου, που εκείνη την εποχή (γύρω στα μέσα του ’50) άρχιζε μια δεύτερη
καριέρα στην Ευρώπη, υπογράφοντας, εκτός των άλλων, το «Ριφιφί», ένα από τα
καλύτερα γκανγκστερικά φιλμ νουάρ όλων των εποχών!

H έλξη, στη συνάντηση που έλαβε χώρα στα γυρίσματα της ταινίας «Ο Χριστός
ξανασταυρώνεται» (1957), υπήρξε τόσο ακαριαία, όσο και η έκρηξη της πρώτης
ατομικής βόμβας. Με έναν τέτοιο δαίμονα μέσα του, έξω του, πίσω του, δίπλα
του, όλα ήρθαν τούμπα. Ο Ντασσέν αναπροσαρμόζει τα σχέδιά του και έναν χρόνο
μετά, εμπνευσμένος από το άγριο θηλυκό, σκηνοθετεί το «La loi», που στα
ελληνικά αποδόθηκε σωστά ως «Θηλυκός δαίμων». Όπου η Τζίνα Λολομπρίτζιτα μαζί,
φυσικά, με τη Μελίνα, βρίσκονται σε ασφυκτικό αρσενικό κλοιό, αποτελούμενο από
το εξής πυροβολικό: Μαρτσέλο και Ιβ. Δηλαδή Μαστρογιάνι και Μοντάν.

Το αποτέλεσμα ήταν χλωμό. Όπως συμβαίνει στις προπονήσεις και στα φιλικά της
«Εθνικής». Δύο χρόνια αργότερα με ελάχιστες πενταροδεκάρες, επιπέδου 150.000
δολαρίων (only), ο Τζούλι αποφασίζει να δημοσιοποιήσει τον έρωτά του. Και για
τη Μελίνα και την Ελλάδα. Το βάφτισε «Never on Sunday» και όταν εξήλθε στις
αίθουσες προκλήθηκε πανικός. Τόσος, ώστε τα αφεντικά του μεγαθηρίου του
Χόλιγουντ, με την ονομασία United Artists, τηλεφώνησαν (λένε) στον Ντασσέν και
του είπαν «κάνε ό,τι θέλεις, έχεις carte blanche». Ό,τι θέλω; «Με την
προϋπόθεση να παίζει η Μελίνα»! Όχι, κορόιδα είναι!

Έτσι ο Ντασσέν (και αφού προηγουμένως οι Κάννες και όλη η οικουμένη
ανακαλύπτουν το Greece, το syrtaki και τον mousakas), αποφασίζει να μετατρέψει
τον «Ιππόλυτο» σε δράμα της εποχής μας, βάζοντας τον Ραλφ Βαλόνε ως σύζυγο,
τον Άντονι Πέρκινς ως προγονό και τη Μελίνα ενδιαμέσως, να κεραυνοβολεί και
τον έναν και τον άλλον. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που εδικαιούτο να
τραγουδήσει «σε πότισα ροδόσταμο με πότισες φαρμάκι» δεν ήταν η Μελίνα αλλά ο
σύζυγος, τα κέρατα και ο Βαλόνε!

Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τις προσδοκίες, αλλά ο θριαμβευτικός
καλπασμός τού «Ποτέ την Κυριακή» ισοπεδώνει και εξαφανίζει κάθε απογοήτευση.
Ώσπου δύο χρόνια μετά ο Ντασσέν σκέφτεται (και πολύ ευφυώς το έπραξε) να
επιστρέψει στο «Ριφιφί» και να το αναποδογυρίσει προς την κωμική του πλευρά.
Με αρχηγό της συμμορίας τη Μελίνα και τον Μαξιμίλιαν Σελ και με υποτακτικούς
τον Πίτερ Ουστίνοφ, τον Ακίμ Ταμίροφ, τον Ρόμπερτ Μόρλεϊ και τον Τίτο Βανδή.
Προορισμός των κοσμοπολίτηδων πορτοφολάδων είναι το Μουσείο της Πόλης, το
κοσμηματοπωλείο του σουλτάνου και ειδικώς ένα σπάνιο «αντικείμενο» αμύθητης
αξίας με την ονομασία Τοπκαπί! H κατάληξη ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Τα υπόλοιπα (γιατί προσεγγίζουμε την περίοδο της χούντας, τη μεταπολίτευση,
τον Ανδρέα, το ’81 και την υπουργοποίηση της Μελίνας) είναι history και
γνωστά. Ένα μόνο σάς λέω. Έτσι για μια τζούρα από τις αυθόρμητες και
παρορμητικές επιδόσεις της υπουργού που όταν ήθελε κάτι δεν λογάριαζε Χριστό.
Μια μέρα, μέσα στην υπουργική της λιμουζίνα, επειδή δεν είχε φωτιά, σταματάει,
κατεβάζει το τζάμι και απευθυνόμενη σε παρακείμενο και αποσβολωμένο μπάτσο τού
λέει: «Αγόρι, έχεις φωτιά;».

Αυτά που λέτε. Θα τα διηγούμαστε στα εγγόνια μας, εκείνα στα δικά τους και τα
δικά τους στους εξωγήινους ενός ανώτερου πολιτισμού για να τα μεταδώσουν στο
Σύμπαν!

Ολόφρεσκες ολυμπιακές κόπιες

«Φαίδρα». Ερωτευμένη με τον γιο του άντρα της!

H επιστροφή της Μελίνας έχει ως εξής:

«Τοπκαπί». Κοσμπολίτικη κομεντί του Ζυλ Ντασσέν (1964), γυρισμένη σε φυσικούς
χώρους στην Κωνσταντινούπουλη και την Ελλάδα. Μια παρέα πορτοφολάδων με
επικεφαλής τη Μελίνα Μερκούση και τον Μαξιμίλιαν Σελ σχεδιάζει να βουτήξει με
ριφιφί το πολυτιμότερο κόσμημα του Μουσείου της Πόλης. Με ακροβάτη τον Ζιλ
Σίγκαλ, οδηγό τον Πίτερ Ουστίνοφ (έναν μικρο… ηθοποιό και μικρο… κακοποιό
που περιφέρεται στην Καβάλα!) και με συνοδό τον άψογο Βρετανό Ρόμπερτ Μόρλεϊ.
Όμως, ο αλκοολικός Ακίμ Ταμίροφ τούς εκλαμβάνει ως πράκτορες της σοβιετικής
KGB και το σχέδιο κινδυνεύει να υποστεί ναυάγιο «Τιτανικού» (παίζεται ήδη με
ολοκαίνουργιες κόπιες).

«Φαίδρα». Σύγχρονο δράμα του Ζυλ Ντασσέν (1961) με ερωτικό τρίγωνο τον Ραλφ
Βαλόνε (ζάπλουτος σύζυγος), τη Μελίνα (δεύτερη σύζυγος) και τον Άντονι Πέρκινς
(γιος του Βαλόνε, προγονός της Μελίνας). Συμβαίνει το αυτονόητο. H μητριά
κεραυνοβολημένη από το παλικάρι να τραγουδάει «σε πότισα ροδόσταμο με πότισες
φαρμάκι». Ο πραγματικός φαρμακωμένος είναι ο Βαλόνε (θα προβάλλεται με
φρέσκιες κόπιες από απόψε, έναρξη του Ολυμπιακού σόου).

«Ποτέ την Κυριακή». H θρυλική κομεντί του 1960 με Όσκαρ καλύτερης μουσικής και
τραγουδιού στον Μάνο και με υποψηφιότητες: Ερμηνείας (Μελίνα), Κοστουμιών
(Θεώνη Βαχλιώτη-Όλντριτζ), Σκηνοθεσίας και Σεναρίου (Ντασσέν). Ακόμα, Βραβείο
της Βρετανικής Ακαδημίας στη Μελίνα και υποψηφιότητα από την ίδια Ακαδημία για
τη σκηνοθεσία. Δεν τελειώσαμε. H Μελίνα μοιράζεται με τη Ζαν Μορό το βραβείο
ερμηνείας του Φεστιβάλ Καννών του 1960 και, τέλος, η ταινία κερδίζει το
βραβείο Samuel Goldwyn από τις Χρυσές Σφαίρες του 1961. Το στόρι είναι
πασίγνωστο και στα μωρά. Αμερικανός τουρίστας (Ζυλ Ντασσέν) λιποθυμάει με την
ομορφιά, τον ατίθασο χαρακτήρα και τη μαγκιά μιας γυναίκας του λιμανιού. Οι
Έλληνες της… περιοχής συνωμοτούν και άλλοι εξαγριώνονται. Έχουμε και λέμε:
Φούντας, Βανδής, Δέσπω Διαμαντίδου, Παπαμιχαήλ, Αλέξης Σολομός, Βέγγος,
Γεωργίτσης, Αλέκα Κατσέλη, Νίκος Φέρμας (από τις 20 Αυγούστου με
ολοκαίνουργιες κόπιες, χάριν των ξένων προσκεκλημένων).