Tο Tέταρτο κουδούνι

«Άτομα κάθε ηλικίας και κάθε φύλου συγκεντρώνονται στην Ομόνοια
πανηγυρίζοντας», που ‘λεγε, ημιβραχνιασμένος και σε κατάσταση
ημιπαραληρήματος, ο ρεπόρτερ καναλιού τη νύχτα που γίναμε «και οι πρώτοι
Ευρωπαίοι» (στο ποδόσφαιρο).

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Μια χαρά είναι! Υγιέστατος! Ο Μικιτζίρο Χίρα – Μήδεια στην «Μήδεια» του
Γιούκιο Νιναγκάουα (φωτογραφία), που είχαμε δει στην Αθήνα το ’83 και το ’84
με το θίασο «Τόχο», και Οιδίπους στο δεύτερο «Οιδίποδα τύραννο» του
Νιναγκάουα, στο Τόκιο, το ’86 – με την Ασπασία Παπαθανασίου πλάι του, Ιοκάστη
ελληνόφωνη. (Πόσο τον νοστάλγησα όταν είδα τους πρωταγωνιστές της ιαπωνικής
«γκλαμουριάς» στον «Οιδίποδα τύραννο»…).

Είχα γράψει γύρω στο τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν ακυρώθηκε η
μετάκληση στο Ηρώδειο της παράστασης του «Οιδίποδος», ύστερα από πληροφορίες
ότι ο Χίρα είναι άρρωστος και αφού είχα επικοινωνήσει με τον ατζέντη του, ότι
όντως ο σπουδαίος ηθοποιός είχε εγχειρηθεί από καρκίνο του λάρυγγα, αλλά ότι
είναι καλά και παίζει, μάλιστα, στην τηλεόραση.

Δεν ξέρω πώς, αλλά ο θεατρικός μας περίγυρος – εν τη θεατρικότητί
του… – «εξέλιξε» προφανώς την είδηση αυτή σε θάνατο και «μακαρίτη» ανεβάζει,
«μακαρίτη» κατεβάζει τον κ. Χίρα τα τελευταία χρόνια – αφού κι εγώ το ‘χα
πιστέψει…

Απ’ τον ίδιο το σκηνοθέτη Γιούκιο Νιναγκάουα, όταν ήρθε προ ημερών για
να παρουσιάσει τον τρίτο του «Οιδίποδα», έμαθα ότι ο τότε πρωταγωνιστής του
είναι μια χαρά και παίζει πάντα στην τηλεόραση. Δεν είναι, όμως, πια
πρωταγωνιστής του γιατί τότε η παραγωγή ήταν της εταιρείας «Τόχο», ενώ τώρα
της «Μπουνκαμούρα» – τεράστια οικονομικά μεγέθη, σας λέω…

Ο κ. Νιναγκάουα μου είπε, μάλιστα, ότι σκέπτεται να ανεβάσει και πάλι
την «Μήδεια» αλλά με την καλλονή Ρέι Ασάμι – Ιοκάστη στον «Οιδίποδα» -, «μια
Ιαπωνίδα ηθοποιό που μπορεί πια να παίξει Μήδεια χωρίς να χρειάζεται άνδρας
για να επωμισθεί το σκληρό ρόλο».

H EPT, πάντως, θα πρέπει να έχει στα αρχεία της τη βιντεοκασέτα με τη
μαγνητοσκόπηση της παράστασης του ’84, με τον Χίρα. Γιατί δεν την προβάλλει,
να μας θυμίσει Εκείνη την ερμηνεία και να τη δουν και κάποιοι νεώτεροι; Για τα
είκοσι χρόνια που συμπληρώνονται.

«Ο Βούρος, ο Βούρος…» Σκουντούσε, ψιθυρίζοντας, μεσήλιξ κυρία το
σύζυγό της με τον οποίο έβλεπαν τις «Τρωάδες» του Διαγόρα Χρονόπουλου στην
Θεσσαλονίκη – μπροστά τους καθόταν φίλη μου.

«H Τρικαλιώτη, η Τρικαλιώτη…» – άλλη σκουντιά. «H Τρύπη, η Τρύπη…»,
«H Λέχου, η Λέχου…». «Ο Λιγνάδης, ο Λιγνάδης…»-, σκουντιά πάλι και
ψίθυρος, ξέρετε απ’ αυτούς των ηλικιωμένων με προβλήματα ακοής, που τον ακούν
τουλάχιστον άλλοι δέκα τριγύρω… Και στο τέλος η αναρώτηση: «H γριά (σ.σ.:
την Εκάβη εννοούσε), ποια είναι;».

Κυρία Άννα Βαγενά, πολύ καιρό έχετε να κάνετε τηλεόραση…

«Παιδί μου, η ζωγραφική βλέπεται από μακριά κι η μουσική ακούγεται
σιγά», συμβούλευε τον φίλο μου τον Τάκη ο θείος του απ’ τη Θεσσαλονίκη.

Ελάτε, όμως, που οι Έλληνες τραγουδοποιοί – «συνθέτες»… – και
τραγουδιστές των δεκάδων ντεσιμπέλ δεν είχαν θείο απ’ την Θεσσαλονίκη να τους
συμβουλεύσει…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Με τους «Μικρούς Φαρισαίους» του Δημήτρη Ψαθά, το οποίο θ’ ανεβάσει ο
ίδιος στο θέατρο «Μπρόντγουεϊ» κρατώντας και το βασικό ρόλο, καθώς και με
παράλληλες εκδηλώσεις, θα γιορτάσει τα σαράντα του χρόνια στο θέατρο ο Θύμιος
Καρακατσάνης (στη φωτογραφία).

Αν και, ουσιαστικά, ο σπουδαίος ηθοποιός μας και κωμικός ανεπανάληπτος
παίζει επί σαράντα τέσσερα χρόνια – απ’ το καλοκαίρι του 1960 όταν, πρωτοετής
μαθητής, ακόμη, της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης» από την οποία
αποφοίτησε το 1962, εμφανίστηκε στην επανάληψη του πρώτου ανεβάσματος των
«Ορνίθων» του Κάρολου Κουν. Ενώ η πρώτη του «επαγγελματική» εμφάνιση, ύστερα
και από άλλους, ως μαθητής, ρόλους – «Γύρνα σπίτι, άγγελέ μου», «Φαλακρή
τραγουδίστρια», «H άνοδος του Αρτούρο Ούι», «Τα νέα παιδιά»-, έγινε το 1963,
σεζόν ’62-’63 – στον «Αρχηγό» του Ιονέσκο».

Αλλά και η κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά, που ανέβηκε πρώτη φορά απ’ το
θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου – Μίμη Φωτόπουλου το 1954, κλείνει τα πενήντα της
χρόνια. Κι έχει να παρουσιασθεί απ’ το χειμώνα του 1986-87, όταν την ανέβασε
στο θέατρο «Σούπερ Σταρ» ο Ανδρέας Ντούζος, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα.

Σας θυμίζω ότι με Ψαθά – το ξεχασμένο έως τότε «Φον Δημητράκης» -, απ’
το θέατρο «Αλάμπρα» και με σκηνοθέτη τον Κώστα Μπάκα ξεκίνησε το 1979 – 80 ο
Θύμιος Καρακατσάνης την πορεία της «Νέας Ελληνικής Σκηνής» του.