Tυραννική εξουσία

Είχε και άλλη ζωή εκτός από τον γάμο του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και ένα μέρος της ανήκε στο θέατρο. Δεν το θυμήθηκε όμως κανείς

Θεωρείται τιμητικό να κάνουν μικρά αφιερώματα τα δελτία ειδήσεων στους
διασήμους που φεύγουν από τη ζωή. Παλιές φωτογραφίες, λίγα λόγια για το έργο
τους, αν υπάρχει συνέντευξή τους στο κανάλι μερικά αποσπάσματα και δυο λόγια
από φίλους. Το ίδιο τελετουργικό ακολουθήθηκε για τη Ρένα Βλαχοπούλου, το ίδιο
και για τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Μόνο που για τον δεύτερο δεν βρέθηκε κανείς να
θυμηθεί οτιδήποτε άλλο εκτός από το ότι ήταν παντρεμένος με την Αλίκη
Βουγιουκλάκη και δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Άδικος ο φυσικός θάνατος, όποτε και να έρθει. Αλλά αυτός ο μετά θάνατον
περιορισμός μιας προσωπικότητας στα μέτρα της κουτσομπολίστικης τηλεόρασης
είναι ακόμη χειρότερος. Σκηνές από τις ταινίες που είχαν γυρίσει μαζί
Παπαμιχαήλ – Βουγιουκλάκη παίζονται διαρκώς, για να ξαναθυμηθούμε το παραμύθι.
Δυο άνθρωποι βρίσκονται για να πούνε δυο λόγια, ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης στο
Mega και ο Μάκης Δελαπόρτας από παλαιότερη εκπομπή στο Alter, αναφέρονται στη
σχέση του εκλιπόντος με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Δυο κανάλια βρίσκονται να διαθέτουν στο αρχείο τους αποσπάσματα από την
ίδια εκπομπή, το «Ενώπιος ενωπίω» του Νίκου Χατζηνικολάου, όπου ο Δημήτρης
Παπαμιχαήλ είχε δώσει πριν από αρκετά χρόνια μία από τις σπανιότατες
συνεντεύξεις του. Το Mega ήταν το κανάλι που πρόβαλε την εν λόγω εκπομπή τότε,
ο Alpha είναι το κανάλι που έχει τον Νίκο Χατζηνικολάου σήμερα. Το μεν πρώτο
προβάλλει απόσπασμα «από το αρχείο του», όπως σημειώνει, το δε δεύτερο
προβάλλει απόσπασμα από το «αρχείο του Νίκου Χατζηνικολάου». Το πρόβλημα είναι
ότι και τα δύο κανάλια επιλέγουν από τη δίωρη σχεδόν συζήτηση το ίδιο ακριβώς
απόσπασμα, εκείνο που ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ αναφέρεται στην Αλίκη
Βουγιουκλάκη: «Αν ήταν μαζί μου δεν θα την άφηνα να πεθάνει» και «όχι δεν την
ξεπέρασα ποτέ» – α, πόσο ερεθιστικές φράσεις για συγκινησιακούς σπασμούς του
φιλοθεάμονος κοινού!

Εξομολογήσεις προσωπικές, από αυτές που λατρεύει η τηλεόραση του
κουτσομπολιού, τις εκμαιεύει με πείσμα και, αλίμονο, τις κρατάει «αρχείο» για
να μείνουν αυτές που θα επιλεγούν κατόπιν ως οι πλέον αντιπροσωπευτικές
εκείνου που έφυγε από τη ζωή. Για να σφραγίσουν αυτές τη μνήμη. Σαν να μην
υπήρξε άλλη ζωή. Μόνον αυτός ο προσωπικός καημός.

Ένας «καημός» που το θέαμα θεωρεί πως του ανήκει. Τον μεγεθύνει για να τον
καταναλώσει. Οι δυο τους υπήρξαν από τους πρώτους σταρ της εγχώριας σόου
μπίζνες. Αποτέλεσαν το πρώτο λαμπερό υλικό για λαϊκή κατανάλωση. Σε αυτό το
υλικό κατέφυγε το μιντιακό κουτσομπολίστικο θέαμα εν είδει μνημοσύνου στη δική
του κατασκευή, στις εικόνες, όχι σε εκείνους που έφυγαν.

Θλιβερό, όχι για εκείνον που έφυγε, αλλά γι’ αυτόν τον πολιτισμό που
ναρκισσεύεται με την πλέον κυνική του εικόνα, επενδυμένη το λούστρο της
συγκίνησης. Γιατί είναι κυνισμός να μη σκέπτεται κανείς τη σύντροφο των
τελευταίων χρόνων της ζωής του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, που έζησε το σοκ του
θανάτου του και όλοι να επιστρέφουν στο λαμπερό παρελθόν του. Είναι κυνισμός
να μη θυμάται κανείς αν και πώς έπαιξε στη σκηνή του θεάτρου αυτός ο άνθρωπος
και να ψάχνουν όλοι αν και πόσο είχε ξεπεράσει την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Τυραννικό και ανοίκειο το τηλεοπτικό θέαμα της «οικειότητας», καταργεί, εν
τέλει, το πρόσωπο στο όνομα της εικόνας του. Και μέσω αυτής της εικόνας το
εξουσιάζει ακόμη και στον θάνατο.

Και για τη γέφυρα

Το θέαμα της φωτισμένης γέφυρας, τηλεοπτικώς, έδινε την αίσθηση πως βρεθήκαμε
το έθνος σε άλλο πλανήτη. Για τη γιορτή πατείς με πατώ σε λαός και «Κολωνάκι».
Πανοραμικές λήψεις από ελικόπτερα. Όλοι ενθουσιασμένοι. Και ο Κώστας Λαλιώτης,
κι ας του «έφαγε» η EPT τα πλάνα όπου έτρεχε με τη Δάδα. Συμπληρωματικό του
αθάνατου ελληνικού πνεύματος και το θέαμα του μαλλιοτραβήγματος επισκεπτών της
γιορτής και καπεταναίων των φέρι μπόουτ. Οι πρώτοι κρέμονταν σαν τσαμπιά από
τα πλοία και οι δεύτεροι δεν κουνούσαν.

Πάθος όμως έχουμε. Πλην όμως, δεν το στολίζουμε με έμπνευση. H γιορτή και η
αναμετάδοση περιορίστηκαν στα τυπικά – με εξαίρεση τα πυροτεχνήματα που πάντα
εντυπωσιάζουν. Πώς και δεν σκέφθηκε κανείς πόσο ωραία εικόνα θα ήταν να είναι
λαμπαδηδρόμοι στη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου δύο υπουργοί, ο ένας μετά τον άλλον.
Πρώτος για παράδειγμα ο Κώστας Λαλιώτης που έδωσε τη μάχη της κατασκευής της
και να ακολουθεί ο διάδοχός του Γιώργος Σουφλιάς, ο οποίος να παραλαμβάνει τη
Δάδα από τον προηγούμενο. Για να επιδείξουμε και τον υψηλό πολιτικό πολιτισμό.