Eκεί που το μοχίτο συναντά τον μουσακά…

Τραπεζάκια έξω και πλακόστρωτα δρομάκια. Εκεί όπου ο γκρικ μουζάκα συναντά τον
φρέντο, το μοχίτο κάνει παρέα στο τζατζίκι και η Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων
«τα λέει» με εκείνη του Περικλή. Εκεί όπου, μόλις περπατήσεις δέκα λεπτά,
ξεχνάς πως βρίσκεσαι στην Αθήνα και νομίζεις πως κάνεις διακοπές σε κάποιο
γραφικό νησάκι του Αιγαίου. Και αν πολλές πρωτεύουσες έχουν να παρουσιάσουν τη
δική τους γραφική παλιά πόλη, καμία δεν είναι Πλάκα. Γιατί, πολύ απλά, καμία
δεν έχει κορόνα στο κεφάλι της τον Παρθενώνα.

Δεν είναι μόνο για τουρίστες; Ίσως, αν το αυτί σας κολλήσει μόνο στις νότες
του «Zorba the Greek» και το βλέμμα σας πέσει μόνο στα ατελείωτα κιτς γύψινα
αγαλματάκια της Αθηνάς. Στα τσολιαδάκια με τις ταλαιπωρημένες από τη σκόνη
φουστανέλες, στα μπλουζάκια με τους στίχους του Ομήρου πλάι στα προσφάτως
τρέντι με την ελληνική σημαία, στα δερμάτινα σανδάλια, στα πολύχρωμα
κομπολόγια και στα ημερολόγια για την επόμενη χρονιά με ημίγυμνες καλλονές
(πειράζει που δεν μοιάζουν με Ελληνίδες;) να διαφημίζουν τις ελληνικές
ομορφιές.

Από ελληνικό καφεδάκι και ραβανί μέχρι μοχίτο και τσιζκέικ χωρούν στην πολευθνική Πλάκα που ξενυχτά σε Ολυμπιακούς ρυθμούς και διασκεδάζει και με ραπ και με συρτάκι

H «συνοικία των θεών», με τα πολλά τους πρόσωπα, τους χωράει όλους. Και τους
τουρίστες με τα σακίδια, στα μαγαζιά με τα σουβενίρ της Αδριανού. Και τους
δεκαοχτάρηδες ράπερ, στα μοδάτα καφέ της πλατείας της Παλαιάς Αγοράς. Και τα
ζευγαράκια, στα απόμερα σοκάκια των Αναφιώτικων. Και τις οικογένειες στα
γραφικά ταβερνάκια, στα σκαλάκια της Μνησικλέους, αλλά και τους μεγαλύτερους
στα πιο ιστορικά καφενεία της πλατείας Φιλομούσου Εταιρείας.

Μετά την πρώτη εντύπωση, όμως, η Πλάκα – που αποτέλεσε τη μαγιά της σύγχρονης
Αθήνας – είναι ξελογιάστρα. Το βράδυ ελληνική, γλεντζέδικη, κεφάτη με
διαφορετικούς ρυθμούς σε κάθε γωνιά της. Το πρωί σε παρασύρει στις αναμνήσεις
της με δόλωμα τα παλιά νεοκλασικά της, τα πλακόστρωτα δρομάκια της, τους
μυρωδάτους κήπους, το «Φανάρι του Διογένους» (το χορηγικό μνημείο του
Λυσικράτους επισήμως), τα επτά μουσεία της, που έχουν να πουν ιστορίες από τα
προϊστορικά χρόνια μέχρι την τελευταία λέξη της σύγχρονης τέχνης.

Όλοι οι καλοί χωράνε στα σοκάκια της Πλάκας από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκεί που η ιστορία συναντά την Αθήνα του 21ου αιώνα και η παράδοση το κιτς

Στάση οπωσδήποτε στο μουσείο Κανελλοπούλου (Θεωρίας 12 και Πανός) για να δείτε
τη συλλογή έργων τέχνης από το 3000 π.X. μέχρι το 19ο αι. Στο Ελληνικής Λαϊκής
Τέχνης (Κυδαθηναίων 17) για μια πλούσια συλλογή από κεντητά, υφαντά και
φορεσιές από όλη την Ελλάδα. Στο Εβραϊκό Μουσείο (Νίκης 39), όπου εκτίθεται η
ιστορία των Εβραίων της Ελλάδας. Στο Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης
Αγγελικής Χατζημιχάλη (Υπερείδου 18) με την ενδιαφέρουσα λαογραφική συλλογή
της σπουδαίας λαογράφου. Στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Θόλου
5), ένα από τα ελάχιστα προ οθωμανικά κτίρια της Αθήνας, που «κρύβει» σπάνια
βιβλία, χειρόγραφα, επιστημονικά όργανα, αλλά και πίνακες ζωγραφικής. Στο
Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων – Φοίβου Ανωγειανάκη (Διογένους 1-3) με τα
1.200 ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα από τον 18ο αι. έως τις μέρες μας. Και στο
Μουσείο Φρυσίρα (Μονής Αστερίου 3) για μια γεύση έργων σύγχρονης ευρωπαϊκής
ζωγραφικής με επίκεντρο την ανθρώπινη μορφή.

H Πλάκα τελικά είναι εκείνη που χρωστάει το όνομά της σε μια πλάκα στο έδαφος,
μεταξύ των οδών Αδριανού και Τριπόδων. Ή μήπως στο ομαλό έδαφός της, που
κοντραριζόταν με τον απόκρημνο βράχο της Ακρόπολης που τη στεφανώνει; Δεν έχει
και πολλή σημασία. Welcome!

ΠΗΡΑΜΕ ΓΕΥΣΗ

Στα Γιουβετσάκια: Σπεσιαλιτέ το γιουβέτσι, βεβαίως, βεβαίως. Αν πάλι
δεν είστε φαν του συγκεκριμένου πιάτου, αλλά θέλετε να απολαύσατε την
περατζάδα από τα τραπεζάκια του, δοκιμάστε μία από τις άλλες 15 γευστικές
προτάσεις που σερβίρονται στο χώρο όπου κάποτε ήταν το σπίτι του ηθοποιού
Ορέστη Μακρή. Αδριανού 144 και Θέσπιδος.

Στο Σχολαρχείο: Οι «φλεγόμενοι» δίσκοι – ας όψεται το λουκάνικο φλαμπέ
– πάνε κι έρχονται, από το μεσημεράκι μέχρι τις μικρές ώρες, στη βεράντα και
την ταράτσα του μαγαζιού που λειτουργεί από το 1935. Ιδιομορφία του, ότι δεν
διαλέγετε από τον κατάλογο, αλλά από τον δίσκο που έρχεται μπροστά σας.
Τριπόδων 14.

Στην Παλιά Ταβέρνα του Σταματόπουλου: Από το δεύτερο παλαιότερο μαγαζί
της Πλάκας (το πρώτο είναι τα μπακαλιαράκια του Δαμίγου, που λειτουργούν μόνο
χειμώνα), που λειτουργεί από το 1882, έχουν περάσει από τον Χουάν Κάρλος έως
τον Γκορμπατσόφ! Κάθε βράδυ, στην αυλή ανάβουν τα κέφια με παλιές – και όχι
μόνο – ελληνικές επιτυχίες χωρίς μικρόφωνο.

KATI ΓΛΥΚΟ

Στη Μελίνα: Άρωμα ντίβας κυριαρχεί στο μικρό γοητευτικό μουσείο-καφέ,
αφιερωμένο στη Μελίνα Μερκούρη, γεμάτο φωτογραφίες και αφίσες της. Οπωσδήποτε
δοκιμάστε ραβανί. Λυσίου 22.

Στο Ηλάρι: Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στη σάλα του
καταστήματος, που πήρε τη σκυτάλη από το παλαιό γαλακτοπωλείο του Κωτσόλη, επί
της Αδριανού 112. Προτιμήστε ζεστό γαλακτομπούρεκο με παγωτό καϊμάκι και
ρυζόγαλο.

A’ ΠΡΟΒΟΛΗ

Στο Σινέ Παρί Village Cool: Σήμερα σε ταράτσα με μοναδική θέα στην
Ακρόπολη – δεν υπάρχει περίπτωση να μη χάσετε κάποιες σκηνές – το Σινέ Παρί
ξεκίνησε από τα χαμηλά, από μία μάντρα στον ίδιο χώρο, το 1936. Ο ιδιοκτήτης
του, λέγεται πως ήταν ένας κομμωτής που είχε έρθει από το Παρίσι, εξ ου και η
επωνυμία. Προβάλλει μόνο αγγλόφωνες ταινίες πρώτης προβολής – έχουμε και
τουρίστες – και για τον Αύγουστο προγραμματίζει την «Πολίτικη Κουζίνα» με
υπότιτλους στα αγγλικά. Στο ισόγειο, πλούσια συλλογή προς πώληση
κινηματογραφικών αφισών. Κυδαθηναίων 22.

ΣΤΑΣΕΙΣ

Για ποτό στον Βρεττό: Ουζάκι κατευθείαν από το βαρέλι, ή λικεράκι, από
το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα ανάμεσα στα ράφια με τα σχεδόν 3.000 πολύχρωμα (από
τον κρυφό φωτισμό) μπουκάλια. Κυδαθηναίων 41.

Για παραδοσιακές γεύσεις στη Μεσογαία: Τι να πρωτοδιαλέξεις από τα 480
διαφορετικά προϊόντα μικρών συνεταιρισμών και παραγωγών από όλη την Ελλάδα;
Οπωσδήποτε, ελληνικό καφέ Κέκκερη από την Κομοτηνή και χειροποίητο χαλβά
Κοσμίδη. Νίκης 52 και Κυδαθηναίων.

Για να σερφάρουμε στο Internet στο Bits and Bytes: Παράδεισος για
όσους, ούτε καν στην Πλάκα, δεν αντέχουν χωρίς το κλικ του ποντικιού.
Εβδομήντα PC σε 24ωρη βάση περιμένουν ακόμη και να συνδέσετε την ψηφιακή σας
μηχανή, για να στείλετε τα πρώτα καρέ της Ολυμπιακής Αθήνας με e-mail στους
φίλους σας. Καπνικαρέας 19.

To πρόσωπο

Το όνομά του κουβαλάει ιστορία 140 χρόνων. Από τότε που ο προπάππος του άνοιξε
«το πρώτο γαλακτοπωλείο εν Αθήναις», όπως λέει ο Δημήτρης Λατίφης πίσω
από τον πάγκο του ζαχαροπλαστείου του, στην οδό Κυδαθηναίων. Ύστερα ακολούθησε
η πρώτη γαλακτοβιομηχανία και μετά το πρώτο παστεριωμένο γάλα σε μπουκάλι, το
1950. Σήμερα, στο ίδιο εκείνο σημείο, από όπου «έχουν περάσει όλα τα μεγάλα
ονόματα της Αθήνας», ο Δημήτρης νιώθει υπερήφανος που συνεχίζει την
οικογενειακή παράδοση και καμαρώνει για το παγωτό και τη θέα της ταράτσας του
μαγαζιού του.

με μια ματιά

11 εκκλησίες κρύβονται στα σοκάκια της Πλάκας. Επτά χρονολογούνται στη
βυζαντινή εποχή. Σταματήστε στον Άγιο Δημήτριο (επί της Επιμενίδου) του 17ου
αι., όπου διακόνησε ο Αθανάσιος Διάκος, και στην παλαιότερη βυζαντινή εκκλησία
της Πλάκας, τη Μεταμόρφωση Σωτήρος στη Θεωρίας, κάτω από τη ρίζα του Ιερού
Βράχου.

ΠΩΣ ΠΑΜΕ

Από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δεξιά στη Βύρωνος ή τη Θρασύλλου. Από τη
Φιλελλήνων, δεξιά στην Κυδαθηναίων. Από τη Μητροπόλεως και την Πανδρόσου, στα
σκαλάκια της Μνησικλέους.

ΠΟΥ ΠΑΡΚΑΡΟΥΜΕ

Καλή λύση τα πάρκινγκ στις Ξενοφώντος, Φιλελλήνων και Ναυάρχου Νικοδήμου.

ΓΙΑ ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΥΣ

Στο Eden. Επειδή και οι χορτοφάγοι έχουν ψυχή και στέκι, στη Λυσίου 12 και
Μνησικλέους. Μουσακάς με σόγια είναι το must στο παλαιό νεοκλασικό, που
προσφέρει μόνο προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας.

ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΜΕ

Το Λουτρό των Αέρηδων (Κυρρήστου 8), το μοναδικό σωζόμενο χαμάμ της Αθήνας.