Kαλομοίρα, πάρε θέση

«AN ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ τους γιατρούς», έλεγε ο Μποντλέρ, «τίποτα δεν είναι υγιεινό.
Αν πιστέψεις τους θεολόγους, τίποτα δεν είναι αθώο. Αν πιστέψεις τους
στρατιωτικούς, τίποτα δεν είναι ασφαλές». Και αν πιστέψεις εμάς, τίποτε δεν
είναι ό,τι δείχνει.

Πάρτε την Καλομοίρα για παράδειγμα. Με την πρώτη ματιά δείχνει ένα χαρωπό,
ναζιάρικο κοριτσάκι, γεμάτο αθωότητα και διάθεση για τα πάντα: να τραγουδήσει
Βανδή, να τραγουδήσει και Σαββόπουλο, να μείνει παρθένα, να φτιάξει και δεσμό.
Κατά βάθος όμως, μπορεί να είναι η πιο ύπουλη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών
εναντίον της κουλτούρας μας. Τι ήθελε και βγήκε από την τούρτα; Άνοιξε ο ασκός
του Αιόλου. Εγώ εκείνη την ώρα που ευχόταν χρόνια πολλά στον Νιόνιο,
χαμογέλασα. Λίγο αργότερα γέλασα. Κοίταξα γύρω μου. Γελούσαν και άλλοι. Πήρα
θάρρος. Χειροκρότησα. Την άλλη μέρα είχα τύψεις. Διάβασα κριτικές συναδέλφων.
Συμφώνησα. Δεν ήξερα πού να κρυφτώ. Αλλά μέσα μου ακόμα χαμογελούσα. Προφανώς,
ούτε εγώ είμαι αυτό που δείχνω…

ΞΑΝΑΚΟΙΤΑΞΑ γύρω μου. Έψαξα να βρω τους πρώτους διδάξαντες: ο Πρόδρομος
χάθηκε μετά το καλλιτεχνικό αριστούργημα «Μόνο λόγια ήσουν τίποτα πιο πέρα»,
άλλαξε και χρώμα βαφής – πού να τον αναγνωρίσουμε; – ο Τσάκας σε κάτι
δικαστήρια εθεάθη, η Μαίρη Σκόρδου με περιβολή που να αναδεικνύει τα προσόντα
της σε γνωστές πλαζ και η Ρέα μαγειρεύει πού και πού κάνα ατζέμ πιλάφι και
μετά το εκδίδει σε περιοδικό.

Το Γωγουλίνι διαφημίζει πλατινέ εξτένσιονς και ακκίζεται ζηλεύοντας τη δόξα
της Ουλάνοβα, ο Τζώρτζης χώρισε από τη Σίσσυ, η Νταίζη διαφημίζει ρούχα, ο
Κλεάνθης κάπου θα ποντάρει στην μπίλια και ο Καρκαβίλας θα ντύνεται Ταρζάν
πλέον μόνο στη διαδρομή Πόγραδετς – Τρίκαλα με την νταλίκα.

Κοιτάω γύρω μου. Φωνές ακούγονται αχνά. Ο Νότης θα έπρεπε να έχει επιμείνει να
μετατρέπει σκούπες σε Τερέζες, η Άσπα έγινε το απόλυτο icon της υστερίας, η
Στέλλα Μπεζεντάκου βγάζει δίσκο(!) και τα πάντα στη φόρα, ο Λορέντζο θα ήθελε
να είναι ο Τζο Κόκερ αλλά πιο πολύ ως διαφήμιση του Τρύφωνα Σαμαρά τραγουδά, η
Ελεάνα παίρνει πόζες η έρμη πάνω στον καναπέ μήπως συγκινήσει κανένα
μουσικόφιλο, έχουμε χάσει και τη Ρούλα που ράπαρε καλύτερα απ’ όλους (και
έκλαιγε, και γέλαγε, και έβριζε και χάιδευε…).

Σαν μακρινούς συγγενείς τούς σκέφτομαι όλους αυτούς, που βρεθήκαμε σε μερικούς
γάμους, ανταλλάξαμε κάποιες στιγμές και μετά συζητάμε με τους φίλους «τι να
έγιναν εκείνες οι ψυχές, πού χάθηκαν;». Κάποτε ξέραμε όλες τις μικρές
λεπτομέρειες της καθημερινότητάς τους. Τώρα σιωπή… Τη στιγμιαία διασημότητα
ακολούθησε η στιγμιαία αμνησία.

H ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ ζει τα δικά της 15 λεπτά δόξας. Άντε, τώρα με την τούρτα να
έγιναν 16. Έπρεπε μόνο να βλέπατε πώς προσπάθησε να χαλιναγωγήσει το νάζι της
στο τραγούδι του Σαββόπουλου, πώς πίεζε τα χέρια της να μείνουν κολλημένα στο
φορεματάκι της, πώς σφιγγόταν να κρατήσει το πρόσωπό της σοβαρό. Πίσω της στο
βάθος, μπραδερόπαιδα και φεϊμστορίτες, μισιονόπουλα και μπαροπούλια σε μια
σειρά που όπου να ‘ναι θα μεγαλώσει, τραγουδούσαν, σαν μια παράφωνη,
παρωχημένη χορωδία, ύμνους με λόγια όπως αυτά του Τζακ Λόντον: «H δόξα είναι ο
καπνός για τον οποίο όλοι κάνουν τα πάντα».

Απείλησε κάποιος από αυτούς ποτέ ευθέως την κουλτούρα μας; Θα σας γελάσω. Δεν
θυμάμαι.