H Mπουμπουλίνα του σινεμά μας

Με τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μάρω Κοντού, το καλοκαίρι του 1962, μετά την πρεμιέρα της «Οδού Ονείρων». Όπου συμμετείχε στο κουαρτέτο των Αδελφών Τατά και σε ένα νούμερο, το οποίο όμως (λόγω δισκογραφικών «ασυμφωνιών») δεν πέρασε τότε στην ηχογράφηση του δημοφιλούς έργου

«Θα σε πάρω να φύγουμε, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…» τραγουδούσε η Ρένα
Βλαχοπούλου το 1951 στις «Ανατολίτικες νύχτες», στην πρώτη κινηματογραφική της
εμφάνιση. Και 53 χρόνια μετά, το τραγούδι αυτό τη συνοδεύει στους ουρανούς!

Μπουμπουλίνα της καθημερινότητας. Καπάτσα, σαΐνι, αστραφτερή αν και μοδίστρα,
φλογερή χήρα ή γεροντοκόρη, χίπισσα ή Παριζιάνα, ετοιμόλογη, αποστομωτική,
απρόβλεπτη. Εν ολίγοις: το πρότυπο της γενναίας μεταπολεμικής γυναίκας που δεν
κωλώνει, τα κάνει όλα και όλους άνω-κάτω διεκδικώντας μια θέση στον ήλιο της
ζωής. H γυναίκα της διπλανής πόρτας. Και πάνω από όλα: η γυναίκα που όλοι θα
θέλαμε να έχουμε μια τέτοια στο δικό μας σπίτι. Ως αδελφή, μαμά, ξαδέλφη,
θεία, φίλη. Αυτό ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου επί 53 χρόνια στο ελληνικό σινεμά!

Και δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι μαζί με τη Γεωργία Βασιλειάδου ήταν η
πιο αφοπλιστική, «έξω καρδιά», αεράτη και διασκεδαστική κωμικός που πέρασε από
το ελληνικό σινεμά.

Αλλά οι «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» (’56) σε σκηνοθεσία Γιάννη Πετροπουλάκη
στάθηκαν η πρώτη ταινία – από τις 25 συνολικά κωμωδίες της – όπου είδαν οι
Έλληνες θεατές τη Ρένα Βλαχοπούλου. Οι «Ανατολίτικες νύχτες», βλέπεις, ήταν
τουρκική παραγωγή που δεν παίχτηκε ποτέ στη χώρα μας.

Το 1962 αρχίζει η συνεργασία της με τον Αλέκο Σακελλάριο που θα σταθεί ο
συγγραφέας και σκηνοθέτης που θα την «ανακαλύψει» και θα δημιουργήσει το
ανεπανάληπτο στυλ της. Είναι η χρονιά της κωμωδίας «Όταν λείπει η γάτα» όπου η
Ρένα παίζει μαζί με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Νίκο Ρίζο, Σταύρο Παράβα, Μαρίκα
Κρεβατά και τις αδελφές Μπρόγερ – σε πρώτη εμφάνιση.

Αυτή η χρονιά θα είναι σημαδιακή για την κινηματογραφική Ρένα Βλαχοπούλου
καθώς θα παίξει και στο «Μερικοί το προτιμούν κρύο» σε σενάριο και σκηνοθεσία
Γιάννη Δαλιανίδη που θα έρθει πρώτη στο Top-10 της χρονιάς με 300.000
εισιτήρια. Ο δεύτερος σκηνοθέτης που θα χτίσει μαζί με τον Σακελλάριο τον
κινηματογραφικό μύθο της Ρένας Βλαχοπούλου.

Ορόσημο η «Χαρτοπαίχτρα»

Ο θρυλικός της ρόλος στη σκηνή και στη μεγάλη οθόνη: η «Χαρτοπαίκτρα» του Δημήτρη Ψαθά

«Ένα κορίτσι για δύο» και «Κάτι να καίει» του 1963 είναι οι δύο μεγάλες
επιτυχίες της – και οι δυο ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη. Με 500.000 εισιτήρια
η πρώτη και 750.000 η δεύτερη, που θα πιάσει και την κορυφή του Top-10.

Το φιλμ-ορόσημο και αστείρευτη πηγή γέλιου – χάρη στη Ρένα – επί 40 χρόνια
είναι «H χαρτοπαίχτρα» (’64) του Γιάννη Δαλιανίδη, από το θεατρικό του Δημήτρη
Ψαθά. Έρχεται τρίτο στο Top-10 της χρονιάς με 600.000 εισιτήρια. Μια κωμωδία
που είναι «όλη επάνω της» – κι ας είναι αξέχαστες οι παρουσίες των Λάμπρου
Κωνσταντάρα, Κώστα Βουτσά, Σαπφώς Νοταρά.

«Γελά γαλάζιος ο ουρανός», «Κοντά σου, Ελλάδα μου», «H Αθήνα τη νύχτα» –
μουσική Μίμη Πλέσσα – τραγουδά η Ρένα στο «Κορίτσια για φίλημα». Ένα από τα
πιο πετυχημένα «μιούζικαλ α λα Δαλιανίδη» – ήρθε πρώτο εκείνη τη χρονιά
κόβοντας 750.000 εισιτήρια! Το 1965 «Φωνάζει ο κλέφτης» και… δίνει «Ραντεβού
στον αέρα». Άλλες δύο γκραν επιτυχίες της Ρένας. Και αυτά είναι φιλμ του
Γιάννη Δαλιανίδη.

Το 1966 αλλάζει στρατόπεδο – από τη Φίνος Φιλμ πάει στον
Καραγιάννη-Καρατζόπουλο και προκύπτει «H βουλευτίνα». Μαύρο το 1967 λόγω
χούντας, αλλά 500.000 θεατές ξεδίνουν με το «Βίβα Ρένα» του Κώστα Καραγιάννη
όπου η Ρένα είναι στο πλευρό του Λάμπρου Κωνσταντάρα – ο σύζυγός της στις
περισσότερες ταινίες που… άντεχε το θυελλώδες ταμπεραμέντο της.

Το 1968 είναι «H ζηλιάρα» που κάνει μαύρη τη ζωή του Γιώργου Κωνσταντίνου.
Στην «Παριζιάνα» του ’68 η Ρένα τα δίνει όλα καθώς από συνοικιακή μοδίστρα
γίνεται Παριζιάνα, φτάνει στη Μύκονο και τους τρελαίνει όλους.

H δεκαετία του ’70

Στις φωτογραφίες για τις πιο πρόσφατες επιθεωρησιακές της εμφανίσεις (και στην αναβίωση του «Ακροπόλ») η Ρένα Βλαχοπούλου ποζάριζε με λαμέ και στην «κλασική» της στάση

Μέχρι το 1972 θα κάνει άλλες έξι ταινίες που μέχρι σήμερα παίζονται στην
τηλεόραση προσφέροντας γέλιο και χωρίς να τις βαριέται ο θεατής: «Μια τρελή,
τρελή σαραντάρα» (’70) του Γιάννη Δαλιανίδη από θεατρικό του Αλέκου
Σακελλάριου. «H θεία μου η χίπισσα» (’70), «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» (’71),
«Ζητείται επειγόντως γαμπρός» (’71).

Απίστευτο το κιτς αυτής της εποχής, αλλά η Ρένα Βλαχοπούλου το… νικάει καθώς
όλα τα απίστευτα που φοράει στην «Κόμισσα της Κέρκυρας» (’72) υποτάσσονται στο
ταλέντο της.

Αλλά από το 1972 αρχίζει η πτώση του ελληνικού κινηματογράφου – λόγω
τηλεόρασης – και όλων των εγχώριων κινηματογραφικών ινδαλμάτων. «H Ρένα είναι
οφσάιντ» (’72) του Αλέκου Σακελλάριου κάνει 190.000 εισιτήρια. Αλλά «Οι
φανταρίνες» (’79) του Ντίμη Δαδήρα αντιστέκονται και μαζεύουν 300.000 θεατές.

Το 1980 έρχεται η κωμωδία «Ρένα, να η ευκαιρία» – 250.000 εισιτήρια – και το
’81 «Της πολιτσμάνας το κάγκελο» του Κώστα Καραγιάννη με 200.000 εισιτήρια.
Και το ’82 με τη φάρσα «H μανούλα, το μανούλι και ο παίδαρος» – 150.000
εισιτήρια – το παλιό ελληνικό σινεμά της εμπορικής παραγωγής ξεψυχάει…
Πλακώνει η λαίλαπα των βιντεοταινιών. Και η Ρένα Βλαχοπούλου μεγαλώνει… Άσε
που η κωμωδία αλλά και οι κωμωδιογράφοι δεν ανανεώνονται… Έτσι στη «Σιδηρά
κυρία» (’83) του Τάκη Βουγιουκλάκη και στο «Ρένα, τα ρέστα σου» (’85) του
Αλέκου Σακελλάριου είναι εμφανής η κούραση όλων – και της Ρένας, που οι
βιντεοπαραγωγές δεν τη «σηκώνουν»…