Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Γεια σας. Με λένε Αζίζ και είμαι από το Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του
Πακιστάν. Ζω στην Αθήνα επτά χρόνια ως μετανάστης. Εργάζομαι σε εστιατόριο ως
μάγειρας. Όλα μου πάνε καλά – κρίνοντας πάντα με το μέτρο της ξενιτιάς. Εδώ
και μερικές εβδομάδες όμως η ζωή μου έγινε ζόρικη. Αφορμή γι’ αυτό είναι το
χρώμα του δέρματός μου. Εμείς οι Πακιστανοί είμαστε βαθύτατα μελαχρινοί. Εκ
γενετής. Και τους βαθύτατα μελαχρινούς που κυκλοφορούν στην Αθήνα, η Αστυνομία
τούς σταματά και τους ελέγχει. Είχε τύχει και στο παρελθόν, όχι όμως όπως
τώρα. Μια μέρα με σταμάτησαν εννέα φορές! (Περιττό να σας πω ότι όταν ο
αστυνομικός με σταματά στη μέση του πλήθους και με διατάζει να κάνω στην άκρη
ντρέπομαι πολύ και νιώθω σαν λεπρός). Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Κατέληξα
αρκετές φορές στο Τμήμα. Με τα χαρτιά που έχουμε δεν είμαστε ούτε εντελώς
παράνομοι ούτε εντελώς νόμιμοι. Επομένως τα ελέγχουν μήπως είναι πλαστά. Σε
κάποιο αστυνομικό τμήμα τούς παρακάλεσα να μου δώσουν απόδειξη ότι είχα
ελεγχθεί. “Θέλεις απόδειξη; Γιατί σουβλατζήδικο είμαστε εμείς;”, μου
απάντησαν. “Και εγώ σουβλάκι είμαι για να με χειρίζονται έτσι;”, είπα, αλλά
μέσα μου εννοείται… Εκείνη την ημέρα έχασα τη δουλειά μου.

Σκέφθηκα τότε ότι πρέπει να κάνω κάτι. Ζήτησα άδεια από το αφεντικό μου για να
κλειστώ στο σπίτι μέχρι να τελειώσουν οι Ολυμπιακοί. “Τώρα που περιμένουμε
τουρίστες;”, μου είπε. Τελικά, δεδομένου ότι δεν μπορώ να απαλλαγώ από τη
φάτσα μου, αποφάσισα να αλλάξω περιτύλιγμα. Να παίξω τον τουρίστα.
Εξομολογήθηκα το πρόβλημα και την ιδέα μου στον Γιάννη, τον κομμωτή. Γέλασε
πολύ, αλλά με κατάλαβε. Άρχισα αμέσως την εφαρμογή του σχεδίου μου. Ως πρώτο
βήμα ξύρισα το κεφάλι μου όπως με συμβούλεψε ο Γιάννης. Μετά κρέμασα ένα
extravagant σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί. Έπειτα πέρασα σε ρούχα, τσαντάκι,
καπελάκι, γυαλιά και eau de toilette. Αποχαιρέτησα έτσι – προσωρινά εννοείται
– τα καταστήματα των Κινέζων. Ξεκίνησα με Zara και συνέχισα με Sprider. Στον
δρόμο μου συνάντησα την Puma και τη Lacoste (ξέρεις με τον κροκόδειλο…).
Έκανα σύντομες στάσεις στην Trussardi (ακόμα και στο Prince Oliver) και
κατέληξα για λίγο στον Armani! Συν μια Coolpix 3200 που την κρατώ πάντα
κρεμασμένη στον λαιμό. Και Alessandro dell’Acqua ως αρωματικό συνοδό. Στο
μικρό μου δωμάτιο εγκατέστησα μια μικρή άκρως chic γκαρνταρόμπα. Πρέπει να πω
ότι άρχισε να μου αρέσει πάρα πολύ να ψωνίζω σε τέτοια καταστήματα. Με φρίκη
διαπίστωσα όμως ότι είχα φάει τις οικονομίες ενός χρόνου. Οι δικοί μου εκεί
κάτω ζουν με τα εμβάσματα που τους στέλνω… (Επιπλέον οι συμπατριώτες μου
άρχισαν να κυκλοφορούν τρελά κουτσομπολιά για μένα, ενώ το αφεντικό μου,
βλέποντας το σκουλαρίκι, με συμβούλεψε με αυστηρό ύφος να μη συχνάζω σε gay
bar! Πώς του ήρθε αυτό, δεν ξέρω). Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να πω είναι
ότι οι αστυνομικοί δεν με σταματούν πια για έλεγχο. Έπαψα να ανήκω στην
κατηγορία των ύποπτων μελαχρινών… Για την ώρα τουλάχιστον.

***

Αυτήν τη μικρή ιστορία ήθελα να σας διηγηθώ. Δεν ξέρω εάν σας ενδιαφέρει.
Μπορεί μάλιστα να σας φανεί ασήμαντη και χαζή. Εγώ το μόνο που κατάλαβα είναι
ότι σε αυτόν τον κόσμο υπήρχαν και υπάρχουν πάντα δυο Φερδινάνδοι. Εκείνος ο
αρχιδούκας που σκότωσαν στο Σαράγεβο και έτσι ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος
Πόλεμος. Και ο άλλος που ήξερε ο Σβέικ, ο Φερδινάνδος ο Κοκόσκα, που την ίδια
στιγμή μάζευε τα σκυλοκούραδα στην Μποχεμία. Αυτόν τον δεύτερο, ανεξάρτητα από
το χρώμα του, τον σταματούν πάντα οι αστυνομικοί για έλεγχο…

Με εκτίμηση

Αζίζ Τζαμίλ»

Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.